ΑΠΟΨΕΙΣ

Ευκαιρίες για συναινέσεις και συμβολή…

Οι εποχές του χρόνου αλλάζουν, οι μέρες περνούν, τα προβλήματα όμως της πανδημίας, των ελληνοτουρκικών και της οικονομίας μένουν και, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, θα συνεχίσουν να κυριαρχούν στο παρόν και στο ορατό μέλλον. Η επέλαση του κορωνοϊού δεν κοπάζει, αντιθέτως αποκτά μεγαλύτερη ορμή, είναι σαφές ότι η ρευστή κατάσταση στα ελληνοτουρκικά δεν πρόκειται να βελτιωθεί σε μικρό χρονικό διάστημα, ενώ η ανάκαμψη στην οικονομία συναρτάται κυρίως από τις εξελίξεις στην COVID-19 εδώ και διεθνώς, αλλά και από το κόστος που προκαλεί η ένταση με την Τουρκία. Στα παραπάνω προστίθεται ασφαλώς και το πολύ μεγάλο πρόβλημα του μεταναστευτικού – προσφυγικού που συνδέεται με την εθνική ασφάλεια και ταυτόχρονα δοκιμάζει αφενός την αποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού και αφετέρου τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας.

Ισως ποτέ, μετά τη δεκαετία του 1940, η χώρα δεν βρέθηκε σε τόσο δυσμενή συγκυρία. Το δυστύχημα είναι ότι οι λύσεις των παραπάνω τεράστιων προβλημάτων, ή ακόμη και η διαχείρισή τους, δεν μπορούν να προκύψουν αποκλειστικά από τις επιδόσεις της κυβέρνησης. Ο,τι και να λέει η αντιπολίτευση, η επιτυχής αντιμετώπιση της πανδημίας απαιτεί διεθνή προσπάθεια, η ένταση ή η ύφεση στα ελληνοτουρκικά συνδέεται απολύτως με τη βούληση του Ερντογάν και τους γεωστρατηγικούς στόχους της Τουρκίας και η βελτίωση της οικονομίας σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με αποφάσεις και στήριξη στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Με λίγα λόγια, δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι η πορεία της Ελλάδας μέσα στη σημερινή δυσμενέστατη συγκυρία καθορίζεται από το διεθνές περιβάλλον. Αν όχι απόλυτα, σίγουρα κυρίαρχα και αυτό περιλαμβάνει επίσης το μεταναστευτικό – προσφυγικό, ιδιαίτερα όσον αφορά τις ροές.

Οι εκτιμήσεις αυτές δεν διατυπώνονται ούτε για να δικαιολογήσουν, ούτε για να προσφέρουν άλλοθι σε λάθη, παραλείψεις και ενδείξεις ανικανότητας της κυβέρνησης, ούτε για να οδηγήσουν στην καθολική απόρριψη της μπουρδολογίας που εκτοξεύεται από τις τάξεις της αντιπολίτευσης, ούτε για να επισημάνουν την ανοησία και την ασυδοσία που ενδημεί δυστυχώς στην κοινωνία μας. Ολα αυτά είναι στοιχεία της καθημερινότητας και της γενικότερης πραγματικότητας, αλλά υπάρχουν και τα αντικειμενικά δεδομένα των τεράστιων προβλημάτων που μας ταλανίζουν, μας ανησυχούν σφόδρα και καθιστούν απρόβλεπτο το άμεσο μέλλον. Η αναγνώριση και η παραδοχή των αντικειμενικών δεδομένων οπλίζει (ελπίζεται) με κουράγιο για να ατενίζουμε με κάποια περισσότερη αισιοδοξία το μεσοπρόθεσμο μέλλον…

Είναι γνωστό ότι παραδοσιακά η αντιπολίτευση στην Ελλάδα αντιμετωπίζει με ένα γενικό, ξερό «όχι σε όλα» την εκάστοτε κυβέρνηση. Οι εξαιρέσεις είναι λίγες και οι αντιπολιτευόμενοι συνήθως φροντίζουν να την καλύπτουν (ενν. τη στήριξη) όταν την προσφέρουν. Η περίπτωση, πάντως, της πανδημίας προσφέρεται για επίδειξη σύμπνοιας στην αντιμετώπισή της. Η παρουσία κορωνοϊού στην Ελλάδα δεν οφείλεται σε κακές πολιτικές κάποιας κυβέρνησης, η διάδοσή του είναι αταξική και δεν ξεχωρίζει κυβερνητικούς από αντιπολιτευόμενους. Οταν μάλιστα παρατηρούνται τμήματα του πληθυσμού που για οποιονδήποτε λόγο δεν πειθαρχούν προκειμένου να αντιμετωπιστεί και να αποφευχθούν τα χειρότερα, δίδεται η ευκαιρία στην πολιτική τάξη να δείξει συναινετική υπευθυνότητα, όχι παθητική, αλλά ενεργητική. Μία ιδέα θα ήταν όλοι μαζί οι πολιτικοί αρχηγοί, ή καθείς χωριστά, αλλά στο ίδιο μήνυμα, να συστήσουν στον πληθυσμό αυστηρή πειθάρχηση στα μέτρα που συνιστούν οι ειδικοί. Λέμε τώρα…

Συναίνεση (και περιορισμό της δημόσιας αρλουμπολογίας από πολιτευόμενους, δημοσιολόγους και δημοσιογράφους) ζητείται και για την αντιμετώπιση των προκλήσεων του Ερντογάν. Παράλληλα, είναι απαραίτητο να συναισθανθεί η κοινωνία το μέγεθος της απειλής και ένας πρακτικός και άκρως ωφέλιμος τρόπος είναι να κληθεί να συμβάλει ενεργά και άμεσα στο κόστος των απαιτούμενων εξοπλισμών για τη θωράκιση της χώρας. 

Ο πρωθυπουργός έχει ήδη εξαγγείλει το ακριβό, αλλά απαραίτητο, εξοπλιστικό πρόγραμμα και η στήλη επανέρχεται σε πρότασή της στις 26 Ιανουαρίου 2020 για αναβίωση του «λαχείου του στόλου», ή όπως μετονομαστεί, αλλά με την ίδια έννοια σκοπού και διαχείρισης. Οι πιθανότητες να ανταποκριθεί ο μέσος Ελληνας για να αγοράσει (ως εκδήλωση πατριωτισμού δίχως προσωπικό ρίσκο) την τύχη του βοηθώντας τον σκοπό και έτσι να καλυφθεί ένα μέρος των στρατιωτικών δαπανών, είναι μεγάλες. Οι πιθανότητες λαϊκής συμβολής θα αυξηθούν αν δημιουργηθεί ταυτόχρονα ένα ταμείο εθελοντικών εισφορών από πλούσιους συνέλληνες για τον ίδιο σκοπό.

Οι λύσεις εξαρτώνται από το διεθνές περιβάλλον, αλλά «συν Αθηνά και χείρα κίνει»…