ΑΠΟΨΕΙΣ

Υπερκόπωση από το πολύ χειροκρότημα;

Θα μπορούσε, κάποιος, να δικαιολογήσει την επιλογή του να εγερθεί και να χειροκροτήσει, όταν ο αποδέκτης αυτής της κίνησης έχει πει κάτι πολύ σημαντικό, κάτι που να ενθουσιάζει, ή αν χρήζει αυξημένης εκδήλωσης σεβασμού και στήριξης, εξαιτίας μιας κατάστασης την οποία ενδεχομένως βίωσε ή βιώνει.

Τούτων δοθέντων, μοιάζει εντελώς αδικαιολόγητο να εγείρονται από τα έδρανά τους και να χειροκροτούν τους αρχηγούς τους οι βουλευτές κάποιων κομμάτων, κάθε φορά που ο πρόεδρος οδεύει προς το βήμα του ομιλητή ή κάθε φορά που ολοκληρώνει την ομιλία του. Το φαινόμενο, που επαναλαμβάνεται διαρκώς, παρουσιάστηκε και προχθές, στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών στην Ολομέλεια της Βουλής. Αγνωστο είναι ποια «ανάγκη» έκανε ξανά τα μέλη των κοινοβουλευτικών ομάδων της Ν.Δ,, του ΣΥΡΙΖΑ και της Ελληνικής Λύσης να συμμετάσχουν σε αυτήν την όχι κολακευτική για την εθνική αντιπροσωπεία τελετουργία.

Το μόνο θετικό σε εκείνες τις άβολες στιγμές ήταν πως ορισμένοι βουλευτές έδειχναν με τις κινήσεις και τη στάση του σώματός τους από αμηχανία έως και δυσφορία, εξαιτίας του εξαναγκασμού τους για συμμετοχή στην αχρείαστη απόδοση τιμών. Το θετικό είναι ότι υπάρχουν κάποιοι που δεν θέλουν να λειτουργούν ως κομπάρσοι-χειροκροτητές. Το μη θετικό είναι πως είναι αριθμητικά λίγοι. Τα πράγματα θα αρχίσουν να βελτιώνονται όταν γίνουν περισσότεροι ή, τουλάχιστον, πιο θαρραλέοι.

Η στάση και η συμπεριφορά ενός εκάστου μέλους της εθνικής αντιπροσωπείας έχει σημασία και αξία. Και δεν αποτελούν «λεπτομέρειες» περιστατικά όπως το προαναφερόμενο περί τον τρόπο επιδοκιμασίας του αρχηγού, ή εκείνο της φυσικής παρουσίας στις συνεδριάσεις. Ανέκαθεν αποτελούσε θέμα συζήτησης και αντικείμενο κριτικής η εικόνα των άδειων εδράνων, ειδικά σε ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις, μάλιστα, όπως συνέβη στην προ ημερησίας διατάξεως προχθεσινή διαδικασία: οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και προσωπικά ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης –με πρωτοβουλία των οποίων διεξήχθη η συνεδρίαση–, έφευγαν από την αίθουσα όταν μιλούσαν οι λοιποί πολιτικοί αρχηγοί. Δυστυχώς, ήταν και αυτή μια συνειδητή στάση απαξίωσης προς άλλες πολιτικές πτέρυγες και συνολικά προς το Κοινοβούλιο: τούτο καταδεικνύει το γεγονός ότι ο κ. Αλ. Τσίπρας δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να πει κάτι σχετικά, ούτε και όταν η «απουσία» επισημάνθηκε από τον πρωθυπουργό.