ΑΠΟΨΕΙΣ

Οι επαγγελματίες της διαδήλωσης

Η πανδημία του κορωνοϊού δεν τους χτύπησε λιγότερο από τους επαγγελματίες της εστίασης. Η απαγόρευση των συναθροίσεων και η σχεδόν ανύπαρκτη κυκλοφορία στους δρόμους της Αθήνας τις ημέρες της καραντίνας, τους στέρησε τη δυνατότητα να ασκήσουν ευπρεπώς το επιτήδευμά τους. Η εκφώνηση ρυθμικών συνθημάτων χωρίς την πρόκληση κυκλοφοριακού χάους δεν διαφέρει και πολύ από συναυλία σε άδειο γήπεδο. Ομως, ενώ το υπουργείο Πολιτισμού φρόντισε να χορηγήσει θέατρα και μουσικές, αυτούς τους άφησε αβοήθητους. Θα μου πείτε μπροστά στον κίνδυνο να στερήσει ο Φοίβος Δεληβοριάς τη βαριά βιομηχανία του τόπου από τα τραγούδια του, η πολιτεία δεν μπορούσε να μείνει με σταυρωμένα τα χέρια. Οι επαγγελματίες της διαδήλωσης όμως, με τη σεμνότητα που τους διακρίνει, δεν έφτασαν να απειλήσουν ότι αν δεν αποζημιωθούν για τα χαμένα μεροκάματα θα σταματήσουν να διαδηλώνουν. Δεν ξέρω τι γίνεται με τις ασφαλιστικές τους εισφορές. Φοβούμαι ότι πολλοί απ’ αυτούς δεν είναι δηλωμένοι και θα υπάρξει σοβαρό πρόβλημα.

Η αλήθεια είναι ότι όπως και με πολλά άλλα επαγγέλματα, εμείς βλέπουμε μόνον το αποτέλεσμα. Δεν συνειδητοποιούμε τι κόπος και πόση αγάπη για τον λαό απαιτείται να καταναλώσεις για να γράψεις ένα τραγούδι. Οπως και δεν συνειδητοποιούμε τι κόπος και πόσο αίσθημα χρειάζεται για να διοργανώσεις μια διαδήλωση. Η επιλογή των συνθημάτων είναι η ευκολότερη πτυχή της βαριάς αυτής εργασίας. Λένε πως υπάρχει τράπεζα θεμάτων που τα παρέχει δωρεάν και απλώς χρειάζεται να αλλάξουν οι λέξεις και τα ονόματα ανάλογα με τις περιστάσεις. Ομως πώς να μαζέψεις κόσμο; Πόσα τηλεφωνήματα πρέπει να κάνεις για να συγκεντρωθεί ένα πλήθος τουλάχιστον εκατό ατόμων; Τα οποία μάλιστα πρέπει να συναντηθούν την ίδια ώρα ώστε να προκαλέσουν κυκλοφοριακό χάος. Και πώς θα αποφασίσεις αν η διαδήλωση πρέπει να καταλήξει στην αμερικανική πρεσβεία, στο Μαξίμου ή στο αρμόδιο υπουργείο; Ολα αυτά απαιτούν πεπειραμένους επαγγελματίες οι οποίοι, δεδομένης της συχνότητας των διαδηλώσεων, όπως δήλωσε χαρακτηριστικά στη στήλη εκπρόσωπός τους, «τρέχουν και δεν προλαβαίνουν». Πόσες συναυλίες μπορεί να κάνει ο κ. Δεληβοριάς μέσα στο καλοκαίρι; Ομως, όταν έχεις να διοργανώσεις πενήντα διαδηλώσεις σ’ ένα μήνα τι να πρωτοκάνεις; Δικαιολογείται κατά συνέπεια το αίτημά τους για προσλήψεις ειδικευμένου προσωπικού.

Δεν πρόλαβε να καταργηθεί η απαγόρευση των συναθροίσεων, δεν πρόλαβαν οι άνθρωποι να ανασάνουν και να προσφέρουν κι αυτοί με το έργο τους στην ανάπτυξη του τουρισμού, και κατατίθεται στη Βουλή νομοσχέδιο που δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο το έργο τους. Απορώ πώς δεν υπήρξε ακόμη αντίδραση από το υπουργείο Πολιτισμού μπροστά στον κίνδυνο να εξαφανιστεί ένα ακόμη παραδοσιακό επάγγελμα στο όνομα της προόδου.