ΑΠΟΨΕΙΣ

Σε δέκα χρόνια θα έχουμε όλοι ξεχάσει

Η​​ λύση, εφόσον χρησιμοποιούμε τη λέξη μέσα στο πλαίσιο της σύγχρονης πολιτικής, είναι μια έννοια σχετική. Είναι πια τόσοι οι παράγοντες της πολιτικής δράσης στις σύγχρονες ανοικτές κοινωνίες, ώστε οι προβλέψεις για την πορεία προς την οποία θα εξελιχθούν τα πράγματα να είναι ως επί το πλείστον αβέβαιες. Συχνά, η λύση ενός προβλήματος ανοίγει έναν δρόμο, που δεν το καταλαβαίνεις εκείνη την ώρα, αλλά σε οδηγεί προς το επόμενο πρόβλημα. Ανοίγεις, δηλαδή, μια πόρτα για να βγεις έξω στον καθαρό αέρα και ανακαλύπτεις ότι βρίσκεσαι σε ένα άλλο, ακόμη μεγαλύτερο, δωμάτιο, οπότε αρχίζεις πάλι να ψάχνεις την πόρτα και πάει λέγοντας.

Εκλεισε το πολυθρύλητο «Σκοπιανό», είναι αλήθεια. Ουφ! Τσακωθήκαμε, βριστήκαμε και, γενικώς, εκτονωθήκαμε μέχρι να περάσει από τη Βουλή η λεγόμενη συμφωνία των Πρεσπών. Θα ήταν υπέροχο, αν μπορούσαμε τώρα να τα ξεχάσουμε όλα αυτά και να πάμε παρακάτω, αλλά δεν γίνεται. Παρακολούθησα τις εργασίες της Βουλής με ευλάβεια (χαρτί και μολύβι μπροστά μου, κλειστό τηλέφωνο, κλειστή πόρτα πίσω μου κ.λπ.). Και μόνο το γεγονός ότι το σύνθημα «η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική» βρέθηκε στο κέντρο της διήμερης συζήτησης στη Βουλή, σημαίνει ότι αναζωπυρώθηκαν πάθη, τις συνέπειες των οποίων ακόμη δεν τις έχουμε δει στην πολιτική ζωή. Ας δούμε, λοιπόν, τι άλλο άνοιξε, όσο η κυβέρνηση έκλεινε το «Σκοπιανό».

Ο Τσίπρας βγαίνει μακροπρόθεσμα κερδισμένος από τον χειρισμό της υπόθεσης, παρότι θα πληρώσει ακριβά τη νίκη αυτή στις εκλογές. Το ξέρει, όμως, ότι θα χάσει ―δεν περίμενε να το μάθει από την αντίδραση της κοινής γνώμης στη λύση των Πρεσπών. Το άλλο που ξέρει και στο οποίο δίνει την προτεραιότητα είναι ότι μόνο η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κάτι πιο ευρωπαϊκό και λιγότερο ριζοσπαστικό μπορεί να εγγυηθεί μακροπρόθεσμα την παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική σκηνή. Μόνο ένα αφήγημα εξευρωπαϊσμού του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ενσωματώσει τις αυταπάτες, τις κωλοτούμπες, τα ψέματα και τη συνεργασία με τη λαϊκιστική Δεξιά. Αυτό κατασκευάζει τώρα ο Τσίπρας και η λύση του Μακεδονικού είναι βασικό στοιχείο του αφηγήματος της μεταμόρφωσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Το Μακεδονικό, άλλωστε, ήταν ο καταλύτης που άλλαξε το τοπίο της πολιτικής, προς όφελος του ΣΥΡΙΖΑ, πολύ φοβάμαι. Πρώτον, ενσωμάτωσε κυριολεκτικώς τους ΑΝΕΛ. Μάσησε τον καρπό, έφαγε τη σάρκα και έφτυσε σαν κουκούτσι τον Καμμένο. Τυπικά μόνο, απηλλάγη από το στίγμα της συνεργασίας με τον Καμμένο και διαμόρφωσε μια νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία με τους καινούργιους που προσέλαβε. Επειτα, ξάπλωσε την Κεντροαριστερά με νοκ ντάουν – η οποία, όπως όλοι καταλάβαμε ήδη, όταν σηκωθεί ξανά στα πόδια της θα είναι ξανά το παλιό, καλό ΠΑΣΟΚ. Τέλος, δεν κατάφερε μεν να διχάσει τη Ν.Δ., αλλά της άνοιξε ένα πρόβλημα στα δεξιά. Διότι η αλαζονεία των χειρισμών, η ταχύτητα με την οποία προώθησε τη διαδικασία, καθώς και η προσβλητική στάση του Τσίπρα προς τους διαφωνούντες, επιτρέπουν στην άκρα Δεξιά να υποστηρίζει ότι δικαιώθηκε. Πέρα από τους θρήνους και τις οιμωγές, αν στη Χρυσή Αυγή έχουν αντίληψη του συμφέροντός τους θα πρέπει να κάνουν πάρτι.

Οτι η υπόθεση ήταν μια νίκη για τον Τσίπρα, δεν σημαίνει ότι ήταν μια ήττα για τη Ν.Δ., κάθε άλλο. Ωστόσο, η θέση της δεν είναι εύκολη, αφότου η συμφωνία πέρασε από τη Βουλή. Ασφαλώς, η Ν.Δ., που όλα δείχνουν ότι θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές, απαλλάσσεται από την καυτή πατάτα. Ομως, οι μανούβρες που χρειάστηκε να κάνει για να μην πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ να τη διχάσει, τη δεσμεύουν και, ώς ένα σημείο, την εκθέτουν στις επιθέσεις από την άκρα Δεξιά. Ο βαθμός της δυσκολίας που θα αντιμετωπίσει η Ν.Δ. στο νέο τοπίο με αναδιατεταγμένες όλες τις δυνάμεις, εξαρτάται ευθέως από το κλίμα που θα επικρατήσει γύρω από τη λύση του Μακεδονικού.

Τώρα, που λύθηκε ―όπως λύθηκε― το ζήτημα, είναι επίκαιρη η περίφημη δήλωση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη: «Σε δέκα χρόνια θα έχουμε όλοι ξεχάσει». Σωστά, αλλά μέχρι τότε τι γίνεται είναι το θέμα…