ΑΠΟΨΕΙΣ

Κυλιόμενα χαρακώματα

Δεν τελειώσαμε με τον φασισμό. Οχι με την έννοια που οι συντάκτες λιστών με «ενόχους», εν ζωή και αποδημήσαντες, το εννοούν, αλλά την ακριβώς αντίστροφη. Δεν τελειώσαμε με ό,τι διασπά το δημοκρατικό μέτωπο ενάντια στον ναζισμό, με ό,τι υπονομεύει την κοινοβουλευτική συνθήκη και απονομιμοποιεί πολιτικές δυνάμεις, με ό,τι εν τέλει διαιρεί, βαθαίνει και συντηρεί χαρακώματα, πυροδοτεί μίση, σε ένα παρόν όπου η ροπή μακριά από τη συνένωση δυνάμεων, θα ταυτιζόταν με άλμα στον γκρεμό.

Κατόπιν τούτων, εύκολες είναι πλέον οι εκατέρωθεν αλληλοκατηγορίες, καθώς προπατορικά, ρέπουμε στον διχασμό.

Στρατόπεδα στον ψηφιακό ανέπαφο κόσμο του αδηφάγου κανιβαλισμού στήθηκαν με αφορμή τη σοβαρότητα της υγειονομικής απειλής και τις επιπτώσεις των μέτρων κατά της διασποράς του κορωνοϊού στην οικονομία, ενώ η συνωμοσιολογία περί προσχημάτων με στόχο τη στέρηση των ελευθεριών και τον έλεγχο της κοινωνίας ακόμη επιζεί. 

Μετά την καταδίκη των μελών της εγκληματικής Χρυσής Αυγής, το χαράκωμα μετατοπίστηκε σε πρόσωπα και στάσεις «φίλιες» προς τη ναζιστική οργάνωση, κεκαλυμμένα δήθεν εκκολαπτήρια αυγών του φιδιού. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι στην επόμενη μεγάλη κρίση ή ιστορικό γεγονός, μετά το πρώτο ενωτικό δέος, θα εμφανιστούμε και πάλι μοιρασμένοι στα δύο.

Η πόλωση στα κοινωνικά δίκτυα, η οποία εν μέρει αντανακλά, πέρα από τη μονοφωνία των δογμάτων, τον παλαιοκομματικό τακτικισμό της τεχνητής οξείας αντιπαράθεσης με στόχο τον αντιπερισπασμό, την καταβαράθρωση του αντιπάλου και τα πολιτικά οφέλη, δεν περιορίζεται στη διαδικτυακή θαλασσοταραχή, διαχέεται στην πραγματική ζωή. Οχι ευτυχώς με την ίδια ένταση, το ίδιο μένος, αλλά με δύναμη ικανή να σπείρει στην κοινωνία την καχυποψία, να ενισχύσει την προκατάληψη, την εχθροπάθεια, τον φανατισμό, τον ανορθολογισμό, την εθελοτυφλία, να αποσαθρώσει τις γέφυρες επικοινωνίας, να κάνει τις σχέσεις αποστασιοποιημένες και επιδερμικές.

Οι κρίσεις στομώνουν την κρίση, εμποδίζουν την εξέταση στοιχείων από την αντίπαλη σκέψη, εγκλωβίζουν στη μονολιθικότητα, στην αναπαραγωγή και κατανάλωση της διχόνοιας, ερεθίζουν υπέρμετρα το θυμικό, συρρικνώνουν τον μεσαίο χώρο, βυθίζουν στην απογοήτευση. Και διάγουμε κρίσεις, ταυτόχρονα, πολλές. Οι ανάσες σύντομες, δεν επαρκούν για τη διάλυση της σύγχυσης και της καθήλωσης των πνευμάτων, που γίνονται για άλλη μία φορά αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης. Με τελικό όφελος μόνο των ακραίων.