ΑΠΟΨΕΙΣ

Αποτίμηση δύο ετών

Γιατί η Ν.Δ. παρά τα λάθη της παραμένει σε υψηλά δημοσκοπικά ποσοστά και ο ΣΥΡΙΖΑ, δύο χρόνια μετά, δεν μπορεί να κερδίσει καθόλου από την –όποια– κυβερνητική φθορά; 

Η απάντηση σε αυτό το «παράδοξο», όπως συμφωνούν όλοι οι δημοσκόποι, πρέπει να αναζητηθεί κυρίως στα γραφεία της Κουμουνδούρου. Η αξιωματική αντιπολίτευση, παρά το γεγονός πως έχουν περάσει 24 μήνες από την ήττα της στις εθνικές εκλογές, δεν φαίνεται να αλλάζει την κεντρική συνταγή που ακολουθούσε από την περίοδο του αντιμνημονιακού μετώπου που έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα εξακολουθεί να έχει στον πυρήνα του την καταγγελία, που αποτελεί το «Α και το Ω» στη ρητορική του. Ο καταγγελτικός λόγος, θα πει κάποιος ευλόγως, πως αποτελεί ούτως ή άλλως τη βασική «δουλειά» της αντιπολίτευσης. Το ίδιο έκανε και η Ν.Δ. πριν ανέλθει στην εξουσία. 

Η διαφορά είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει σχεδόν αποκλειστικά αυτήν τη μορφή αντιπολίτευσης, χωρίς να έχει αναπτύξει ακόμη έναν πειστικό λόγο για το τι θα κάνει διαφορετικό εάν επιστρέψει στην κυβέρνηση. Η καταγγελία για την καταγγελία, κάτι σαν αντιπολιτευτικός αυτοσκοπός, γίνεται όμως αντιληπτή από τους πολίτες. Το πρόβλημα έθιξε με μεγάλη ακρίβεια ο Ευκλείδης Τσακαλώτος με την αποστροφή του πως «για να είμαστε αξιόπιστοι όταν λέμε αυτά, δεν είναι κακό να πούμε το ότι η πλατφόρμα του εμβολιασμού δουλεύει καλά». 

Ο ΣΥΡΙΖΑ εάν δεν κατήγγελλε τα πάντα με την ίδια ευκολία, θα μπορούσε να ενισχύσει με μεγαλύτερη ευκολία την πολιτική του αξιοπιστία, που αποτελεί διαχρονικά το μεγαλύτερό του πρόβλημα, και ακολούθως να μιλήσει σε κοινά που σήμερα δεν τον ακούνε. Ο ΣΥΡΙΖΑ από τις εκλογές μέχρι και σήμερα απευθύνεται σταθερά στο ήδη διαμορφωμένο πολιτικό του κοινό που κινείται στη ζώνη του 20% με 25% και απομακρύνεται από τους πολίτες με τη λεγόμενη χαμηλή πολιτική ταύτιση, που κρίνουν συνήθως και τις εκλογές. Πρόκειται για ένα κρίσιμο 5%-10%, που κρίνει τα πολιτικά πράγματα από απόσταση, που δεν ενδιαφέρεται εάν η κανονικότητα δεν είναι ευκαιρία για την Αριστερά, καθώς θέλει προγραμματισμό στη ζωή του και προοπτική. Το κοινό αυτό δεν μπορεί να ταυτιστεί με τη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ περί «ακροδεξιάς Ν.Δ.», η οποία βρίσκει ευήκοα ώτα μόνο σε ένα περιορισμένο και έντονα ιδεολογικοποιημένο κοινό. 

Μόνο η αλλαγή πλεύσης από την αξιωματική αντιπολίτευση και η κατάθεση θετικής πρότασης στον δημόσιο βίο μπορούν να αντιστρέψουν αυτή την κατάσταση, που εύστοχα ο Ευάγγ. Βενιζέλος έχει χαρακτηρίσει «Δημοκρατία του 1,5 κόμματος».