ΑΠΟΨΕΙΣ

Αντιπολίτευση κατώτερη των περιστάσεων

Προφανώς το γεύμα που οργάνωσε στη βεράντα του σπιτιού του στην Ικαρία ο βουλευτής της Ν.Δ. Χρ. Στεφανάδης προς τιμήν του πρωθυπουργού, με καλεσμένους καμιά 30αριά φίλους του, καταφανώς παραβιάζει τα υγειονομικά πρωτόκολλα που έχει θεσπίσει η κυβέρνηση λόγω lockdown. Γι’ αυτό, εξάλλου, κι ο κ. Μητσοτάκης παραδέχθηκε ότι ήταν ένα «φάουλ» που δεν πρόκειται να επαναληφθεί.

Ωστόσο, η αστοχία αυτή στην περιοδεία του κ. Μητσοτάκη σε καμία περίπτωση δεν είναι «κίνηση απίστευτης αλαζονείας η οποία σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα προκαλούσε μείζονα κυβερνητική κρίση», όπως είπε ο κ. Τσίπρας, φέρνοντας μάλιστα το θέμα στη Βουλή. Και είναι τεράστια υπερβολή η υπόθεση «Ικαρία» να είναι το κύριο θέμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για μία ολόκληρη βδομάδα. Πόσο μάλλον όταν ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, ενώ δέχεται το ρίσκο διασποράς του ιού που παίρνουν όσοι μετέχουν σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας εν μέσω πανδημίας, δεν λέει κουβέντα για να αποθαρρύνει τέτοιες μαζικές κινητοποιήσεις.

Τέτοιου είδους αντιπολιτευτικές υπερβολές είναι το ψωμοτύρι του κ. Τσίπρα. Ακόμη και για το θέμα της πανδημίας, για το οποίο η χώρα έχει εγκωμιαστεί διεθνώς. Η Ελλάδα, κατά γενική ομολογία, χειρίσθηκε με υποδειγματικό τρόπο το πρώτο κύμα της πανδημίας πέρυσι τον Μάρτιο και, παρά τα λάθη και τις καθυστερήσεις του καλοκαιριού, είχε πολύ καλύτερες επιδόσεις από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες (κάποιες πολύ πλουσιότερες και πιο οργανωμένες) και στο δεύτερο κύμα του κορωνοϊού. Το Βέλγιο, π.χ., έχει 1.855 θανάτους ανά εκατομμύριο πληθυσμού, η Ιταλία 1.533, η Βρετανία 1.696, η Ισπανία 1.373, η Γαλλία 1.236, η Σουηδία 1.226, η Πορτογαλία 1.462, ενώ η Ελλάδα 583. 

Οι αντιφάσεις και οι υπερβολές της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχουν τέλος. Ετσι, όταν η κυβέρνηση ήταν συγκρατημένη στις οικονομικές ενισχύσεις προς τους πληττόμενους από την πανδημία εργαζομένους και επιχειρηματίες, ο ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε να δοθεί μεμιάς ολόκληρο το «μαξιλάρι» των 36 δισ. ευρώ που υπήρχε στα ταμεία του κράτους. Στη συνέχεια όμως, όταν ανακοινώθηκαν τα αλλεπάλληλα μέτρα στήριξης, άρχισε να διαμαρτύρεται για το τεράστιο έλλειμμα στον προϋπολογισμό που θα δημιουργήσουν οι κυβερνητικές παροχές, μιλώντας μάλιστα για ένα νέο μνημόνιο που περιμένει τη χώρα.

Μίλησε το αριστερό DNA

Και κοντά στις υπερβολές, και οι ιδεοληψίες. Ο κ. Τσίπρας παρουσιάζει με κάθε ευκαιρία τη Ν.Δ. του Μητσοτάκη σαν ένα παλαιολιθικό συντηρητικό κόμμα που ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα των λίγων προνομιούχων και έχει στενή σχέση με την Ακροδεξιά και τη χούντα. Η καθυστέρηση στην άρση της ασυλίας του ευρωβουλευτή της Χρυσής Αυγής, Γιάννη Λαγού, λόγω της ογκώδους δικογραφίας 2.000 σελίδων που έπρεπε να σταλεί στις Βρυξέλλες –και να μεταφραστεί– αλλά και των πολύπλοκων διαδικασιών που προβλέπονται από το Ευρωκοινοβούλιο, αντιμετωπίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ ως προσπάθεια της κυβέρνησης να «κάνει πλάτες» στη Χρυσή Αυγή. Πράγμα ανήκουστο, όταν είναι γνωστό τοις πάσι ότι η κυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ ήταν αυτή που συνένωσε τις δικογραφίες των επιθέσεων της Χρυσής Αυγής, ώστε να χτιστεί το κατηγορητήριο περί εγκληματικής οργάνωσης με το οποίο δικάστηκε, καταδικάστηκε και οδηγήθηκε στις φυλακές ο ηγετικός πυρήνας της.

Αλλά και στη σύσταση ομάδας προστασίας για τα πανεπιστήμια ο ΣΥΡΙΖΑ παρέμεινε στα γνωστά «κλισέ». Τη χαρακτήρισε «χουντική σύλληψη» που βασίστηκε στο… «μύθευμα της ανομίας στα ΑΕΙ» με στόχο δήθεν να ελεγχθεί και να ποδηγετηθεί το μαζικό φοιτητικό κίνημα. Αντί ο κ. Τσίπρας να δει ότι η πλειονότητα της κοινής γνώμης –ακόμη και το 39% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ– θέλει να μπει ένα τέλος στα κατορθώματα των «μπαχαλάκηδων» που δέρνουν και χτίζουν μέσα στα γραφεία τους καθηγητές και κρεμάνε ταμπέλες στον λαιμό των πρυτάνεων, μιλάει για αυταρχική και ακραία Δεξιά.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, γίνεται σαφές ότι ο κ. Τσίπρας δυσκολεύεται πολύ να ξεφύγει από τον εύκολο λαϊκισμό της πενταετούς διακυβέρνησης της χώρας από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Να ξεπεράσει, δηλαδή, τον εύκολο καταγγελτικό λόγο και να κάνει σοβαρές και επεξεργασμένες προτάσεις που να απαντούν στην πολύπλοκη ελληνική πραγματικότητα.

Αυτή η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων έχει γίνει αντιληπτή από την κοινή γνώμη – γι’ αυτό και η διαφορά Ν.Δ. – ΣΥΡΙΖΑ παραμένει «κολλημένη» κοντά στις 20 ποσοστιαίες μονάδες. Ετσι, όμως, ο κ. Τσίπρας μετατρέπεται με ταχείς ρυθμούς από διεκδικητής της εξουσίας σε πολιτικό αουτσάιντερ – ένας εύκολος και προβλέψιμος ηττημένος στις επόμενες εκλογές. Με την κυβέρνηση της Ν.Δ. παντοδύναμη και κυρίαρχη – χωρίς αντίπαλο. Κι αυτό δεν είναι καλό ούτε για τη δημοκρατία ούτε και για τη χώρα.