ΑΠΟΨΕΙΣ

Τα λεφτά που πάνε σε ζόμπι…

Την Πέμπτη αποφασίστηκε γενική παράταση στο «πάγωμα» της πληρωμής φορολογικών υποχρεώσεων που είχαν ανασταλεί από τον περυσινό Μάρτιο μέχρι τώρα, αυτή τη φορά «παγώνουν» μέχρι τέλος έτους–πρόκειται για σωρευτικές υποχρεώσεις άνω των 2 δισ. ευρώ. Προχθές ανακοινώθηκε παρεμφερής απόφαση για τις ασφαλιστικές εισφορές από πέρυσι την άνοιξη (300 εκατ. περίπου), παρατείνεται γενικά το «πάγωμά» τους για επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες μέχρι τα τέλη 2021. Από τη μια μειώνονται τα έσοδα, από την άλλη αυξάνονται οι δαπάνες του κράτους, αυτά έχει η κρίση σε όλο τον κόσμο, το ουσιαστικό θέμα είναι άλλο: Τι χρηματοδοτούν, με ποια κριτήρια, με ποιο σχέδιο, για ποιους – αν χτίζουμε γέφυρα στο αύριο ή γέφυρα προς το κενό.

Οι δαπάνες στήριξης θα υπερβούν τα 7,5 δισ. που είχαν προϋπολογιστεί. Μετά τα ενοίκια Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου το κράτος θα πληρώσει και τα ενοίκια Μαρτίου για λιανεμπόριο, εστίαση και άλλα μαγαζιά (κόστος 70 εκατ./μήνα, 210 εκατ. το τρίμηνο). Θα καλύψει και μέρος των παγίων εξόδων (φως, νερό, τηλέφωνο) επιχειρήσεων. Παρατάθηκε και η μείωση ΦΠΑ σε καφέ, αναψυκτικά, τουριστικό πακέτο (κόστος 125 εκατ.). Θα δοθεί και 1,5 δισ. ευρώ για τον 6ο και 7ο κύκλο της κατά το ήμισυ επιστρεπτέας προκαταβολής (σύνολο δαπάνης 3 δισ. από τις αρχές του έτους και 7 δισ. από τις αρχές της πανδημίας). Θα «κουρευτούν» έως 50% και οι τρεις πρώτοι κύκλοι αυτής της προκαταβολής –κόστος 1,5 δισ. Ενώ, πρακτικά, είναι άγνωστο αν/τι θα εισπράξει πίσω το κράτος, αφού πολλές χιλιάδες επιχειρήσεις είναι ζόμπι – ζουν όσο/επειδή ενισχύονται, δεν θα ξανανοίξουν ποτέ.

Οι υποχρεώσεις στέλνονται στις ελληνικές καλένδες «μιας καλύτερης μέρας» (έτσι φουσκώνουν οι καταθέσεις…) και το ιδιωτικό χρέος σωρεύεται και αυξάνεται. Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία, τα χρέη προς την εφορία φτάνουν τα 107,58 δισ. – μεγάλο μέρος τους αφορά εταιρείες που έχουν κλείσει. Τα «κόκκινα» δάνεια είναι περίπου 55 δισ. και σε αυτά θα προστεθούν 10 δισ. λόγω COVID-19. Οι ασφαλιστικές οφειλές λόγω πανδημίας αγγίζουν τα 2,3 δισ. ευρώ, τα χρέη προς ασφαλιστικά ταμεία υπερβαίνουν τα 35 δισ. Σε αναστολή βρίσκονται περίπου 20 δισ. δάνεια. Και κάθε μήνα εκδίδονται 6 δισ. ευρώ επιταγές, δίνονται συνεχώς παρατάσεις για την αποπληρωμή τους (τώρα είμαστε στην τρίτη) και η αγορά ανησυχεί για «φούσκα» μεταχρονολογημένων (άλλη μια ελληνική ευρεσιτεχνία…) επιταγών.

Η κυβέρνηση υπολόγιζε ότι θα αρχίσει να μαζεύει τη στήριξη σταδιακά, από τον Απρίλιο. Δεν φαίνεται πιθανό. Η πανδημία εξελίσσεται άσχημα, το ΑΕΠ, μετά το -10% πέρυσι, τείνει να περιοριστεί προς το 2%-3% φέτος. Το παλλαϊκό αίτημα «δώστε περισσότερα λεφτά σε περισσότερους» νομίζω ότι είναι λάθος. Το κόστος του lockdown είναι 3 δισ./ μήνα, το κράτος καλύπτει πάνω από 2 δισ. της απώλειας, το μείζον θέμα είναι πού διοχετεύονται αυτά τα λεφτά, με ποια κριτήρια, προτεραιότητες και με ποιο σχέδιο: Στηρίζουν ανθρώπους, να ζήσουν τις οικογένειές τους, να επανειδικευθούν και να έχουν καλή προοπτική; Ή υπερβολικά μεγάλο μέρος ξοδεύεται για τη στήριξη χιλιάδων επιχειρήσεων ζόμπι και μη βιώσιμων θέσεων εργασίας, επιτείνοντας τη συσσώρευση ενός ιδιωτικού χρέους που θα είναι η νάρκη της επόμενης ημέρας;

[email protected]