ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο αντιεμβολιαστής γιατρός

Πριν από λίγες εβδομάδες, αναρωτιόμουν από αυτήν τη στήλη πότε ακριβώς και πώς ξεκίνησε αυτή η φρενίτιδα του αντιεμβολιασμού, η οποία γνωρίζει νέες δόξες στον καιρό της πανδημίας.

Η φίλη, και ακτιβίστρια για τον αυτισμό, Αδα Σταματάτου (μητέρα αυτιστικού αγοριού) μου υπέδειξε τον βασικό υπεύθυνο παραπέμποντάς με σε άρθρο του περιοδικού The New Yorker, όπου σκιαγραφούνται ο βίος και η πολιτεία ενός Βρετανού γιατρού, του Αντριου Γουέικφιλντ (Andrew Wakefield), ο οποίος, με εργασία του στο περιώνυμο ιατρικό έντυπο The Lancet, το 1998, συνέδεσε για πρώτη φορά τον αυτισμό (και άλλες παιδικές ασθένειες) με τον εμβολιασμό.

Τις ενδείξεις που επικαλείτο ο Γουέικφιλντ στο άρθρο του προσπάθησαν, αλλά απέτυχαν, να εντοπίσουν άλλοι συνάδελφοί του. Ωστόσο, τη δουλειά του ο Βρετανός γιατρός την είχε πετύχει: εκείνη τη χρονιά, το 1998, τα ποσοστά των εμβολιασμών μειώθηκαν δραματικά, με συνέπεια την επανεμφάνιση και διάδοση παλαιών παιδικών ασθενειών.

Το περιοδικό The Lancet απέσυρε το άρθρο, ισχυριζόμενο πως ο Γουέικφιλντ βασίστηκε σε ψευδή στοιχεία και πως «ξεγέλασε» τους υπευθύνους του εντύπου. Η ιατρική κοινότητα εξοστράκισε τον αντιεμβολιαστή γιατρό, όμως η ζημία που έκανε τότε συνεχίζει να έχει απόνερα έως σήμερα, σε διεθνές επίπεδο.

Εννοείται ότι τόσο ο ίδιος όσο και οι οπαδοί του επιμένουν πως όλο αυτό είναι ένας πόλεμος του πανίσχυρου ιατροφαρμακευτικού λόμπι για το κέρδος και μόνον. Ο ίδιος ο Γουέικφιλντ συνεχίζει τον αντιεμβολιαστικό ακτιβισμό. Παραμένει αμετανόητος.

Ηταν επόμενο, λοιπόν, πολύς κόσμος να αντιδράσει με καχυποψία απέναντι στο εμβόλιο κατά του κορωνοϊού. Αν υπάρχει καταδίκη και δαιμονοποίηση των καθιερωμένων και δοκιμασμένων εμβολίων στα παιδιά, ήταν πολύ φυσικό να υπάρξει κάτι ανάλογο με ένα νέο εμβόλιο και, μάλιστα, για έναν ιό του οποίου η ύπαρξη και μόνον αυτού αμφισβητείται από ορισμένους «εναλλακτικούς».

Το ζήτημα με αυτές τις «εναλλακτικές» δήθεν επιστημονικές απόψεις είναι ότι πάντοτε προέρχονται από τους ίδιους τους επιστήμονες και όχι από κοινούς, αστοιχείωτους «ψεκασμένους». Η πηγή έχει πάντοτε μια εγκυρότητα – αυτήν της ιδιότητας. Από κει και πέρα, βέβαια, το ξέρουμε καλά αυτό, η ιδιότητα δεν αρκεί.

Τα ευρήματα του δρος Γουέικφιλντ δεν επιβεβαιώθηκαν και στην ουσία «ψώνισε» από ένα ευρύ, διεθνές ακροατήριο που είναι πάντοτε έτοιμο και πρόθυμο να ακούσει την τάδε ή τη δείνα εναλλακτική «θεωρία» – που έχει μέσα της το ακραίο συνωμοσιολογικό στοιχείο.

Υπάρχει ένα γεγονός που μπορούμε να κατανοήσουμε και εμείς οι μη γιατροί, μη επιστήμονες: για χρόνια, ο εμβολιασμός μείωσε, ή και εξαφάνισε ακόμη, παιδικές (και όχι μόνον) ασθένειες. Η μείωση του εμβολιασμού τις έφερε πάλι στο προσκήνιο. Ο καθείς ας επιλέξει κατά πως καταλαβαίνει λοιπόν.