ΑΠΟΨΕΙΣ

Λαθρεπιβάτες ανοσίας και οι αδιάφοροι

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Σίγουρα αυτό που προέχει είναι η διασφάλιση της δημόσιας υγείας ώστε να προχωρήσει χωρίς πισωγυρίσματα και νέους εγκλεισμούς η προσπάθεια επανεκκίνησης κάθε πτυχής της ζωής μας σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Ο εμβολιασμός όσο το δυνατόν περισσότερων πολιτών είναι το μόνο διαθέσιμο όπλο για να χτιστεί αυτό το πολυπόθητο τείχος ανοσίας κατά της πανδημίας COVID-19. Παρατηρώντας την απροθυμία και τη χαμηλή προσέλευση των νέων ηλικίας 18-25 ετών στα εμβολιαστικά κέντρα, η κυβέρνηση αποφάσισε να τους δελεάσει. Οπως φαίνεται, καμία άλλη επίκληση ανιδιοτέλειας δεν απέδωσε.

Τα 150 ευρώ, που η κυβέρνηση αποκάλεσε «κάρτα ελευθερίας», σε κάποιους φαντάζουν σαν «επίδομα» και «εξαγορά», και σε άλλους σαν μια «αναγκαία κίνηση», ένα «επιπλέον κίνητρο». Πέρα από την επιλογή των λέξεων, ο όποιος σκεπτικισμός απέναντι σε αυτή την κυβερνητική απόφαση δεν εκφράζεται απαραίτητα μόνο στο πλαίσιο μιας στείρας αντιπολιτευτικής αντιπαράθεσης. Ακόμη και αν αυτή τη στιγμή το μείζον είναι η διασφάλιση της ανοσίας με κάθε τρόπο, καλό θα είναι, όταν θα απαλλαγούμε παντελώς από τον ιό, να αναλογιστούμε τι έχει πάει λάθος. Εάν θελήσουμε ποτέ να το αντιμετωπίσουμε.

Η δυσπιστία απέναντι στα εμβόλια, τα επικοινωνιακά σφάλματα στη διαχείριση συγκεκριμένων εμβολίων, η διασπορά του ψευδοεπιστημονικού λόγου, η μιντιακή υπερπροβολή των στατιστικά λίγων περιπτώσεων σοβαρών παρενεργειών έχουν απειλήσει τις εμβολιαστικές εκστρατείες και σε άλλες γωνιές του πλανήτη. Η καχυποψία, η υπερβολή και το σύνδρομο του παντογνώστη δεν είναι εθνικό μας προνόμιο. 

Μπορεί κάποιος να επιλέξει το εμβόλιο για πολλούς δικούς του λόγους. Στον πυρήνα αυτής της απόφασης, όμως, για τους νεότερους συμπολίτες μας, εκείνους που δεν περιλαμβάνονται σε ευπαθείς ομάδες, δεν αντιμετωπίζουν τον ίδιο κίνδυνο να νοσήσουν βαριά και δεν ανησυχούν για τον εαυτό τους, θα μπορούσε να βρίσκεται το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. Δεν τους κοστίζει σε τίποτα να εμβολιαστούν. Θα το κάνουν, διότι αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως μέρος ενός συνόλου. Η αδιαφορία προς τους άλλους, πάντως, δεν είναι χαρακτηριστικό μιας ηλικιακής ομάδας. Αντίστοιχη απροθυμία (ακόμη και αν είναι στατιστικά μικρότερη) συναντάται και σε μεγαλύτερες ηλικίες.

Εκεί ωστόσο υπάρχει και μια άλλη κατηγορία πολιτών, αυτοί που επιλέγουν να μην εμβολιαστούν όχι γιατί συντρέχει κάποιος λόγος υγείας, αλλά γιατί ποντάρουν ότι θα το πράξουν όλοι γύρω τους. Δεν ξέρω τι είναι πιο άσχημο, να αδιαφορείς για τους άλλους ή να επιχειρείς να γίνεις «λαθρεπιβάτης» της ανοσίας.