ΑΠΟΨΕΙΣ

Πρόβατα και ποιμένες

Είναι μάλλον βολικό να είσαι πρόβατο. Ακολουθείς το κοπάδι, δεν αμφισβητείς, αποδιώχνεις την αμφιβολία ώς τον εξαποδώ, θεωρείς ότι η διαδρομή που οδηγεί στον θρησκευτικό ή ιδεολογικό παράδεισο είναι μόνο μία. Τι συμβαίνει όμως άμα είσαι ποιμένας; Αμα είσαι ο επικεφαλής πλήθους είτε αυτό συγκεντρώνεται για να προσευχηθεί είτε για να πορευθεί στους δρόμους εν μέσω μιας πανδημίας που θερίζει ζωές; Εδώ, ο βαθμός δυσκολίας πολλαπλασιάζεται. Είναι σύνθετα τα δεδομένα και πολλές οι ισορροπίες που πρέπει να τηρηθούν.

Η λογική επιτάσσει ότι μπροστά στην επέλαση του κορωνοϊού, οποιοδήποτε άλλο θέμα μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Η πίστη, όμως, δεν έχει λογική. Για να εμφανίζεται αποτελεσματική ή θαυματουργή οφείλει να είναι τυφλή. Αλλοτε άτρωτη, δηλαδή αλαζονική. Αλλοτε συγκρουσιακή, δηλαδή επαναστατική. Καμία πίστη δεν αποκτά υπόσταση χωρίς συνάθροιση, ακροατήριο, που δηλώνει και αριθμητική υπεροχή. Ο,τι ακριβώς αποτελεί τροφή για τον θανατηφόρο ιό.

Υπήρχε άραγε λόγος να συνεδριάσει διά ζώσης η Διαρκής Ιερά Σύνοδος και στη συνέχεια να παρατεθεί και γεύμα εν μέσω καραντίνας; Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών νοσηλεύεται, ο αριθμός των κρουσμάτων ανάμεσα στους μητροπολίτες αυξάνεται, ενώ –το χειρότερο– ορισμένοι κρύβουν ότι νοσούν. Εδώ και καιρό και παρά τις προτροπές των νουνεχών στους κόλπους της Εκκλησίας, είναι σαφές ότι τα μέτρα δεν τηρούνται με τη σχολαστικότητα που απαιτούν οι καιροί. Οι μάσκες δεν είναι ο κανόνας και η Θεία Κοινωνία «δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι βλάπτει». Επιπλέον, μέλη της ΔΙΣ ζητούν από τον πρωθυπουργό να επιτρέψει να λειτουργήσουν οι ιεροί ναοί το δεκαήμερο των Χριστουγέννων. Τόση αμεριμνησία και υποκρισία.

Η ευθύνη των δημοσίων προσώπων, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό της χώρας, δεν είναι ατομική. Είναι «συλλογική», καθώς πλήττει ευθέως το δημόσιο συμφέρον. Οι αποφάσεις της κυβέρνησης, των εκπροσώπων των κομμάτων, της Βουλής, της Εκκλησίας συνδέονται απευθείας με τις ΜΕΘ και τα νοσοκομεία της χώρας, επηρεάζουν τις συνθήκες νοσηλείας, τη δουλειά των γιατρών και όλου του υγειονομικού προσωπικού. Είναι, αναγκαστικά, αποφάσεις στερητικές γιατί μέχρι να επιβεβαιωθεί η ισχύς θεραπειών και εμβολίων, η μόνη άμυνα στον ιό είναι ο δυσβάσταχτος περιορισμός. Είναι η ώρα της αναμέτρησης με την κοινωφελή πίστη τόσο για τα «πρόβατα» όσο και για τους «ποιμένες». Την πίστη που δεν έχει μετατραπεί σε χρόνιο, υποκείμενο νόσημα.