ΑΠΟΨΕΙΣ

Το βαρύ κόστος της γραφικότητας

Δύο από τα πολλά συμβάντα της εβδομάδας, επεισόδια της ίδιας σειράς με τους αλλεπάλληλους κύκλους, και με (προτεινόμενο) τίτλο: «Οι αρνητές».

Διαβάζουμε: «Μία χρησιμοποιημένη σύριγγα άνευ βελόνας με περισσευούμενο υγρό που βρέθηκε σε καλάθι απορριμμάτων του εμβολιαστικού κέντρου στο ΙΚΑ Αλεξάνδρας, καθώς και οι ύποπτες κινήσεις μιας νοσηλεύτριας όπως αποτυπώθηκαν σε βίντεο από κρυφή κάμερα, αποκάλυψαν σύμφωνα με τους αστυνομικούς των Εσωτερικών Υποθέσεων τον εικονικό εμβολιασμό μιας πλαστικής χειρουργού και της βοηθού της» («Κ», 24/9).

Το δεύτερο περιστατικό εκτυλίσσεται στην αρχή στο προαύλιο ενός σχολείου και στη συνέχεια στο δικαστήριο. Ενας 37χρονος πατέρας επιχείρησε να βάλει το παιδί του στο σχολείο χωρίς self test και μάσκα. Οπως δήλωσε, πήγε για να «κάνει επίδοση της σύμβασης των Ελλήνων Αυτοχθόνων Ιθαγενών», ζητώντας αποζημίωση από τη διευθύντρια του σχολείου… 2,7 εκατομμύρια(!). Στη συνέχεια του επεισοδίου, λίγα 24ωρα αργότερα, ο πατέρας βρίσκεται στο δικαστικό μέγαρο αρνούμενος να φορέσει μάσκα, παρά τον νόμο.

«Ο 37χρονος αποβλήθηκε από τη δικαστική αίθουσα και του επιβλήθηκε το προβλεπόμενο πρόστιμο των 300 ευρώ για μη χρήση μάσκας». Μάλιστα, φέρεται να δήλωσε: «Ηρθα μόνο να σας ενημερώσω ότι δεν είναι αρμόδιο το δικαστήριό σας να με δικάσει. Αν προβείτε σε οποιαδήποτε απόφαση, θα ενεργοποιήσω τη σύμβαση που δεν αναγνωρίζει τις εξουσίες, με όλες τις συνέπειες». Η «σύμβαση» την οποία επικαλείται είναι η ίδια με εκείνη που ζήτησε τα 2,7 εκατομμύρια…

Δύσκολοι καιροί για τους εκπαιδευτικούς αλλά και τους γιατρούς. Ευτυχώς, τουλάχιστον, που με παρέμβαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και οδηγία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη δεν θα σύρονται οι εκπαιδευτικοί στα αστυνομικά τμήματα εξαιτίας των εκφοβιστικών μηνύσεων των αντιεμβολιαστών. Δάσκαλοι και καθηγητές που εφαρμόζουν τον νόμο για τα μέτρα προστασίας για τον κορωνοϊό, από τη μια πλευρά, και γονείς, από την άλλη, που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του ιού ή θεωρούν ότι καταστρατηγείται η ελευθερία των παιδιών τους όταν φορούν μάσκα… Δεν έχει σημασία αν τα περιστατικά αυτά είναι περιορισμένα. Παράγουν θόρυβο και ασφαλώς διαταράσσουν τη λειτουργία της σχολικής μονάδας, ενδεχομένως όχι μόνο για μία μέρα.

Το πλαστό, το εικονικό, η εξαπάτηση, η διαταραχή, η συνέχεια του τσίρκου του Αρτέμη Σώρρα, η παραληρηματική εκδοχή της χώρας όπως αναδύθηκε με την οικονομική κρίση και, έκτοτε, με κάθε αφορμή, αναδιατυπώνει θεωρίες συνωμοσίας. Και μια νέα γενιά παιδιών που μεγαλώνει εισπνέοντας την τοξικότητα «αρνητών» γονιών και βιώνοντας τη συνθήκη εικονικών εμβολιασμών. Η εποχή της άρνησης του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας ξεκινά από την αδυναμία προσαρμογής στη νέα, σκληρή, αλλά και γεμάτη ευκαιρίες πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης. Ενα μέρος του πληθυσμού οπισθοδρομεί ή περιθωριοποιείται, βρίσκει καταφύγιο σε ό,τι μπορεί να του προσφέρει διαφυγή, σε δυνάμεις που κατοικούν το παράλογο, ανακουφιστικό, καθώς φαίνεται, ειδικά όταν υπάρχει και καθοδηγητής/αρχηγός. Ο,τι στην οργανωμένη πολιτεία και κοινωνία ονομάζεται χονδροειδής εξαπάτηση, στα μάτια κάποιων ανθρώπων δεν είναι παρά ένας διαφορετικός τρόπος για να σωθούν από τα χρέη οι ίδιοι και η χώρα ή να αποφύγουν τους κανόνες και τις υποχρεώσεις που επιβάλλει μια πανδημία. Ας μην ξεχνάμε ότι το 2011 η «Ελλήνων Συνέλευσις» έπεισε εκατοντάδες πολίτες ότι διέθετε χρεόγραφα του αμερικανικού Δημοσίου ύψους 600 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ποσό που έλεγαν πως προήλθε από την πώληση «μιας αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας διαστημικών καυσίμων στην αμερικανική κυβέρνηση». Σήμερα, οι Ελληνες Αυτόχθονες Ιθαγενείς συνεχίζουν στο ίδιο πνεύμα, μόνο που το πρόβλημα πλέον δεν είναι η χρεοκοπία της χώρας αλλά η πανδημία.

Η γραφικότητα δεν είναι χωρίς κόστος. Προσβάλλει αδύναμους ή διαταραγμένους ψυχισμούς, μπορεί να αποδιοργανώσει μια σχολική μονάδα, απασχολεί τη Δικαιοσύνη, ροκανίζει χρόνο και χώρο. Και, κυρίως, πολλαπλασιάζεται μέσα στα σπίτια των αρνητών ή των εικονικά εμβολιασμένων, επηρεάζοντας μικρά παιδιά ή εφήβους, προετοιμάζοντας επόμενες γενιές συνωμοσιολόγων, με τον ίδιο ή άλλο τρόπο. Κι αυτή η πραγματικότητα, διόλου πλαστή ή εικονική, εδραιώνεται, αποκτά ρίζες στην κοινωνία. Περισσότερο από απειλητική, είναι θλιβερή και διαρκής υπόμνηση μιας αποτυχίας.