ΑΠΟΨΕΙΣ

Γράμματα Αναγνωστών

Γράμματα Αναγνωστών

Από το Μακεδονικό έως τον Τσιτσιπά

Κύριε διευθυντά
Αλλοι ισχυρίζονται πως τους ενδιαφέρει το Μακεδονικό και άλλοι ο αγώνας του Στέφανου Τσιτσιπά για να τον παρακολουθήσουν. Γιατί να μην μπορούμε να βρούμε μια ισορροπία μεταξύ αυτών των δύο; Να μας ενδιαφέρει τόσο η έκβαση του Μακεδονικού στη Βουλή όσο και ο αγώνας του Στέφανου στη μακρινή Αυστραλία.

Ενας Ελληνας μπορεί να ζητάει και «την παιδεία τ’ αγαθά φέρει» και το «αμύνεσθαι περί πάτρης» όπως εύστοχα έγραψε ο διεθνής τενίστας μας στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης.

Και είτε το γράψει ο Στέφανος είτε ακουστεί στο τελευταίο ξεχασμένο καφενείο της  Καρδίτσας,  οι λέξεις δεν χάνουν ποτέ το νόημά τους…

Δημητρης Μακριδης, Ιστορικός

Ο Μάλκολμ Μπράμπαντ και τα ιατρικά δεδομένα

Κύριε διευθυντά
Με κάποια έκπληξη, ομολογώ, είδα την αγαπητή και έγκριτη «Καθημερινή» να φιλοξενεί (στο φύλλο της Κυριακής 13 Ιανουαρίου 2019), έστω ως «Αποψη» –αλλά και με πρωτοσέλιδο «χτύπημα»– άρθρο του δημοσιογράφου Μάλκολμ Μπράμπαντ, που διαφημίζει την αυτοβιογραφική του ταινία τεκμηρίωσης σχετικά με την ψυχιατρική περιπέτεια της υγείας του. Μου φαίνεται κάπως ατυχής η χρονική συγκυρία (αλλ’ όχι μόνον) της δημοσίευσης αυτής, δεδομένης της σαφούς αντι-εμβολιαστικής χροιάς της – παρά την απόπειρα του συγγραφέα να την αποποιηθεί-χωρίς-να-την-αποποιείται, με την τελική του φράση (που δεν θα σφάλλαμε αν την αποκαλούσαμε «λαϊκίστικη»): «Το μόνο που ζητώ από όσους δουν την ταινία είναι να κρίνουν από μόνοι τους». Να κρίνουν, δηλαδή, αν ο εμβολιασμός τού Μ.Μ. έναντι του ιού του κίτρινου πυρετού (ΙΚΠ) –εμβολιασμός στον οποίο προέβη ακολουθώντας ταξιδιωτική οδηγία, ώστε να ταξιδέψει στην Ακτή Ελεφαντοστού όπου αυτός ο ιός αιμορραγικού πυρετού ενδημεί– ευθύνεται για την ψυχωσική κατάσταση στην οποία περιήλθε εντός μιας εβδομάδας. Και, κατ’ επέκτασιν, να κρίνουν αν ορθώς προέβη στον εμβολιασμό αυτόν. Με τι στοιχεία θα το κρίνουν; Ιδού ορισμένα, προσβάσιμα σε όλες/ους (άρα, εικάζω, και στον συντάκτη του άρθρου): α. Κατά το Κέντρο Ελέγχου των Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC), υπάρχει 0,0008% πιθανότητα (1 άτομο ανά 125.000 εμβολιασθέντων) να εμφανίσει κανείς «σοβαρή νευρολογική αντίδραση» μετά τον εμβολιασμό έναντι του ΙΚΠ (https://www.cdc.gov/ vaccines/hcp/vis/vis-statements/ yf.html). β. Κατά την ίδια πηγή, από τα 10 γνωστά ανεμβολίαστα άτομα που νόσησαν από τον ιό κατά τα έτη 1970 έως 2015 (λόγω ταξιδιού τους σε ενδημική χώρα), τα 8 (80%) πέθαναν (https://wwwnc.cdc.gov/ travel/ yellowbook/2018/infectious-diseases-related-to-travel/yellow-fever) γ. Γενικότερα, κατά τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO), «ένα μικρό ποσοστό ασθενών μολυσμένων με τον ιό εκδηλώνουν σοβαρά συμπτώματα και περίπου οι μισοί εξ αυτών πεθαίνουν εντός 7 με 10 ημερών». «Το εμβόλιο παρέχει αποτελεσματική ανοσία εντός 10 ημερών για το 80%-100% των εμβολιασθέντων, και εντός 30 ημέρων για πάνω από το 99% των εμβολιασθέντων» (https://www. who. int/news-room/fact-sheets/detail/yellow-fever).

