ΠΡΟΣΩΠΑ

Ενα 24ωρο με τον μουσικό Μάρκελλο Χρυσικόπουλο

ena-24oro-me-ton-moysiko-markello-chrysikopoylo-2091158

9 π.μ.
Οταν έχω τη δυνατότητα και όταν έχω καταφέρει να «σφραγίσω τα παντζούρια», δεν ξυπνάω πριν από τις 9. Χρειάζομαι 5΄΄ για να φύγω από την παραδοξότητα των ονείρων και να συνειδητοποιήσω πού βρίσκομαι. Μερικοί άνθρωποι το ξύπνημα το βλέπουν σαν να κάνουν μακροβούτι και να βγαίνουν στην επιφάνεια. Εγώ το βλέπω εντελώς αντίθετα: σαν να βυθίζομαι μέχρι να φτάσω στον βυθό και να πατήσω τα πόδια μου. Είναι μέχρι να σηκωθώ, να πατήσω, να ορθοποδήσω. Και ξυπνάω κατ’ ευθείαν. Τι τρώω το πρωί; Δεν πίνω καφέ, μου αρέσουν τα δημητριακά και το βουβαλίσιο γάλα.

9.15 π.μ. – 2 μ.μ.
Γραμματειακή υποστήριξη, τηλέφωνα, φωτοτυπίες, διαχείριση κρίσεων, ο ενδυματολόγος «μάς τα έχει πρήξει», το όνομα ενός μουσικού δεν έχει μπει εκεί που πρέπει, οι προσκλήσεις έχουν πάει σε λάθος άτομα, κάποιος φορέας δεν ξέρει να κάνει τη δουλειά του. Θέλω να τα ελέγχω, γιατί, όταν δεν το κάνω, το πιο πιθανό είναι το λάθος. Και προτιμώ τα λάθη τα δικά μου από τα λάθη των άλλων. Αν μένει χρόνος, παίζω λίγο τσέμπαλο, κοιτάζω κάποια παρτιτούρα…

2 – 2.30 μ.μ.
Πηγαίνω μια βόλτα στη γειτονιά μου, στο Γεράνι, για να δω λίγο φως, επειδή μέχρι εκείνη την ώρα δουλεύω με κατεβασμένα ρολά. Είναι μια πολύ ζωντανή περιοχή, παρά τα προβλήματά της, ίσως και εξαιτίας των προβλημάτων της. Αγοράζω φαΐ από διάφορα μαγέρικα της περιοχής. Μπορεί να τρέφομαι με μούσλι μέρες ολόκληρες ή με ξηρούς καρπούς. Με αμύγδαλα μπορώ να περάσω δυο μέρες.

2.30 μ.μ. – 3.30 μ.μ.
Επιστρέφω στο σπίτι και τρώω ό,τι έχω αγοράσει. Είναι η πρώτη στιγμή χαλάρωσης. Τότε κάνω διάφορα σχέδια, διάφορους φανταστικούς διαλόγους, σκέφτομαι τι έχω κάνει, τι θα μπορούσα να κάνω. Γενικά, στην ημέρα, στην εβδομάδα, στο μήνα, στη ζωή μου. Είναι το διάστημα της σποράς της σκέψης, όχι της επεξεργασίας της. Μετά, όταν δεν πρέπει να σβήσω κάποια «φωτιά», όταν δεν έχω πρόβα, συνήθως κοιμάμαι.

3.30 μ.μ. – 5.30 μ.μ.
Ο μεσημεριανός ύπνος είναι μια συνήθεια που όταν ήμουν μικρός μού φαινόταν παράλογη και ανούσια. Τώρα τον περιμένω. Κλείνω τα πάντα εκείνο το διάστημα και δεν με ξυπνάει κανένας. Και μ’ αρέσει όταν κοιμάμαι να έχω αντικείμενα πάνω στο κρεβάτι, μια κρεμάστρα, ένα βιβλίο… Ο μεσημεριανός ύπνος είναι ο πιο ήσυχος. Μπαίνω πάλι στη μήτρα της μαμάς μου. Ενώ το βράδυ μού είναι δύσκολος, υπάρχει ανησυχία. Ο βραδινός ύπνος είναι δύσκολος γιατί νομίζω ότι αποχωρίζομαι την ημέρα.

5.30 μ.μ. – 8 μ.μ.
Αυτό δεν είναι ένα δημιουργικό διάστημα, είναι τα χρεωστούμενα. Ο,τι δεν έχω προλάβει να κάνω, ό,τι χρειάζεται να κάνω, ό,τι έκτακτο προκύψει.

8 μ.μ. – 11 μ.μ.
Αν υπάρχει συναυλία, ετοιμάζω τη συναυλία. Αν όχι, ετοιμάζω την εκπομπή μου στο Τρίτο Πρόγραμμα. Λέγεται «Παλίμψηστο» και είναι κάθε Παρασκευή στις 10 μ.μ. Είναι μια εκπομπή με μπαρόκ μουσική και με οποιαδήποτε άλλη μουσική. Οταν υπάρχει συναυλία ή παράσταση, δεν υπάρχει χρόνος για αυτοσυγκέντρωση. Δεν ξέρω αν με βοηθάει η αυτοσυγκέντρωση. Περισσότερο σκέφτομαι ότι δεν προλαβαίνω να φτάσω στη συναυλία, ότι δεν ξέρω πού είναι το κοστούμι μου ή τα κλειδιά μου, ότι έχω μείνει από βενζίνη στη μηχανή μου ή ότι κλείνομαι στο ασανσέρ παρά ότι αυτοσυγκεντρώνομαι… Οσο για την παράσταση, όσο περισσότερος κόσμος υπάρχει στη σκηνή τόσο καλύτερα μοιράζεται την όποια ένταση υπάρχει. Οταν τελειώνει η παράσταση, μ’ έναν τρόπο και η κούραση είναι μικρότερη. Οταν είμαι μόνος μου στη σκηνή, για να αποφορτιστώ, θέλω να μείνω μόνος.

11 μ.μ. – 2 π.μ.
Τώρα που ήμασταν πολλοί στη σκηνή για τη «Σαλώμη», που κάναμε με τον Νίκο Καραθάνο, και λόγω κρίσης και οικονομικής στενότητας, παίρναμε κάτι μπίρες και πηγαίναμε στα σκαλάκια του Ηρωδείου. Δεν βγαίνω πια πολύ εύκολα έξω, γιατί δεν αντέχω τον καπνό, δεν αντέχω το φτηνό αλκοόλ, με εκνευρίζει η μέτρια εξυπηρέτηση και επίσης δεν μπορώ να βρίσκομαι με πολύ κόσμο στον ίδιο χώρο. Εξι χρόνια στο Παρίσι, ζήτημα αν κάθησα δύο φορές σε καφέ. Οταν φτάσω στο σπίτι, δεν κοιμάμαι αμέσως. Χρειάζομαι ένα διάστημα μεγάλο για να «κρυώσει» η μηχανή. Και είναι η αίσθηση ότι αποχωρίζομαι τον εαυτό μου και τη μέρα.