ΣΤΙΛ

Οι αποκαλύψεις της Sigourney Weaver στην Jamie Lee Curtis

oi-apokalypseis-tis-sigourney-weaver-stin-jamie-lee-curtis-2069924

Η Sigourney Weaver έγινε γνωστή μέσα από τον ρόλο της Ellen Ripley στo ‘Alien’ του Ridley Scott, όμως αντίθετα με τον φετινό ήρωα του Birdman δεν έγραψε κινηματογραφική ιστορία μόνο ως ηρωίδα μιας ταινίας δράσης. Η υποψηφιότητά της για Oscar to 1986 για το ‘Aliens’ έφερε στο προσκήνιο τρία genres ταινιών, τις ταινίες δράσης, θρίλερ και επιστημονικής φαντασίας, που απέκτησαν με τα χρόνια φανατικό κοινό αλλά και την αναγνώριση της Ακαδημίας και των κριτικών. Η ίδια με το αστείρευτο ταλέντο της και το χιούμορ της κατάφερε να διακριθεί σε σχεδόν όλα τα genres, από ρομαντικές κομεντί μέχρι κωμωδίες και δραματικές ταινίες.

Η Susan, όπως είναι το πραγματικό όνομά της, υιοθέτησε το όνομα Sigourney σε ηλικία 14 ετών όταν διάβασε το ‘The Great Gatsby’, φοίτησε στο πανεπιστήμιο Stanford και το Yale School of Drama και ξεκίνησε να δουλεύει ως ηθοποιός στο θέατρο. Μετά από κάποιους μικρούς τηλεοπτικούς και κινηματογραφικούς ρόλους – έκανε ένα μικρό πέρασμα και από το Annie Hall του Woody Allen- κατάφερε στα 29 της χρόνια να εντυπωσιάσει το κοινό υποδυόμενη την αστροναύτη Ripley. Από τότε έχει στο βιογραφικό της μερικούς από τους πιο αξιοσημείωτους ρόλους του πρόσφατου κινηματογράφου σε ταινίες όπως το Working Girl, το The Year of Living Dangerously, το Gorillas in the Mist, το Ghostbusters και το The Ice Storm. Η 65χρονη σήμερα πολυβραβευμένη ηθοποιός επιστρέφει με μια ταινία του Ridley Scott, το Exodus: Gods and Kings και  το Chappie του Neill Blomkamp για το οποίο μίλησε στο περιοδικό Interview σε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στην αγαπημένη της φίλη, Jamie Lee Curtis. Η Weaver  αποκάλυψε τις διαφορές και τις ομοιότητες που μοιράζεται  με την συμπρωταγωνίστριά της στο ‘You Again’ ενώ μίλησε για την προσωπική της ζωή και την καριέρα της.

«Είμαστε τόσο διαφορετικές αλλά έχουμε τόσα κοινά», συμφώνησαν οι δύο ηθοποιοί στην αρχή της συνέντευξης. «Εσύ είσαι νεοϋορκέζα και διανοούμενη » λέει η Curtis, «πήγες σε δραματική σχολή. Εγώ είμαι μια άξεστη καλιφορνέζα. Είμαστε, βέβαια, δύο γυναίκες ίδιας ηλικίας παντρεμένες εδώ και πολλά χρόνια. Έχουμε μεγαλώσει και οι δύο μια κόρη. Έχουμε και οι δύο ταξιδέψει στα αναξιόπιστα νερά της βιομηχανίας του θεάματος, αλλά έχουμε καταφέρει να παραμείνουμε αφοσιωμένες στην οικογένεια. Έχουμε και οι δύο κάνει ποικίλες ταινίες, αλλά εγώ δεν πήγα ποτέ σε δραματική σχολή». Η Weaver μπορεί να παρακολούθησε τη δραματική σχολή του Yale, όμως, όπως λέει δεν θα την σύστηνε σε κανέναν: «Είναι ένας από τους λόγους που ξεκίνησα το Flea (σ.σ. το θέατρο που ίδρυσε με τον σύζυγό της, τον σκηνοθέτη Jim Simpson το 1996 στη Νέα Υόρκη) όπου έχουμε 150 νέους ανθρώπους που ανεβάζουν τις δικές τους παραγωγές. Όταν ήμουν στη σχολή στο Stanford είχαμε μια ωραία ομάδα, δεν ξέραμε τίποτα οπότε τα κάναμε όλα, King Lear, Hamler, νέα έργα. Βαφόμασταν μπροστά σε ένα σπασμένο καθρέφτη. Ήταν η πιο διασκεδαστική περίοδος στην καριέρα μου. Τότε πήγα στο Yale και κάναμε όλα αυτά τα σοβαρά, χωρίς χιούμορ έργα Strindberg, Ibsen και δραματικά έργα της ανατολικής Ευρώπης. Δεν ήμουν στο σωστό μέρος».

