ΑΠΟΨΕΙΣ

Καταϊδρωμένοι στην Κάλλας

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει, ούτε θα είναι η τελευταία, αν δεν γίνουν δραστικές παρεμβάσεις. Κάθε φορά που η Εθνική Λυρική Σκηνή θα παρουσιάζει κάποιο καλλιτεχνικό γεγονός, όπως οι παραστάσεις της Αμπράμοβιτς για την Κάλλας, οι οποίες ολοκληρώθηκαν χθες βράδυ, οι δρόμοι γύρω από το Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος θα είναι μπλοκαρισμένοι, θα επικρατεί εκνευρισμός, αρκετοί θεατές θα φθάνουν καταϊδρωμένοι την τελευταία στιγμή στην αίθουσα και κάποιοι θα χάνουν την έναρξη και θα «κλαίνε» τα χρήματα που έδωσαν. Φίλοι και αναγνώστες της «Κ» μού έχουν εκφράσει πολλές φορές παράπονα και δεν είναι λίγοι όσοι έχουν δηλώσει ότι θα το σκεφτούν πολύ για να ξαναπάνε σε παράσταση της Λυρικής. Τα προβλήματα στην προσέγγιση στο ΚΠΙΣΝ επισημάνθηκαν από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας του. Παραμένουν και δεν θα λυθούν αν δεν γίνουν γενναίες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, έργα που θα δώσουν ανάσα όχι μόνο στους επισκέπτες αλλά και στους μόνιμους κατοίκους. 
 
Ο μόνος τρόπος να φθάσει κανείς στο ΚΠΙΣΝ είναι με αυτοκίνητο. Η κεντρική αίθουσα της Λυρικής έχει χωρητικότητα 1.400 ατόμων. Αν σε αυτά προστεθούν και οι καθημερινοί επισκέπτες του Κέντρου Πολιτισμού, όσοι δηλαδή πηγαίνουν για μια επίσκεψη στην Εθνική Βιβλιοθήκη ή απλώς για μια βόλτα στο κανάλι και στο πάρκο, έχουμε έναν αριθμό αυτοκινήτων που δεν είναι διαχειρίσιμος. Η πρόσβαση δυσκολεύει, η εξεύρεση θέσης πάρκινγκ είναι διαδικασία για γερά νεύρα και η κατάσταση χειροτερεύει ακόμη περισσότερο όταν είναι απούσα και η Τροχαία. Εχουμε, λοιπόν, ένα κλασικό παράδειγμα του πώς ένα σπουδαίο έργο, όπως το Κέντρο Πολιτισμού, με το πάρκο, τη Λυρική Σκηνή, την Εθνική Βιβλιοθήκη, στη χρήση του αποκαλύπτει τις ελλείψεις της πολιτείας σε υποδομές, φέρνει στο φως την ανικανότητα στη διαχείριση της καθημερινότητας, την απουσία ευρύτερου και μακροπρόθεσμου σχεδιασμού, φανερώνει την αδυναμία να παραχθεί πολιτική. 
 
Συχνά ακούμε για εμβληματικά έργα και δυναμικά πρότζεκτ χωρίς να γίνεται λόγος για ουσιαστικές υποδομές γύρω από αυτά. Μέσα στην επόμενη δεκαετία, μια πόλη στο μέγεθος της Κέρκυρας θα προσγειωθεί στην ήδη υπάρχουσα. Αυτή είναι η περίπτωση του Ελληνικού. Ας ελπίσουμε ότι έχουν προβλεφθεί οι κρίσιμες υποδομές για τη λειτουργία του. Δεν αρκεί ένα έργο από μόνο του, όσο εντυπωσιακό κι αν είναι. Πρέπει να παραχθεί και πολιτική.