ΑΠΟΨΕΙΣ

Με πυγμή και ενσυναίσθηση

Είχε μιαν ευπρόσδεκτη οικειότητα η χθεσινή εμφάνιση της νέας Προέδρου της Δημοκρατίας Αικατερίνης Σακελλαροπούλου. Το τελετουργικό της ορκωμοσίας δεν αφαίρεσε από την καθημερινότητα της συμπεριφοράς της, πρόσθεσε ίσως λίγο τρακ και αμηχανία, την αίσθηση ότι προσέρχεται σε μια νέα πραγματικότητα χωρίς όμως να απολέσει τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης ζωής της. Γιατί, όπως και να ’χει, άλλο δικαστικός, άλλο πρώτος πολίτης της χώρας. Το αξίωμα, από μόνο του, απαιτεί μια διαφορετική συνθήκη, την οποία και θα μάθει· δεν τη γνωρίζει.

Η κ. Σακελλαροπούλου δεν προέρχεται από τον χώρο της πολιτικής, δεν έχει συνηθίσει τα φώτα της δημοσιότητας, ούτε να τα προκαλεί ούτε και να παρακολουθούν κάθε βήμα της. Ντύθηκε λιτά και «αναμενόμενα» χωρίς να θέλει να κάνει κάποια «δήλωση» με την εμφάνισή της, περπάτησε ευθυτενής (όχι ωστόσο προσποιητά) ανάμεσα στον πρωθυπουργό και στον πρόεδρο της Βουλής, και στην αντιφώνησή της στο Προεδρικό Μέγαρο, μετά την υποδοχή/παράδοση του Προκόπη Παυλόπουλου, έδωσε με ενσυναίσθηση και πυγμή το στίγμα της: Μίλησε για «ένα νέο πατριωτισμό, ο οποίος δεν αντιστρατεύεται τον κοσμοπολιτισμό, αλλά αποτελεί προϋπόθεσή του», αναφέρθηκε στην όξυνση του μεταναστευτικού-προσφυγικού και στην «εργαλειοποίηση» του ανθρώπινου πόνου, υπογράμμισε την ανάγκη συμμόρφωσης στις υποδείξεις των αρμοδίων, για να αντιμετωπιστεί η πανδημία του κορωνοϊού. Και κατέληξε: «Ελπίζω η εκλογή, για πρώτη φορά, μιας γυναίκας στο ανώτατο αξίωμα της χώρας να είναι η αφορμή για τη βελτίωση της θέσης όλων των γυναικών τόσο στην οικογένεια όσο και στην κοινωνία. Είναι καιρός οι γυναίκες αυτής της χώρας να συνειδητοποιήσουν ότι μπορούν να φτάσουν όπου ονειρεύονται με την αξία τους, χωρίς να αντιμετωπίζουν εμπόδια μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκαν γυναίκες».

Σε αυτό θα σταθούμε. Οχι από φεμινιστική παραφορά (μακριά από εμάς η ξέφρενη πολιτική ορθότητα ενός εισαγγελικού, σχεδόν κανιβαλικού, «φεμινισμού») αλλά από την ανάγκη να ακούγονται από θέσεις - πολιτειακά υποδείγματα, μηνύματα στήριξης της αξίας, η οποία δεν ακουμπάει σε πολιτικές ή οικογενειακές επετηρίδες. Η επιλογή της από τον πρωθυπουργό ήταν η πρώτη ώθηση. Τώρα, η κ. Σακελλαροπούλου αναλαμβάνει να δώσει στον ρόλο του ΠτΔ τη δική της πνοή. Ενός εσωτερικού πολιτισμού, βιωμένου, ζυμωμένου με την επιστημονική επάρκεια και τη γειωμένη επιμονή μιας εργαζόμενης γυναίκας και μητέρας. Ούτε από τα σαλόνια ούτε από τα αλώνια. Μιας γυναίκας-Προέδρου από τη μεσαία τάξη.