ΑΠΟΨΕΙΣ

Αλέξης Χαρίτσης: Τραμπιστές

Αλέξης Χαρίτσης: Τραμπιστές

Η συνωμοσία είναι πάντα πιο ενδιαφέρουσα –και πιο εμπορική– από τη σκέτη πραγματικότητα. Δεν θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν η κυβέρνηση είχε σχέδιο να νοθεύσει το εκλογικό σώμα – αν είχε σκοπό να προσθέσει στους εκλογικούς καταλόγους δύο εκατομμύρια ψηφοφόρους, ελληνικής μεν καταγωγής, αλλά αποκομμένους εδώ και δεκαετίες από τον εθνικό κορμό;

Θα ψήφιζαν και τα φαντάσματα. Οι νομοί που ερήμωσαν μετά τον Εμφύλιο και τα νησιά που άδειασαν από την ξενιτιά θα αποκτούσαν ξαφνικά μεγάλα εκλογικά σώματα. Αυτό το ωραίο ανάγνωσμα δημοσίευσε την Τρίτη η «Αυγή». Αυτό υποστήριξε και ο εκπρόσωπος του κόμματος, Αλέξης Χαρίτσης.

Προτού στεγνώσει το μελάνι στα μουστάκια του πρωτοσέλιδου ταχυδακτυλουργού της κομματικής εφημερίδας, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είχε διαψεύσει κατηγορηματικά ότι η διεύρυνση του εκλογικού σώματος είναι στις προθέσεις της Ν.Δ. Σε τι οφειλόταν η σύγχυση;

Η σύγχυση δεν είναι νέα. Ηδη πριν από τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ συνέδεε τα ασύνδετα: Συσχέτιζε τη διευκόλυνση της ψήφου των ήδη εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους με την ψήφο των αποδήμων, γενικώς. Τα συσχέτιζε για να ισχυριστεί ότι η Ν.Δ. –σύμφωνα με παλαιότερη διατύπωση του συριζαϊκού Τύπου– θέλει να δώσει δικαίωμα ψήφου στην Αστόρια, που ψηφίζει όλη Τραμπ.

Ως κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έδειξε διάθεση να ρυθμίσει το ζήτημα. Ο Χαρίτσης είπε χθες ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν είχαν ασχοληθεί με αυτό. Είναι όμως γνωστό ότι από τα δύο έτοιμα νομοσχέδια που παρέλαβε τον Ιανουάριο του 2015 ο Νίκος Βούτσης, ως πρώτος υπουργός Εσωτερικών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το ένα ρύθμιζε την εξ αποστάσεως άσκηση του εκλογικού δικαιώματος των Ελλήνων που ζουν εκτός συνόρων.

Ο κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ στην αρχή κωλυσιεργούσε προφασιζόμενος «τεχνικές δυσκολίες», για τις οποίες είχε ήδη βρεθεί λύση. Στο τέλος, επί Χαρίτση στο Εσωτερικών, έφτιαξε μια επιτροπή, με την οποία μεθόδευε να δώσει δυνατότητα μισής ψήφου: Η αρχική πρόταση προέβλεπε η εκλογική «περιφέρεια» του εξωτερικού να εκλέγει μόνο 3 βουλευτές Επικρατείας.

Γιατί τόση παραζάλη σε ένα θέμα που έχει λυθεί παντού στον κόσμο; Μια απάντηση για τη συριζαϊκή παρέλκυση μπορεί κανείς να αναζητήσει στα αποτελέσματα των τελευταίων ευρωεκλογών. Σε εκείνη την κάλπη, που η νέα διασπορά ψήφισε ευρωπαϊκώ δικαίω στον τόπο διαμονής, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψε τη χαμηλότερη –μετά τη Ροδόπη– επίδοσή του: Πήρε μόλις 15,28%, ήτοι οκτώμισι μονάδες κάτω από το πανελλαδικό ποσοστό του.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτή η εξήγηση είναι υπερβολικά καχύποπτη. Στις ευρωεκλογές του Μαΐου οι ψηφοφόροι του εξωτερικού ήταν κάτι λιγότεροι από 15.000. Το δείγμα μπορεί να υποτιμηθεί ως μη αντιπροσωπευτικό.

Ο,τι κι αν ισχύει, τα περιθώρια υπεκφυγής –και δαιμονολογίας για εισβολή τραμπιστών– εξαντλούνται. Δεν είναι εύκολο να φανταστεί κάποιος λόγο που ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να επικαλεστεί για να μην ψηφίσει το νομοσχέδιο. Θα μεταμφιέσει την ανάγκη σε ευαισθησία.