ΑΠΟΨΕΙΣ

Το πάρτι των τρολ

«Μπορούμε να γράψουμε διαφορετικά τις ιστορίες μας. Μπορούμε να αποκαλύψουμε περισσότερα σχετικά με το πώς τις προσεγγίζουμε, πώς κάνουμε ρεπορτάζ. Μπορούμε να έχουμε μεγαλύτερη διαφάνεια. Πρέπει να το κάνουμε και το έχουμε κάνει. Αλλά τελικά δεν φαίνεται να κάνει μεγάλη διαφορά, γιατί δεν ενισχύουμε την προϋπάρχουσα άποψη των ανθρώπων για τον κόσμο. Και αν δεν το κάνουμε αυτό, μας βλέπουν σαν εχθρούς, σαν ψεύτες, σαν πληρωμένους πράκτορες των αντιπάλων τους. Είναι πολύ δύσκολο να εκτρέψεις τους ανθρώπους μακριά από τη συνωμοσιολογία. Πώς φτάσαμε έως εκεί είναι νομίζω ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα της εποχής μας».

Οι παραπάνω διαπιστώσεις ανήκουν στον Μάρτιν Μπάρον, τον απερχόμενο διευθυντή της εφημερίδας Washington Post, τις οποίες εξέφρασε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Κ» (24/2/21).

Ο προβληματισμός του Μπάρον είναι παραπάνω από εύλογος. Τι και αν η εφημερίδα έχει στη συλλογή της δέκα βραβεία Πούλιτζερ τα τελευταία οκτώ χρόνια, τι και αν ο ίδιος δούλευε πριν στην Boston Globe, που τιμήθηκε και εκείνη με τα ίδια βραβεία όταν αποκάλυψε ένα κύκλωμα αποσιώπησης σεξουαλικών κακοποιήσεων στους κόλπους της Καθολικής Εκκλησίας; Δυστυχώς, όλα αυτά δεν φαίνεται να έχουν καμία σημασία, όταν δεν λες στους ανθρώπους αυτό που θέλουν να ακούσουν, τη «δική τους αλήθεια». 

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το Διαδίκτυο γενικότερα κάνουν καλά αυτή τη δουλειά. Προσφέρουν τους τρόπους να συνδεθείς με τους ίδιους ανθρώπους που έχουν τις ίδιες απόψεις και υποστηρίζουν τα ίδια πράγματα. Και όχι μόνον αυτό. Πρέπει να το κάνουν με το ίδιο πάθος, με τον ίδιο οξύ και καταγγελτικό λόγο, χωρίς επιφυλάξεις, κρατήματα ή έστω στοιχειώδη ψυχραιμία. Δημιουργούν ένα ηχείο και τα λόγια του καφενείου μεταφράζονται σε θόρυβο, κραυγές και «λαϊκή οργή».  

Το είδαμε μέσα στη δεκαετία της οικονομικής κρίσης και το βλέπουμε και τώρα, όπου το ελληνικό #ΜeToo κινδυνεύει να υποβαθμιστεί σε ένα μπρα ντε φερ στο Διαδίκτυο, που μεταφράζεται σε #ΝΔ_παιδεραστές και #ΣΥΡΙΖΑ_QAnon. Η μετάδοση των γεγονότων δεν αρκεί για να χορτάσει τις ορέξεις της αρένας. Μετά την οικονομική κρίση θα περίμενε κανείς ότι θα ήμασταν πιο υποψιασμένοι για να ξέρουμε με τι άσχημο χανγκόβερ καταλήγει το πάρτι των τρολ.