ΑΠΟΨΕΙΣ

Κωστής Χατζηδάκης: Συρτάρια

kostis-chatzidakis-syrtaria0Η Ανατολική Ορθόδοξος του Χριστού δεν είναι η μόνη εκκλησία που εμπνέει την ευλαβή αυτοσυγκράτηση της κυβέρνησης. Με εφάμιλλο αλλά σιωπηρό σέβας λέγεται ότι περιβάλλεται και η «εκκλησία» της αριστερής ορθοδοξίας. Ως βουβή εκδήλωση –τουλάχιστον– συγκατάβασης προς το ΚΚΕ εξηγείται το «πάγωμα» της μεταρρύθμισης των εργασιακών σχέσεων και του συνδικαλιστικού νόμου. Η κυβέρνηση φέρεται να καθυστερεί τις ώριμες αλλαγές, για να μην κατηγορηθεί ότι τις προώθησε ενώ ισχύει η υγειονομική απαγόρευση των διαδηλώσεων. Το νομοσχέδιο μένει στο συρτάρι για να έχει το ΚΚΕ αργότερα, μετά το lockdown, την ευχέρεια να ξεδιπλώσει νομίμως το τελετουργικό του.
 
Θα μπορούσε κάποιος να δικαιολογήσει την αναβολή ως θεμιτό ελιγμό: Καλύτερα να καθυστερήσει το νομοσχέδιο προκειμένου να μην προκληθεί οξύτερη από την προβλεπόμενη αντιπαράθεση· προκειμένου να αποφευχθούν τυχόν παρενέργειες για τη δημόσια υγεία, εάν παρεξέκλινε και η κόκκινη ορθοδοξία, όπως η ομόλογός της, στον δρόμο της ανυπακοής.
 
Η αλήθεια είναι, όμως, ότι η κυβέρνηση δεν είχε σίγουρα χέρια στο υπουργείο Εργασίας, που θα της επέτρεπαν να αναλάβει πολιτικό ρίσκο. Για την ακρίβεια, δεν είχε καν τον έλεγχο του πολιτικού της βραχίονα, καθώς ο υπουργός που αντικαταστάθηκε αντιπολιτευόταν ένα από τα πιο διαφημισμένα κεφάλαια του κυβερνητικού προγράμματος της Ν.Δ.: τη δημιουργία κεφαλαιοποιητικού συστήματος για τις επικουρικές συντάξεις.
 
Η αλλαγή σκυτάλης στο χαρτοφυλάκιο της ασφάλισης θεράπευσε έτσι ένα κραυγαλέο πολιτικό οξύμωρο: Η κυβέρνηση εξήγγειλε μεταρρύθμιση που ο ίδιος ο απελθών υπουργός, σαν εθελοντής συμπαρουσιαστής πρωινάδικων του Σαββατοκύριακου, διακήρυττε περίπου ως άχρηστη – αφού ο ίδιος είχε λύσει οριστικά το ασφαλιστικό.
 
Η επιστράτευση του Χατζηδάκη –και η ακούσια μετάθεσή του από το Ενέργειας– κρίθηκε σκόπιμη για να δοθούν χωρίς αντιφάσεις δύο από τις πολιτικές μάχες του 2021 από τις οποίες η κυβέρνηση προσδοκά να αποσπάσει μεταρρυθμιστικά παράσημα. Η καθιέρωση πιο ελεύθερων ωραρίων, ο εκσυγχρονισμός του συνδικαλιστικού νόμου και η δημιουργία τρίτου πυλώνα ασφάλισης δεν θα μπορούσαν να υποστηριχθούν από την προηγούμενη ηγεσία.
 
Το άλλο, λιγότερο τραγουδισμένο, κεφάλαιο είναι η ψηφιοποίηση του συστήματος απονομής των συντάξεων. Μόνο από την αυτοσχέδια σφυγμομέτρηση, διά της αλληλογραφίας που δέχονται από πολίτες, επιτελικά στελέχη του Μαξίμου έχουν οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι η καθυστέρηση στην έκδοση συντάξεων είναι ένα από τα προβλήματα που, όσο χρονίζει, επιφέρει ασύμμετρο πολιτικό κόστος.
 
Το Εργασίας είναι δείκτης για το πού βλέπει η κυβέρνηση το πεδίο της μεταπανδημικής πολιτικής αντιπαράθεσης. Η νέα ατζέντα της θα είναι η παλιά – αυτή με την οποία εξελέγη, για την οποία εντέλει θα δώσει λογαριασμό: περισσότερες δουλειές, λιγότεροι φόροι, περισσότερη ασφάλεια.