ΑΠΟΨΕΙΣ

«Γεφυροποιοί» σε αδιέξοδο

Οσοι πίστεψαν πως μπορούν με την παρουσία τους να μεταλλάξουν τον ΣΥΡΙΖΑ αποκλήθηκαν «γεφυροποιοί». Δεν είναι τυχαία πρόσωπα και γι’ αυτό το εγχείρημά τους παρουσίασε ενδιαφέρον. Υποθέτω πως γνώριζαν εξαρχής ότι η περιπέτεια στην οποίαν ενεπλάκησαν είχε μόνον ανηφόρες, γιατί ο στόχος τους ήταν υπερβολικά φιλόδοξος, για να μην πω απραγματοποίητος. Επεδίωκαν να μετακινήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ από τον χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς προς αυτόν μιας αριστερής σοσιαλδημοκρατίας. Συγχρόνως, ήταν σαφές πως δεν ήθελαν να αφομοιωθούν από τον υπάρχοντα ΣΥΡΙΖΑ, διότι κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με αποτυχία του εγχειρήματός τους και προσωπική ήττα τους. Η αποστολή τους γινόταν δυσκολότερη, καθώς αυτές οι προσωπικότητες δεν υποστηρίζονταν από κάποιο οργανωμένο –έστω υποτυπωδώς– σχήμα. Ηταν μόνοι τους απέναντι σε ένα κόμμα μαζικό. Επιπροσθέτως, ο ιστορικός πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή η ομάδα που λαμβάνει τις αποφάσεις και διαμορφώνει την πολιτική γραμμή, δήλωνε και δηλώνει πίστη στην αριστερή φυσιογνωμία του, χαράσσοντας ένα ευδιάκριτο σύνορο με την Κεντροαριστερά. Οι άνθρωποι είναι αριστεροί και δεν θέλουν να γίνουν σοσιαλδημοκράτες και το λένε. 

Στην πορεία, όμως, ανέκυπταν και άλλα προβλήματα, που αφορούσαν την ποιότητα της εκφοράς του λόγου από προβεβλημένα και δημοφιλή στελέχη του κόμματος. Ως γνωστόν, ο λόγος του σοσιαλδημοκρατικού χώρου, κατά τεκμήριον, είναι μετριοπαθής στην ουσία του και ευπρεπής στη μορφή του. Κάνει συγκεκριμένες προτάσεις, σε χαμηλούς τόνους όταν είναι στην αντιπολίτευση, κυβερνά με μετριοπάθεια όταν είναι στην κυβέρνηση. Τουλάχιστον αυτή είναι η εικόνα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, της οποίας αυτά τα χαρακτηριστικά, σε γενικές γραμμές, αποτυπώθηκαν στην Ελλάδα στη διακυβέρνηση 1996-2003. 

Ο λόγος των πιο επιθετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ κινείται σε άλλο επίπεδο. Διακρίνεται για τη χυδαιότητά του και εκπέμπει ένα ρεβανσισμό που διχάζει. Επειδή τα κομματικά ακροατήρια, τις περισσότερες φορές, έλκονται από ακραίους λόγους και συμπεριφορές, όσοι προσπαθούν να αρθρώσουν μετριοπαθείς και νηφάλιες προτάσεις όχι μόνο δεν ακούγονται, αλλά χλευάζονται και λοιδορούνται. Προχθές, επειδή διαχώρισαν τη θέση τους από τους υβριστές του Μητσοτάκη, οι τελευταίοι τους αποκάλεσαν «ευνούχους που εμφανίζονται όταν ο Μητσοτάκης βρίσκεται σε δύσκολη θέση». Προφανώς η συνύπαρξη των «γεφυροποιών» με τους υβριστές τους είναι προβληματική, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Βέβαια, η προσμονή του θαύματος είναι καταστροφική στρατηγική στην πολιτική.