ΑΠΟΨΕΙΣ

Κοινός ο αγώνας για ασφάλεια

Ο θανάσιμος τραυματισμός αλεξιπτωτιστή κατά τη διάρκεια επιχειρησιακού άλματος τη νύχτα της Πέμπτης προς Παρασκευής υπογραμμίζει τους κινδύνους που διατρέχουν όλα τα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων για να είναι έτοιμα να υπερασπιστούν τα σύνορα της χώρας, να εγγυηθούν την ασφάλεια όλων μας. Εδώ και καιρό, στον ουρανό, στη γη, στη θάλασσα (και κάτω από την επιφάνειά της), χιλιάδες άνδρες και γυναίκες βρίσκονται σε ετοιμότητα, στην πρώτη γραμμή. Αποδεικνύουν συνεχώς ότι είναι ικανότατοι να διαχειριστούν κάθε πρόκληση, με θάρρος, γνώση και αυτοθυσία. Εμείς που παρακολουθούμε από το σπίτι και από τα ψηφιακά καφενεία, είμαστε έτοιμοι να δείξουμε την ίδια σοβαρότητα και προσήλωση στον στόχο;

Είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε κι εμείς τις θυσίες που ίσως μας ζητηθούν; Μπορούμε να καταλάβουμε ότι αυτές τις ημέρες, η αυξανόμενη τουρκική επιθετικότητα μέσα σε ένα ρευστό διεθνές πλαίσιο, η πανδημία και το πλήγμα που αυτή επέφερε στην οικονομία επιδεινώνουν όλα τα χρόνια προβλήματα της χώρας; Οτι οι συνθήκες απαιτούν μια εθνική προσπάθεια;

Στις δηλώσεις κομμάτων και πολιτικών, στα μέσα ενημέρωσης και στα κοινωνικά δίκτυα, συμπεριφερόμαστε σαν να βρισκόμαστε ακόμη στην παλιά, προ κρίσεως εποχή, όταν δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε τι μας περίμενε. Δεν μάθαμε από την κρίση, όταν τα λάθη μας πολλαπλασίασαν τις δυσκολίες. Τότε δεν υπήρξε η αναγκαία συνεργασία μεταξύ των κυριότερων κομμάτων για τη διαχείριση μιας κρίσης που ξεπερνούσε τις ικανότητες οποιουδήποτε κόμματος. Χωρίς κοινή στάση εναντίον των δανειστών, και εναντίον επικριτών, δεν μπορούσε να υπάρξει ειλικρινής καταγραφή του μεγέθους του προβλήματος και των αιτιών του. Αντί να συμφωνούν σε λύσεις, τα κόμματα της αντιπολίτευσης εξακολουθούσαν την προσπάθεια να δυσκολέψουν τη ζωή της κυβέρνησης για ίδιον όφελος. Το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε. Λίγοι πολιτικοί βγαίνουν αλώβητοι από την ιστορία της οικονομικής κρίσης.

Οι σημερινές προκλήσεις, όμως, είναι ακόμη πιο επικίνδυνες. Η αποτυχία εδώ μπορεί να έχει ακόμη πιο απρόβλεπτες συνέπειες απ’ ό,τι η κρίση χρέους. Γι’ αυτό είναι κρίσιμο να υπάρξει συνεννόηση από τώρα μεταξύ των πολιτικών κομμάτων, ώστε να χαραχθεί μια σοβαρή εθνική θέση, να ενισχυθούν οι Ενοπλες Δυνάμεις και οι συμμαχίες της χώρας. Ομως, όσο και αν η χάραξη πολιτικής είναι ευθύνη των πολιτικών, η σημερινή υπόθεση μας αφορά όλους. Οσο απίθανο και αν φαίνεται όταν αισθανόμαστε αδύναμοι και ευάλωτοι εναντίον των μηχανισμών της εξουσίας και των διεθνών εξελίξεων, η Ιστορία διδάσκει ότι πολύ συχνά ο λαός είναι αυτός που καθορίζει την πορεία. Εάν, λοιπόν, θέλουμε ενότητα και σοβαρή πολιτική, πρέπει οι ίδιοι να υιοθετήσουμε σοβαρή στάση και ο καθένας να κάνει ό,τι μπορεί για να ακουστεί η φωνή του. Η εθνική ενότητα είναι ευθύνη όλων. Ας μην παρασυρόμαστε, λοιπόν, σε καβγάδες και επιδείξεις πατριωτισμού μεταξύ μας. Ας αναλάβουμε την ευθύνη να στηρίξουμε θέσεις που θα είναι βιώσιμες και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Ας μην παρασυρόμαστε από τη συμπεριφορά των Τούρκων.

Είναι προφανές ότι πρέπει να επαγρυπνούμε, ότι οι κινήσεις της Τουρκίας και η ρητορική της ηγεσίας της την καθιστούν μακρόχρονη απειλή – όχι μόνο στο πεδίο αλλά και στη νοοτροπία που καλλιεργείται με τόσο έντονο τρόπο στην Τουρκία, που συνδέει την αλαζονεία του «κατακτητή» με το παράπονο του θύματος. Ευτυχώς, η ελληνική κυβέρνηση παραμένει ψύχραιμη και θεσμική. Θα χρειαστεί, όμως, στήριξη και εθνική ομοψυχία για να πετύχει μια βιώσιμη και δίκαιη λύση στον διάλογο (για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ) που θα ακολουθήσει, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν. Στο παρελθόν, παρά τη γενναιότητά τους στη μάχη, οι στρατιώτες μας βρέθηκαν να πληρώνουν το τίμημα του διχασμού των πολιτών. Σήμερα, όλοι έχουμε ευθύνη να δείξουμε την ίδια σοβαρότητα, ετοιμότητα και αφοσίωση που βλέπουμε σε όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Ας ρωτάμε τον εαυτό μας, κάθε μέρα, τι κάναμε για να ενισχύσουμε τον κοινό αγώνα για την εθνική συνεννόηση που στηρίζει τις Ενοπλες Δυνάμεις και θωρακίζει την κοινωνία.