ΑΠΟΨΕΙΣ

Eπιστολές που βρίσκει στο γραφείο του ένας ηγέτης

Χθες, κατά τη διάρκεια άλλης μιας μετωπικής σύγκρουσης Μητσοτάκη – Τσίπρα στη Βουλή, ο τελευταίος ανέφερε το ανέκδοτο με τον πρωθυπουργό που αναλαμβάνει τα καθήκοντά του και βρίσκει στο γραφείο του τρεις επιστολές από τον προκάτοχό του. Στις πρώτες δυσκολίες ανοίγει την πρώτη, που γράφει «πες ότι φταίνε οι προηγούμενοι». Στις επόμενες δυσκολίες ανοίγει τη δεύτερη και διαβάζει: «Πες ότι φταίνε οι υπουργοί σου». Στο τέλος διαβάζει στην τρίτη: «Ετοίμασε τρεις επιστολές».

Ο κ. Τσίπρας εκτίμησε ότι ο πρωθυπουργός είναι στο πρώτο στάδιο που λέει ότι φταίνε οι προηγούμενοι, ότι σύντομα θα πει πως φταίνε οι υπουργοί του και θα κάνει ανασχηματισμό, και κατέληξε: «Δεν ξέρω πόσο γρήγορα θα φτάσετε στο τρίτο στάδιο». Ο κ. Μητσοτάκης απάντησε: «Εγώ δεν βρήκα τρεις επιστολές, κ. Τσίπρα. Ούτε ρούτερ βρήκα στο γραφείο μου».

Η παραπάνω αντιπαράθεση έφερε στη μνήμη μια άλλη επιστολή, ενός άλλου ηγέτη, σε μια άλλη χώρα και, δυστυχώς, σε έναν άλλο κόσμο και μια άλλη εποχή.

Ηταν του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους προς τον άνθρωπο που τον είχε νικήσει στις εκλογές και θα τον διαδεχόταν στην ηγεσία της χώρας, τον Μπιλ Κλίντον. Ημερομηνία, 20 Ιανουαρίου 1993, την ημέρα δηλαδή που ο Μπους αναχωρούσε για τελευταία φορά από τον Λευκό Οίκο και μετακόμιζε σε αυτόν ο Κλίντον.

Εγραφε τότε ο αποχωρών πρόεδρος: «Αγαπητέ Μπιλ, όταν μπήκα σε αυτό το γραφείο μόλις τώρα, ένιωσα τον ίδιο θαυμασμό και σεβασμό που αισθάνθηκα τέσσερα χρόνια πριν. Το ξέρω ότι θα το νιώσεις κι εσύ. Σου εύχομαι κάθε ευτυχία εδώ. Ποτέ δεν αισθάνθηκα τη μοναξιά την οποία κάποιοι πρόεδροι περιέγραψαν. Θα υπάρξουν πολύ δύσκολες στιγμές, που θα γίνουν ακόμη πιο δύσκολες από κριτική που ίσως θεωρήσεις ότι είναι άδικη. Δεν είμαι πολύ καλός στις συμβουλές. Ομως, απλώς μην αφήσεις τους επικριτές σου να σε πτοήσουν ή να σε αποπροσανατολίσουν.

Θα είσαι ο πρόεδρός μας όταν διαβάσεις αυτό το σημείωμα. Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο, σε εσένα και στην οικογένειά σου. Η επιτυχία σου είναι τώρα επιτυχία της χώρας μας. Σε στηρίζω. Καλή τύχη, Τζορτζ».

Δυστυχώς, αυτή η συμπεριφορά, ένδειξη πολιτικού ήθους και ειλικρινούς προσήλωσης στη δημοκρατία, σπανίζει στην εποχή μας.

Στην ίδια την Αμερική, όπου ο αείμνηστος Τζορτζ Μπους είχε αφήσει αυτή την επιστολή στον Κλίντον, με τον οποίο έγιναν και προσωπικοί φίλοι στη συνέχεια, ο διχασμός και οι προσβολές ξεχειλίζουν. Η πρώτη τηλεμαχία στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές ήταν μια επώδυνη υπενθύμιση του πόσο χαμηλά έχουν φθάσει. Και, φυσικά, η άρνηση του σημερινού προέδρου να αναγνωρίσει την ήττα του και να συγχαρεί τον διάδοχό του αμαυρώνει την εικόνα της χώρας και πλήττει όχι μόνο τον θεσμό, αλλά και την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας.

Οταν οι πολιτικοί αντίπαλοι σχεδόν καθημερινά υβρίζουν ο ένας τον άλλο, πώς μπορούν να απαιτήσουν από την κοινωνία, τους ψηφοφόρους τους, να συνυπάρξουν αρμονικά για το καλό της χώρας τους; Και να στηρίξουν όποιον είναι κάθε φορά στην εξουσία, στα δύσκολα που αναπόφευκτα θα έρχονται;