ΑΠΟΨΕΙΣ

Διαστημική κούρσα 2.0

Πριν από λίγες ημέρες, σε μία από τις πολλές ειδήσεις που περνούν στη ροή των υπολογιστών ή των κινητών  μας, η υπουργός Αμυνας της Γαλλίας Φλοράνς Παρλί προανήγγειλε τον σχεδιασμό και τη σταδιακή υλοποίηση ενός προγράμματος, το οποίο θα αναβαθμίσει τη γαλλική παρουσία στο Διάστημα από την επιτήρηση, στην προστασία των δορυφόρων με οπλικά συστήματα. Τα συστήματα αυτά μπορεί να είναι νανο-δορυφόροι, όπλα λέιζερ που ελέγχονται από τη γη και θα είναι τοποθετημένα ακόμα και πάνω στους δορυφόρους, εξειδίκευαν στρατιωτικές πηγές στον γαλλικό Τύπο, μετά τις δηλώσεις της κ. Παρλί.

Η εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης, η άνοδος της ρομποτικής και, γενικά, η εξέλιξη της ψηφιακής τεχνολογίας, προσθέτουν στα ανεπτυγμένα κράτη δυνατότητες που μπορεί να μετατρέψουν την περιφέρεια της γης, το άμεσο διάστημα, σε ένα ακόμα πεδίο ανταγωνισμού. Των Γάλλων, είχαν, βεβαίως προηγηθεί οι Αμερικανοί που κινούνται προς μια κατεύθυνση δημιουργίας μιας «Διοίκησης Διαστήματος», η οποία ίσως στο μέλλον πλαισιώσει τους υπόλοιπους κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων. Ενώ παράλληλα μεγάλες χώρες όπως η Ρωσία, η Ινδία, αλλά, πρώτα και κύρια, η αναδυόμενη Κίνα επενδύουν σε αυτό το νέο, πέμπτο πεδίο επιχειρήσεων (μετά την ξηρά, τη θάλασσα, τον αέρα και τον ψηφιακό κόσμο).

Οι νέες εξελίξεις στον πόλεμο μπορεί πραγματικά να δώσουν στη φράση «θάνατος από ψηλά» (death from above), μια εντελώς διαφορετική διάσταση. Παρά το γεγονός ότι άπαντες αρνούνται πως διανύουμε μία νέου τύπου διαστημική κούρσα, είναι απολύτως σαφές πως συμβαίνει ακριβώς αυτό. Για διάφορους λόγους, που ξεπερνούν τη στρατιωτική υπεροχή και επεκτείνονται στην παρακολούθηση της κλιματικής αλλαγής, την ίδια τη νέα οικονομία, ο έλεγχος του Διαστήματος θα λειτουργήσει ως ένα πολύ πραγματικό, πολύ χειροπιαστό πεδίο ανταγωνισμού τα επόμενα χρόνια. Οσο συμβαίνουν αυτού του τύπου οι κοσμογονικές αλλαγές, η Ελλάδα, με τις δικές της περιορισμένες δυνάμεις, είτε μέσω της Ε.Ε. είτε αυτόνομα, προσπαθεί, σποραδικά και ασυντόνιστα ακόμα, να μπει σε αυτή τη νέα εποχή. Σε αυτό τον –πολλές φορές άνισο για την Ελλάδα– αγώνα ανάμεσα στη γεωγραφία και στην εξελισσόμενη ιστορία, το αποτέλεσμα δεν είναι προδιαγεγραμμένο. Το μόνο που απαιτείται είναι να υπάρξει στην Ελλάδα μια πραγματική ρήξη με το παρελθόν, μια οριστική χειραφέτηση από όσα μας κρατούν στενά δεμένους με τον 19ο αιώνα. Γιατί όχι;