Η ηθοποιός επέλεξε να μην φύγει αλλά να αποφοιτήσει παρόλο που την είχαν πείσει ότι η υποκριτική δεν της ταιριάζει: «Δούλευα συνέχεια αλλά με είχαν πείσει ότι δεν έχω ταλέντο. Μου έδιναν συνέχεια ρόλους γιαγιάδων ή εκδιδομένων γυναικών. Η μητέρα μου έλεγε να φύγω αλλά ο πατέρας επέμενε να πάρω το πτυχίο. Θεώρησα ότι ήταν η σωστή επιλογή γιατί έτσι θα μπορούσα να διευθύνω ένα θέατρο δεδομένου ότι ποτέ δεν θα μπορούσα να γίνω ηθοποιός. Είναι λάθος μου που πίστεψα ότι δεν έχω ταλέντο αλλά έμεινα και μάλιστα παρέλαβα κι ένα απολογητικό γράμμα από τον Robert Brustein που έγραφε συγγνώμη για αυτό που έγινε και πως δεν είχε καταλάβει ότι οι άνθρωποι που διηύθυναν τη σχολή μισούσαν τους ηθοποιούς. Όταν αποφοίτησα, εκείνοι απολύθηκαν».

Η Sigourney γνώρισε τον άντρα της στο μπαρ που δούλευε ως μπάρμαν: «Είχα πάει εκεί με τον Christopher Walken- όχι ως ζευγάρι- κι έβγαλα τα παπούτσια μου για να χορέψω. Ένας άντρας, που σήμερα είναι ο σύζυγός μου, έσωσε τα παπούτσια μου βάζοντάς τα στα ασφαλές σημείο. Οπότε έπρεπε να του μιλήσω για να τον ρωτήσω που τα έβαλε. Μετά από έξι μήνες τον κάλεσα σε ένα πάρτι. Του ζήτησα να βγούμε για δείπνο και τρεις μήνες μετά αποφασίσαμε να παντρευτούμε. Κάπως έτσι συμβαίνει».  Η ηθοποιός απέκτησε μια κόρη από τον γάμο της, όμως θεωρεί δεύτερο παιδί της και το θέατρο Flea, όπως λέει χαρακτηριστικά. Σε ερώτηση της Curtis αν οι ταινίες της δίνουν την ίδια χαρά με την οικογένειά της και το θέατρο, η Weaver δίνει αρνητική απάντηση: «Όταν κάνω την ταινία παίρνω χαρά. Δουλεύω σκληρά και δημιουργώ, ελπίζω, μετά από συζητήσεις με τον σκηνοθέτη και τον σεναριογράφο, ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα. Μετά όμως δεν προσκολλώμαι στην ταινία».  Όπως εξηγεί, εξάλλου, στην τελευταία της ταινία ‘Exodus’ είχε με τον Joel Edgerton «σκηνές με πολύ ωραίους διαλόγους, αλλά κόπηκαν όλες. Δεν υπάρχουν στην ταινία. Αυτό είναι σοκαριστικό παρόλο που είναι πολύ συνηθισμένο. Πρέπει να μείνεις στην εμπειρία και τη διαδικασία δημιουργίας της ταινίας και να αφήσεις το αποτέλεσμα στην άκρη». 

Η τελευταία της ταινία την επαναφέρει σε μια πραγματικότητα επιστημονικής φαντασίας, όπου υποδύεται την διευθύντρια μιας εταιρείας υψηλής τεχνολογίας: «Αυτό που αγαπάω στις ταινίες του Neill Blomkamp είναι ότι είναι ανθρώπινες. Μπορεί να τοποθετούνται χρονικά στο μέλλον αλλά είναι επίκαιρες σε τέτοιο βαθμό που νιώθεις ότι διαδραματίζονται στο παρόν αλλά σε κάποια άλλη διάσταση. Το Chappie είναι μια αστεία και πολύ συγκινητική ταινία με έντονες στιγμές δράσης. Δεν παίζω απαραίτητα τον καλό της ταινίας αλλά κάποιον που αντιπροσωπεύει την εποχή μας». Αυτή η αναζήτηση του κατά πόσο είναι εύκολο να παραμείνεις ανθρώπινος σε μια σκληρή κοινωνία είναι αυτό που κάνει -και έκανε πάντα- την Sigourney Weaver λάτρη των ταινιών επιστημονικής φαντασίας, το genre που την ανέδειξε και θα υπηρετεί όπως ελπίζουμε και στο μέλλον με το εξαιρετικό της ταλέντο.