ΑΠΟΨΕΙΣ

Από τον Ισθμό ώς τον Σκαραμαγκά

Αφήνοντας πίσω την Κόρινθο με κατεύθυνση την Αθήνα, μετά τις πρόσφατες καταστροφές στην Κινέτα λόγω της έντονης βροχόπτωσης, παρατηρούσα το τοπίο. Από τον Ισθμό ώς τον Σκαραμαγκά και πέρα, είτε προς Πέραμα είτε προς Χαϊδάρι, είναι κοινή η διαπίστωση πως η γη είναι κουρασμένη, εγκαταλελειμμένη και βανδαλισμένη, διάσπαρτη με κακά δείγματα δόμησης. Εχοντας αφήσει πίσω το μεγαλείο της φύσης που συναντά κανείς στην Πελοπόννησο, η είσοδος στην Αττική είναι απογοητευτική.

Θα ήταν ένα ακόμη φαινόμενο απουσίας πολιτικής σκέψης, αν αυτή η διαδρομή δεν ήταν τόσο σημαντική όσο και συμβολική. Πρώτον, είναι η είσοδος-έξοδος προς και από την Αθήνα με προορισμό όλους τους μείζονες τουριστικούς προορισμούς της Πελοποννήσου. Δεύτερον, διασχίζει την ιστορική διαδρομή Αθηνών -Κορίνθου, με την Ελευσίνα και τα Μέγαρα ενδιάμεσα, με το Δαφνί στο Χαϊδάρι και το Ηραίον στο Λουτράκι. Και τρίτον, είναι ένα πέρασμα από το ιστορικό τοπίο της Αττικής, με εγγύτητα στα Γεράνεια Ορη και το Ορος Πατέρας, βουνά που και μόνο το άκουσμα του ονόματός τους θα έπρεπε να προκαλεί ρίγη. Αυτός ο συνδυασμός σύγχρονης ζωής, ιστορικών τοπωνυμίων και φυσικού πλούτου, θα μπορούσε από μόνος του να ωθήσει σε μια αποκατάσταση τοπίου. Ενα όραμα που θα έπρεπε να έχει εθνική πνοή.

Δυστυχώς, αυτά τα μείζονα θέματα που αφορούν την ποιότητα ζωής τις δεκαετίες που θα ακολουθήσουν, απουσιάζουν από τον δημόσιο διάλογο. Η δημόσια συζήτηση ορίζεται κατά κανόνα και εξαντλείται στο άμεσο (που συχνά τυγχάνει να είναι και ανούσιο) και στην ταχύτητα της επικαιρότητας όπως αυτή καλλιεργείται. Η ανάπλαση της διαδρομής Αθηνών -Κορίνθου θα είχε τεράστια ανταποδοτικότητα στην κοινωνία σε βάθος χρόνου, θα προστάτευε από τις φυσικές καταστροφές, θα αναγεννούσε τη φύση, θα ενίσχυε τον ιστορικό χαρακτήρα χωριών και κωμοπόλεων και θα άνοιγε θέσεις εργασίας. Η δαντελένια ακτή, παρά την εγκατάσταση των βιομηχανιών μετά τον πόλεμο, εξακολουθεί και λούζεται σε αυτό το υπέροχο φως. Δεν φαίνεται να είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε το δώρο.

Η ευκαιρία της Ελευσίνας  ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης το 2021 δεν πρέπει να χαθεί και θα μπορούσε να συνδεθεί, να ενισχύσει ή να προκαλέσει ένα ευρύτερο πρόγραμμα και σχέδιο για τη Δυτική Αττική από την παραλία ώς την ενδοχώρα με έμφαση τον φυσικό πλούτο, την πανίδα και τη χλωρίδα. Η αναγέννηση της Δυτικής Αττικής είναι έργο μεγαλόπνοο.