ΑΠΟΨΕΙΣ

Ταλαιπωρία και παλαιάς κοπής αιφνιδιασμοί

Το πλοίο ήταν να φύγει λίγο μετά τις 7 το πρωί. Αρκετοί από τους επιβάτες είχαν φθάσει ήδη από ώρα. Αλλοι σχημάτιζαν ουρές στα εκδοτήρια για να πάρουν τα εισιτήριά τους. Κανονικά, τουλάχιστον μία ώρα πριν από την προγραμματισμένη αναχώρηση θα είχε αρχίσει η επιβίβαση επιβατών και οχημάτων. Μπροστά στο πλοίο, όμως, περί τα 30 άτομα είχαν ξεδιπλώσει πανό διαδηλώνοντας την απεργιακή κινητοποίηση. «Κάτω τα χέρια από τα συνδικάτα», έγραφε ένα από αυτά. Ποιος πείραξε τα συνδικάτα; Η συγκεκριμένη απεργία είχε κριθεί από προχθές παράνομη. Τα συνδικάτα που είχαν ανακοινώσει ότι θα απεργήσουν, ανακοίνωσαν τη μετάθεσή της για τις 10 Ιουνίου. Ολα πλην ενός, που αποφάσισε να απεργήσει κανονικά και τα μέλη του εμπόδιζαν την επιβίβαση στο συγκεκριμένο πλοίο. 

«Η απεργία κρίθηκε παράνομη, αλλά εμείς θα την κάνουμε», ήταν η… αφοπλιστική απάντηση των συγκεντρωμένων συνδικαλιστών σε δημοσιογράφο τηλεοπτικής εκπομπής. Η ουρά των επιβατών συνέχισε να μεγαλώνει, οι τόνοι να ανεβαίνουν. «Για δουλειά πάμε, πρέπει να φύγουμε», διαμαρτυρόταν κάποιος. «Εχω ταξιδέψει τρεις ώρες για να έρθω στο λιμάνι. Αν δεν φύγει το πλοίο, θα μου πληρώσουν οι απεργοί ξενοδοχείο;» ρωτούσε μια νεαρή. Σε μια άκρη ένα ηλικιωμένο ζευγάρι αναζητούσε χώρο να καθίσει. «Τα ξέρουμε, κάποια στιγμή θα φύγουμε», είπε στωικά ο ηλικιωμένος, έχοντας προφανώς ζήσει ανάλογες κινητοποιήσεις πολλές φορές στο παρελθόν. Στην ουρά της αναμονής και αρκετοί τουρίστες, που προσπαθούσαν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει. 

«Σε μία ώρα θα ξέρουμε αν θα προκύψει λύση», μετέφερε ο δημοσιογράφος την απάντηση του επικεφαλής συνδικαλιστή, ο οποίος δεν ήθελε να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει αν ίσχυαν οι πληροφορίες για συμφωνία με τους αρμοδίους να λήξει ο αποκλεισμός του πλοίου λίγο αργότερα. Ο συνδικαλιστής έδινε το χρονοδιάγραμμα της συμφωνίας, αλλά δεν ήθελε να παραδεχθεί αυτό που ήταν εμφανές: ότι ξεδιπλωνόταν μια «χορογραφία» κινητοποίησης, με το συνδικάτο να θέλει να δείξει ότι δεν υποχωρεί σε απαγορεύσεις, τους ταξιδιωτικούς πράκτορες να συνεχίζουν να εκδίδουν εισιτήρια, γνωρίζοντας ότι είναι θέμα χρόνου να φύγει το πλοίο και τους επιβάτες να είναι εκείνοι που υφίστανται την ταλαιπωρία της αναμονής αρκετών ωρών κάτω από τον ήλιο. 

«Την απάντησή μου θα τη δώσω στις 08.10», δήλωσε στις 08.05 ο επικεφαλής συνδικαλιστής, όταν ρωτήθηκε για την πορεία της κινητοποίησης. Και στις 08.10, αν μη τι άλλο συνεπής, σήκωσε τον τηλεβόα και πριν πει αυτό που όλοι ανέμεναν, έκανε μια μικρή διάλεξη περί συνδικαλιστικής δράσης, κοινωνικών αυτοματισμών, κινητοποιήσεων, αντίδρασης κ.λπ., που προφανώς θεώρησε ότι ενδιαφέρουν και συγκινούν όσους περίμεναν μέσα στον ήλιο να φύγουν. Συνδικαλισμός παλαιάς κοπής; Ισως ο μοναδικός συνδικαλισμός που γνωρίζουμε. Ταλαιπωρία των πολλών, με την προσδοκία ότι η δυσαρέσκειά τους θα στραφεί κατά της κυβέρνησης που δεν ικανοποιεί στους απεργούς. Καθώς οι αντοχές όλων, όμως, έπειτα από κρίση, πανδημία, καραντίνες, οικονομική δυσπραγία δοκιμάζονται επί μακρόν, είναι αμφίβολο κατά πόσον τέτοιοι αιφνιδιασμοί κερδίζουν συμπάθεια και υποστήριξη.