Παναγιωτης Θ. Τασιος, Αναπλ. καθηγητής Μορ. Μικροβιολογίας, Εργ. Μικροβιολογίας, Ιατρική Σχολή, Εθνικό & Καποδιστριακό Παν/μιο Αθηνών

Ο παράγων Χ και οι εφημερίες

Κύριε διευθυντά
Ανέκυψε μείζον θέμα προ ημερών με την εφημερία του νοσοκομείου «Αττικό». Η διοίκηση του νοσοκομείου έσπευσε να εκδώσει διευκρινιστική ανακοίνωση και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης εκμεταλλεύτηκε επικοινωνιακά το γεγονός. Εντούτοις, το φαινόμενο των επικουρικών κλινών (ράντζων) δεν είναι καινοφανές. Ας μου επιτραπεί η καταγραφή κάποιων διαπιστώσεων που απορρέουν από τη μακρά θητεία μου στον χώρο της δημόσιας υγείας σε νοσοκομείο αιχμής, για το οποίο δυστυχώς δεν υφίσταται μέριμνα προστασίας του. Κατά τους τελευταίους τέσσερις μήνες οι εξεταζόμενοι ανά γενική εφημερία στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός ήσαν κατά μέσον όρο 920-990. Εξ αυτών οι εισαχθέντες στο νοσοκομείο ανήλθαν κατά μέσον όρο σε 170-188. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της διοίκησης του νοσοκομείου «Αττικό», «το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών από την έναρξη της εφημερίας, Τρίτη 15-01-2019 8 π.μ. έως και το κλείσιμο αυτής, Τετάρτη 16-01-2019 8 μ.μ., υποδέχτηκε 810 περιστατικά, εκ των οποίων τα 210 εισήχθησαν για περαιτέρω νοσηλεία». Το ποσοστό εισαγομένων στο Αττικό νοσοκομείο στην εν λόγω γενική εφημερία υπερβαίνει το 25%, ποσοστό πολύ μεγαλύτερο από το αναμενόμενο. Είτε λοιπόν οι προσερχόμενοι στην εφημερία του «Αττικού» είναι βαριά πάσχοντες είτε οι εφημερεύοντες αποφασίζουν πολύ πιο εύκολα την εισαγωγή τους στο νοσοκομείο. Αν όμως λάβουμε υπόψη μας ότι το εν λόγω νοσοκομείο είναι πανεπιστημιακό μπορούμε ευλόγως να σκεφτούμε ότι σημαντικό ποσοστό των εισαγωγών της εφημερίας είναι απότοκο προσυνεννόησης γιατρών – ασθενών.

Ας επισημανθεί προς τούτο ότι το «Αττικό», παρά την πλήρη ανάπτυξή του, συνεχίζει να απολαύει προνομίων, όπως το να μην εφημερεύει για καρδιοχειρουργικά και θωρακοχειρουργικά περιστατικά, τα οποία αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου ο συνεφημερεύων Ευαγγελισμός. Είναι αξιοσημείωτο ότι το «Αττικό» από πλευράς έμψυχου δυναμικού και υλικοτεχνικής υποδομής στις ανωτέρω ειδικότητες δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από τον Ευαγγελισμό, τουναντίον μάλιστα.

