ΑΠΟΨΕΙΣ

Το 19% των «εγώ»

Οσοι δεν έχουν κάνει μέχρι σήμερα το εμβόλιο πρέπει να θεωρούνται αμετακίνητοι στην απόφασή τους. Δεν θα περάσουν στην άλλη πλευρά. Αφού δεν έχουν πειστεί με όλα όσα έχουμε ζήσει από τον Φεβρουάριο του ’20 μέχρι σήμερα, δεν μπορώ να φανταστώ τι άλλο θα μπορούσε να τους αλλάξει γνώμη.

Στην πρόσφατη δημοσκόπηση που διενήργησε η Pulse RC για λογαριασμό του ΣΚΑΪ, διερευνήθηκαν οι λόγοι της άρνησης. Κάποιοι απάντησαν «ανησυχία για παρενέργειες εμβολίων», κάποιοι άλλοι «τα εμβόλια δεν είναι αποτελεσματικά», ορισμένοι «δεν με ανησυχεί ο κορωνοϊός», ένα ποσοστό 11% των ερωτηθέντων επικαλέστηκε θρησκευτικούς λόγους και ένα 5% λόγους υγείας. Η πιο ανορθόδοξη, όμως, απάντηση στην ερώτηση «γιατί δεν θέλετε να κάνετε το εμβόλιο», ήταν «από αντίδραση στην πίεση» και την έδωσε ένα ποσοστό 19% απ’ όσους ερωτήθηκαν.

Ολοι αυτοί, λοιπόν, αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα ως τυραννία και πίεση, δυσφορούν και απαντούν με άρνηση: «Δεν θα το κάνω επειδή μου το λέτε διαρκώς»! Κουράστηκαν με λίγα λόγια, βαρέθηκαν, μπούχτισαν να ακούνε για τον κορωνοϊό, τα εμβόλια, τις έρευνες, και όταν βλέπουν επιστήμονες στη μικρή οθόνη αλλάζουν κανάλι. Τι ακριβώς είναι αυτό που τους πιέζει και δεν θα κάνουν ποτέ το εμβόλιο; Οι δραματικές εκκλήσεις και προειδοποιήσεις των ειδικών και της πολιτείας; Οι αναφορές στους κινδύνους που αντιμετωπίζουν σε περίπτωση μόλυνσης από κορωνοϊό οι ανεμβολίαστοι; Μήπως πιέζονται από τα στοιχεία που ανακοινώνονται σχετικά με όσους βρίσκονται διασωληνωμένοι στις ΜΕΘ και σε ποσοστό άνω του 90% δεν έχουν κάνει το εμβόλιο ή μήπως από τους ημερήσιους θανάτους;

Δυσκολεύομαι να κατανοήσω ότι κάποιοι αποφασίζουν για θέματα υγείας με τόσο μεγάλη ανωριμότητα· ερμηνεύοντας την τραγική πραγματικότητα της πανδημίας ως πίεση και παραμένοντας πεισματικά αμετακίνητοι ακόμη και μπροστά στον κίνδυνο να μπουν σε μεγάλες περιπέτειες οι ίδιοι και τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Ούτε, φυσικά, πιστεύω ότι αν δεν συζητούσαμε καθημερινά σχεδόν όλους αυτούς τους μήνες για την πανδημία, τα εμβόλια, το σύστημα υγείας και τις αντοχές του, τα νοσοκομεία και τους γιατρούς στις εντατικές, τους κινδύνους από τη νόσηση, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν θα ένιωθαν πίεση και θα είχαν σπεύσει να εμβολιαστούν.

Αυτό το 19% δεν βλέπει τον εαυτό του ως έναν κρίκο σε μια αλυσίδα ζωής που όσο πιο μεγάλη γίνει τόσο πιο γρήγορα θα αφήσουμε πίσω μας τον εφιάλτη, και δεν το βλέπει αυτό γιατί δεν αντιλαμβάνεται την κοινωνική του ευθύνη γενικότερα. Η άρνησή του είναι στάση ζωής, πολιτική δήλωση. Συνδέεται με μια βαθύτερη πεποίθηση πως η ασφάλεια, η υγεία, η ευημερία είναι ατομική υπόθεση, δεν αφορά ούτε εξαρτάται από το κοινωνικό σύνολο. Είναι ένα τεράστιο «εγώ», που σε κάθε μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό διακύβευμα θα καταγράφεται ως ποσοστό στις δημοσκοπήσεις.