ΑΠΟΨΕΙΣ

Σκηνές παραλόγου

Η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ ήταν απολύτως σαφής καθ’ όσον αφορά τις σχέσεις της Ε.Ε. έναντι της Τουρκίας, στο διάστημα που θα ασκεί την προεδρία της Ενώσεως.

Ειδικότερα, η Τουρκία χαρακτηρίζεται «στρατηγικός εταίρος» της Ε.Ε. και η αντιμετώπιση του προσφυγικού είναι εφικτή μόνον στη βάση συμφωνιών με την Αγκυρα.

Ανέκυψε μία «δυσχέρεια», είπε η κ. Μέρκελ, από το γεγονός ότι «η Τουρκία πραγματοποιεί γεωτρήσεις στα ανοικτά της Ελλάδος και της Κύπρου», αλλά το Βερολίνο κρίνει πως οι κυρώσεις δεν επαρκούν ως αντίδραση της Ε.Ε.

Εάν οι θέσεις της καγκελαρίου καλύπτουν τα εθνικά συμφέροντα της χώρας μας, αυτό επαφίεται στην κρίση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.

Είναι σαφές ότι η Αθήνα και η Αγκυρα αποφάσισαν τη δημιουργία διαύλου επικοινωνίας με στόχο την επανέναρξη του διαλόγου μεταξύ τους. Το ίδιο εξ ανάγκης θα ισχύσει και στην Κύπρο, προφανώς. Μόνον που ο διάλογος δεν είναι δυνατόν να έχει χαρακτήρα προσχηματικό αυτή τη φορά. Και από το σημείο αυτό αρχίζουν τα προβλήματα.

Στα 37 χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη κρίση περί των υδρογονανθράκων στο Αιγαίο, συσσωρεύθηκαν προβλήματα εμπλεκόμενα, που μία λύση ολική θα αναιρούσε δεσμεύσεις και τοποθετήσεις τόσο των Αθηνών όσο και της Αγκύρας· λύση, πολιτικά δυσβάστακτη.

Προσφάτως, λόγου χάριν, ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς επέκρινε την απόφαση δημιουργίας διαύλου επικοινωνίας δηλώνοντας ότι δεν μπορεί να συζητεί κανείς με «πειρατές» που έχουν «γκριζάρει το Αιγαίο». Και δεν μόνος ο κ. Σαμαράς που έχει αυτή την άποψη στη Ν.Δ.

Προ ολίγων ημερών ο κ. Χρήστος Ροζάκης, πρώην πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του υπουργείου Εξωτερικών –η θητεία του έληξε στις 7 Ιουνίου–, χαρακτήρισε το Καστελλόριζο «απομονωμένο», «σε απόσταση» από την ηπειρωτική Ελλάδα, «κοντά στις τουρκικές ακτές».

Την άποψη του κ. Ροζάκη αντέκρουσε ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστεύσεως και Ασύλου Γιώργος Κουμουτσάκος, ο οποίος δήλωσε ότι «είναι αδιανόητο να μιλάμε για “απομονωμένα” τμήματα ελληνικής επικράτειας». Και δεν είναι ο μόνος ασφαλώς που έχει την άποψη αυτή στη Ν.Δ.

Κοινή βάση διαλόγου με την Τουρκία δεν υφίσταται καν εντός της Ν.Δ. Αλλά με τη φρενίτιδα γύρω από τα ενεργειακά, η μεν Τουρκία θα εξακολουθεί τις έρευνες και εμείς θα διαμαρτυρόμεθα.

Ισως μια κάποια λύσις να ήταν μία συμφωνία ad hoc για την από κοινού αξιοποίηση των υδρογονανθράκων, με τις δύο χώρες να διατηρούν τις θέσεις τους στα θέματα κυριαρχίας. Θα πει κανείς: «Μα τι είναι αυτά, κοροϊδευόμαστε;». Ε, ναι, λοιπόν, κοροϊδευόμαστε, διότι αλλιώς θα σκοτωνόμαστε και εσωτερικά.

Ούτως ή άλλως, είναι παράλογη κάθε συζήτηση για υδρογονάνθρακες την ώρα που είναι κυρίαρχη η τάση για πράσινη ενέργεια σε όλη την Ευρώπη.