ΑΠΟΨΕΙΣ

Συριζόφιλοι – συριζοκλάστες

Υπάρχουν στην Ελλάδα άνθρωποι που θεωρούν καταστροφικό το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, το 2015, αλλά επισημαίνουν με ανακούφιση τη μετέπειτα διάρρηξη των σχέσεών του με το κομμάτι του κόμματος που φλέρταρε με το Grexit και το ρεσάλτο στο Νομισματοκοπείο.Υπάρχουν άλλοι που βδελύσσονται τη σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ με τους Ανεξάρτητους Ελληνες, αλλά επιδοκιμάζουν τη συμφωνία των Πρεσπών, που οδήγησε άλλωστε στο τέλος αυτής της ιδεολογικής τερατογένεσης. Υπάρχουν, τέλος, ορισμένοι οι οποίοι θεωρούν ότι ο υπαρκτός σοσιαλισμός α λα ελληνικά εξευτέλισε και το παραμικρό ψήγμα ηθικού πλεονεκτήματος είχε απομείνει στην Αριστερά, ταυτόχρονα όμως θεωρούν τον Αλέξη Τσίπρα έναν ικανό πολιτικό, με δεδομένο ότι πήρε ένα κόμμα που βρισκόταν κοντά στο εκλογικό όριο του 3% και το έφερε στην εξουσία.

Ολοι αυτοί δεν είναι απαραίτητο ότι είναι φιλο-ΣΥΡΙΖΑ, ούτε χρήσιμοι ηλίθιοι της κυβέρνησης, ούτε έχουν διαπραγματευθεί μια θέση στο ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος. Απλώς λένε αυτό που πιστεύουν, το οποίο δεν εντάσσεται απαραιτήτως σε ένα μανιχαϊστικό σχήμα του είδους «ΣΥΡΙΖΑ=χούντα» και οιαδήποτε άλλη απόκλιση συνιστά είτε κατευνασμό της «χούντας» είτε προσωπική ιδιοτέλεια.

Μπορεί κανείς να διαφωνεί μαζί τους, δεν υπάρχουν εξάλλου θέσφατα, ούτε ιερές αγελάδες. Δεν χρειάζεται όμως να τους διαπομπεύει και να ακυρώνει όλη την πολιτική, πανεπιστημιακή, ιδεολογική διαδρομή ή συνδρομή τους στην ελληνική κοινωνία, για να επιβεβαιώσει πόσο ορθή είναι η δική του άποψη.

Ισως αυτή είναι και η πιο ενδιαφέρουσα παρατήρηση που μπορεί να κάνει κάποιος παρατηρητής της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία χρόνια, της 10ετούς βαθιάς ύφεσης: ο διχασμός, που έχει φτάσει στα όρια του κανιβαλισμού και ενισχύεται από τα σόσιαλ μίντια, έχει υπερβεί κατά πολύ τα μέτωπα Δεξιά – Αριστερά, μνημόνιο – αντιμνημόνιο, ΣΥΡΙΖΑ – αντιΣΥΡΙΖΑ. Πλέον, δημιουργεί αντιπαραθέσεις ακόμη και σε όμορους ιδεολογικούς χώρους, στην ίδια την Κεντροαριστερά, μεταξύ συριζόδουλων και συριζοκλαστών.

Είναι βασανιστική όλη αυτή η συνεχής ένταση, η διαρκής καχυποψία, η μόνιμη υποχρέωση να παρέχει κανείς πιστοποιητικό αποδεκτών (από την αντίπαλη πλευρά) φρονημάτων για να μη θεωρηθεί «προδότης». Και αυτή είναι η πιο βαριά κληρονομιά της πολιτικής κουλτούρας του ΣΥΡΙΖΑ.