ΑΠΟΨΕΙΣ

Αισιοδοξία παρά τους… μπελάδες

Είναι χαρμόσυνο –ή τουλάχιστον ακούγεται ευχάριστα– όταν πολιτικοί σε υπεύθυνες θέσεις και άνθρωποι της επιχειρηματικότητας εκφράζουν την αισιοδοξία τους ενόψει του νέου χρόνου. Οταν δηλαδή ο πρωθυπουργός λέει, προφανώς μετά λόγου γνώσεως, ότι η κυβέρνηση υλοποιεί τις υποσχέσεις της –στη φορολογία, στις επενδύσεις, στην ασφάλεια– και επιχειρηματίες που γνωρίζουν την πιάτσα σού λένε ότι πάμε καλά –ζητώντας όμως μεταρρυθμίσεις–, ποιος είσαι εσύ που θα το αμφισβητήσεις; Βλέποντας μάλιστα γύρω σου να πέφτουν βροχή τα επιδόματα, να διαδέχονται η μία την άλλη οι ρυθμίσεις και οι διευκολύνσεις, να σπάζουν ρεκόρ τα πλεονάσματα διευρύνοντας τους δημοσιονομικούς χώρους, να δίνουν καλύτερους βαθμούς οι αγορές, να κυκλοφορεί ταυτόχρονα χρήμα, έστω και άγνωστης προέλευσης…

Με αυτή την έννοια, καλώς να μας έλθει το 2020, φέρνοντας υγεία, ειρήνη και ευτυχία. Και αν στη διάρκειά του γίνει και κανένα θαύμα και εξημερωθεί ο Ταγίπ Ερντογάν ή χάσει τις εκλογές ο Ντόναλντ Τραμπ, ακόμη καλύτερα. Μέχρι όμως να συμβούν αυτά και η αισιοδοξία να χτυπήσει νέα «υψηλά», ας έχουμε και λίγο τον νου μας. Γιατί κάποιοι λιγότερο αισιόδοξοι υποστηρίζουν ότι οι μπελάδες της Τουρκίας και του προσφυγικού – μεταναστευτικού πολύ δύσκολα θα γίνουν μικρότεροι τις 366 ημέρες του επόμενου δίσεκτου έτους. Αντίθετα, δεν αποκλείεται καθόλου να γίνουν μεγαλύτεροι βλέποντας τις διαθέσεις της Αγκυρας, το ενδεχόμενο να πάρει μεγάλες διαστάσεις το παιχνίδι που γίνεται στη Λιβύη, τον σεβασμό με τον οποίο συμπεριφέρονται απέναντι στον Ερντογάν Ουάσιγκτον, Μόσχα, Βερολίνο και άλλοι. Αρα, ας είναι μικρό «το καλάθι» στα ελληνοτουρκικά, με την επισήμανση ότι οι εξελίξεις εκεί θα επηρεάσουν πολλούς άλλους τομείς, ασχέτως του προσώπου που θα προτείνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για Πρόεδρο της Δημοκρατίας…

Ομως και για το εσωτερικό θέτουν μερικοί αθεράπευτοι γκρινιάρηδες μερικά ερωτήματα. Ρωτούν, π.χ., αν είναι δυνατόν να πιστεύει ο οποιοσδήποτε ότι το ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό είναι βιώσιμο στην Ελλάδα. Και αναρωτιούνται επίσης πώς μπορούν να πάνε τα πράγματα καλύτερα με τον δεδομένο μηχανισμό του Δημοσίου, τις αναπηρίες της Δικαιοσύνης, την ανεπάρκεια της εκπαίδευσης. Αισιοδοξία, λοιπόν, μέχρι να βρεθούν οι απαντήσεις ή να μπει η πρώτη μπουλντόζα στο Ελληνικό.