Χαραλαμπος Ζησης, Χειρουργός θώρακος, διευθυντής ΕΣΥ

Το αφήγημα έγινε μόδα που θα περάσει

Κύριε διευθυντά
Στράφηκα στο λεξικό του καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη για να μάθω τι ακριβώς σημαίνει η λέξη «αφήγημα», που κατά κόρον χρησιμοποιείται από τους καλεσμένους, εκπροσώπους κομμάτων και όχι μόνον, στις τηλεοπτικές εκπομπές, τα γνωστά μας πάνελ, προκειμένου να σχολιάσουν την πολιτική κατάσταση, με άλλα λόγια… να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Το αφήγημα, η έκθεση ή εξιστόρηση πραγματικών γεγονότων σε γραπτό συνήθως λόγο, ιστορικό, πολεμικό, όπως ερμηνεύεται από τον καθηγητή, ουδεμία σχέση έχει και συνάφεια, κατά την ταπεινή μου γνώμη, με την πολιτικολογία. Οσον αφορά τους τηλεορασόπληκτους, τους διαβεβαιώνω ότι μόδα είναι και θα περάσει.

Σουζη Φερεντινου-Μπορονκαϋ, Φιλοθέη

Η τεχνολογία δεν είναι το άγιο δισκοπότηρο

Κύριε διευθυντά
«Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί». Μου ήρθε στον νου η  ρήση του Ηράκλειτου ότι απ’ αυτό τον πόλεμο των αντιθέτων γεννιέται η καλύτερη αρμονία και με αφορμή το hit των ημερών (ή καλύτερα χρόνων) περί 4ης βιομηχανικής επανάστασης, που θα φτάσει η τεχνολογία κ.ο.κ., όπως επίσης και με τη (σχεδόν) εμμονική σκέψη μας ως Ελληνες να θέλουμε να αντιγράψουμε οτιδήποτε κάνουν οι άλλοι,  μήπως αυτή η διαφορετικότητα κάνει τον κόσμο μας τόσο όμορφο τελικά;

Σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον θέλουμε ως ανθρωπότητα να ζούμε; Διάβαζα στην εφημερίδα σας άρθρο για τσιπ που θα μπούνε στον εγκέφαλο(!), να σκεφτόμαστε όλοι το ίδιο, να αισθανόμαστε όλοι τα ίδια και… λύθηκε το πρόβλημα; Μια κοινωνία «ομοίων» θέλουμε; Δεν μπορούμε να καταλάβουμε αυτή τη συμπαντική αλήθεια της αρμονίας μέσω της διαφορετικότητας; Και για να φτάσω στην Ελλάδα,έπεσε στα χέρια μου τυχαία τις προάλλες μια έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας με τους δείκτες αυτοκτονιών και κατάθλιψης κατοίκων ανάμεσα σε 148 χώρες. Νομίζω ήταν του 2014. Προς μεγάλη μου έκπληξη η Ελλάδα ήταν στη τελευταία θέση στις αυτοκτονίες και στις τελευταίες στην κατάθλιψη! Και άλλες πιο «τεχνολογικά ανεπτυγμένες» χώρες να βρίσκονται πολύ ψηλά στη λίστα όπως οι ΗΠΑ, Δανία, Σιγκαπούρη. Αυτό με έκανε να σκεφτώ «μήπως κάνουμε κάτι σωστά;». Ζώντας στο εξωτερικό, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι παρόλο που «τεχνολογικά» είναι πολύ μπροστά, βλέπεις την πλειονότητα των ανθρώπων να μην είναι πλέον… άνθρωποι. Ας σταματήσουμε επιτέλους να προσπαθούμε να αντιγράψουμε ό,τι κάνουν οι Αμερικανοί, οι Γερμανοί, οι Ιάπωνες κ.ο.κ., και ας χαράξουμε έναν δικό μας δρόμο ως χώρα, ένα κοινωνικό σύστημα βασισμένο στις δικές μας ανάγκες και αξίες. Καλή η τεχνολογία, αλλά δεν είναι το «άγιο δισκοπότηρο» όπως παρουσιάζεται.

Ανεστης Σ. Ροβης, Σιγκαπούρη