ΑΠΟΨΕΙΣ

Αναδιάταξη των εθνικών προτεραιοτήτων

Η συνεχής από τα ΜΜΕ έκθεση των Ελλήνων στο τουρκικό παραλήρημα ενδέχεται να μας οδηγήσει σε κόπωση και εφησυχασμό. Ομως το «σκύλος που γαβγίζει δεν δαγκώνει» δεν ισχύει στην περίπτωση. Επιχειρήματα όπως… τα κάνει ο Ερντογάν για να ξεχάσουν οι Τούρκοι την ακρίβεια…, ή ότι έχουμε μαζί μας την Ευρωπαϊκή Ενωση και τον Μπάιντεν, δεν αρκούν για να κοιμόμαστε ήσυχοι. Πρώτον, δεν πρόκειται για τον Ερντογάν. Σε ό,τι αφορά τη στάση προς την Ελλάδα είναι σύμφωνη σχεδόν ολόκληρη η τουρκική πολιτική ηγεσία αλλά και η κοινή γνώμη. Δεύτερον, έχουμε άπειρες αποδείξεις ότι υπάρχει πάγια τουρκική εξωτερική πολιτική που επιδιώκει επικυριαρχία στην περιοχή. Οι συνθήκες οι οποίες δημιουργήθηκαν με τις συμφωνίες που υπογράφηκαν πριν από έναν αιώνα, Λωζάννης, κ.λπ., έχουν μεταβληθεί. Σε ό,τι αφορά τη συγκριτική θέση Τουρκίας – Ελλάδας έχουν γίνει τεκτονικές μεταβολές. Οταν πήγαινα σχολείο ήμασταν 8 εκατομμύρια και οι Τούρκοι 30 εκατομμύρια. Τώρα είμαστε 10 εκατομμύρια, γερνάμε και λιγοστεύουμε και οι γείτονες 80 εκατομμύρια και γεννοβολούν. Τη δεκαετία του 1950 είχαμε γυμνασμένο στρατό, σώμα αξιωματικών εκπαιδευμένο σε πραγματικούς πολέμους. Εχουμε να πολεμήσουμε από την Κορέα, ενώ οι Τούρκοι γυμνάζονται επί δεκαετίες με πραγματικά πυρά και είναι εθισμένη η κοινωνία τους σε νεκρούς και τραυματίες. Εδώ αν σκοτωθεί κάποιος σε γυμνάσια τον ανακηρύσσουμε ήρωα. Παρ’ όλη την οικονομική κρίση που περνά η Τουρκία, η οικονομία της είναι τώρα πολλαπλάσια της δικής μας με ισχυρή πολεμική βιομηχανία προσανατολισμένη σε όπλα υψηλής τεχνολογίας, όπως τα drones τα οποία έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ πρόσφατα. Εμείς αμελήσαμε για δεκαετίες την άμυνά μας και την εκπαίδευση του στρατού μας μη συμμετέχοντας σε νατοϊκές επιχειρήσεις, όλα στον βωμό του πολιτικού κόστους. Ο κατάλογος των δυσμενών για εμάς συγκρίσεων είναι μακρύς και αυτό βέβαια το γνωρίζουν και μετρούν οι απέναντι. Και ο πειρασμός να εκμεταλλευθούν την υπεροπλία τους είναι μεγάλος, όπως το αποδεικνύουν με συνεχείς προκλήσεις ώστε να τους δώσουμε κάποια αφορμή. Είναι η συμπεριφορά της Τουρκίας παράλογη; Τι θα κάναμε εμείς αν οι όροι ήταν αντεστραμμένοι και είχαμε το πάνω χέρι; Μπορεί να μη διεκδικούσαμε τη Σμύρνη, αλλά σίγουρα θα πιέζαμε το πλεονέκτημά μας για κάποιο συγκεκριμένο όφελος. Ετσι παίζεται το παιχνίδι.

Πώς αντιμετωπίζεται η απειλή; Χρειάζεται να πιστέψει η Τουρκία ότι έχουμε τα μέσα, σε περίπτωση σύγκρουσης, να τους κάνουμε ζημιά δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με τις όποιες επιδιώξεις της. Ο εξοπλισμός και η αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων χρειάζονται χρήματα που θα κοπούν από κάπου αλλού και σύγκρουση με συμφέροντα και παρωχημένες νοοτροπίες. Για να γίνουν αυτά, πρέπει οι πολιτικές ηγεσίες να συμφωνήσουν, να σταματήσουν να ασχολούνται με σαχλαμάρες και να αναδιατάξουν τις εθνικές προτεραιότητες. Ο χρόνος δεν δουλεύει για εμάς.