ΑΠΟΨΕΙΣ

Ποτέ δεν είναι αργά για τη Βουλή

Ο χειμώνας, ημερολογιακά, οδεύει προς τον τελευταίο μήνα του και η ελληνική Βουλή μόλις τώρα έκρινε σκόπιμο να ασχοληθεί, μέσω συνεδρίασης της αρμόδιας επιτροπής, με το κρίσιμο κεφάλαιο «πρόληψη και αντιμετώπιση πλημμυρικών φαινομένων σε αστικές περιοχές».

Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι αυτού του εύρους η χρονοκαθυστέρηση συνιστά μεγάλη πρόοδο, αν συνυπολογιστεί ότι διεθνής σύμβαση, υπογεγραμμένη τον Ιούνιο του 2008 από τη χώρα μας, κυρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2011. Το κωμικοτραγικό με εκείνη ειδικά την περίπτωση είναι πως η εν λόγω σύμβαση αφορούσε διακρατική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Κίνας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, που, ως γνωστόν, διεξήχθησαν τον Αύγουστο του ’08 – τρία χρόνια, δηλαδή, πριν η ελληνική Βουλή «ασχοληθεί» με το θέμα!

Ορισμένα από τα ρεκόρ τέτοιων καθυστερήσεων καταγράφηκαν την περασμένη εβδομάδα, καθώς επικυρώθηκαν τρεις διεθνείς συμφωνίες-συμβάσεις, ύστερα από 37, 34 και 27 έτη! Πρόκειται για τις συμβάσεις που προβλέπουν:

1. «Απαλλαγή των κρατών που τη συνυπέγραφαν από την υποχρέωση επικυρώσεως ή τηρήσεως άλλων ανάλογων διαδικασιών από τις Αρχές ενός κράτους, πράξεων και εγγράφων που εκδίδονται από τις Αρχές ενός άλλου κράτους». Υπογράφηκε στην Αθήνα στις 15 Σεπτεμβρίου 1977.
2. «Εκδοση πιστοποιητικού ικανότητας γάμου» (Μόναχο, 5/9/1980).
3. «Τη διεθνή συνεργασία σε ζητήματα διοικητικής συνδρομής προς τους πρόσφυγες» (Βασιλεία, 3/9/1985).

Αλλο παράδειγμα αποτελεί η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης «για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας». Η χώρα μας την έχει συνυπογράψει, κατά τη διάρκεια διεθνούς συνάντησης στην Κωνσταντινούπολη τον Μάιο του 2011. Η σύμβαση αυτή, ωστόσο, δεν έχει ακόμα ενσωματωθεί στο εσωτερικό δίκαιο, καθώς το σχετικό νομοθέτημα δεν τέθηκε προς έγκριση από τη Βουλή. Το θέμα ανέδειξε η κ. Αικατερίνη Παπακώστα-Σιδηροπούλου (Ν.Δ.) κατά τη διάρκεια συζήτησης με τον αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών Λ. Γρηγοράκο, με την επισήμανση ότι εξαιτίας της κρίσης τα κρούσματα τέτοιας βίας έχουν αυξηθεί σε ποσοστό έως 47%, και συνεπώς η επιτάχυνση στη λήψη κάθε μέτρου, άρα και εφαρμογής των προβλέψεων της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, είναι προφανώς περισσότερο από άμεση ανάγκη.

Υπάρχουν, φυσικά, και πολλά άλλα που απλώς δεν κάνουν πλέον εντύπωση. Μεταξύ αυτών; Η δημοσιοποίηση με καθυστέρηση διετίας, επί παραδείγματι, των «πόθεν έσχες» των βουλευτών ή η μη υλοποίηση της δέσμευσης του προέδρου της Βουλής, από το 2012, να προωθηθούν αλλαγές στον Κανονισμό της Βουλής. Το «ποτέ δεν είναι αργά» έχει, προφανώς, προσλάβει άνευ προηγουμένου διαστάσεις στο ελληνικό Κοινοβούλιο.