ΑΠΟΨΕΙΣ

Εύγλωττες απουσίες

Δύσκολες οι προβλέψεις σε μία περίοδο τόσο πολιτικά και οικονομικά
ρευστή, όπως αυτή που διανύει λαχανιασμένη η Ελλάδα. Ωστόσο, πολλοί
είναι εκείνοι που εκτιμούν με βεβαιότητα ότι το 2014 θα είναι έτος
πολιτικών εξελίξεων, χωρίς όμως και πάλι να μπορούν να
προσδιορίσουν την κατεύθυνση και ακόμη περισσότερο το τι θα
επακολουθήσει μετά την πρώτη φάση. Γιατί όπως διαφαίνονται τα
πράγματα, είναι σίγουρο ότι η πρώτη φάση των πολιτικών εξελίξεων
δεν θα έχει χαρακτηριστικά σταθερότητας και με την έννοια αυτή δεν
θα είναι και οριστική, ούτε καν για κάποιο ελάχιστο διάστημα.

Παρά τις συνεχείς διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης για την πρόθεσή της
να εξαντλήσει την τετραετία, ή έστω, να φτάσει ώς την εκλογή
Προέδρου της Δημοκρατίας το 2015, οι πιθανότητες να έχουμε
πολιτικές εξελίξεις τη φετινή χρονιά είναι όντως μεγάλες. Ακόμη και
αν δεν προκηρύξει η ίδια βουλευτικές εκλογές ταυτόχρονα, ή πριν από
τις ευρωεκλογές, μπορεί να προκύψουν από το αποτέλεσμα των
τελευταίων, καθώς η ψήφος θεωρείται χαλαρή και δίνουν την ευκαιρία
στους πολίτες να εκφράσουν την όποια λογική ή παράλογη δυσαρέσκειά
τους. Εχει γίνει κάτι ανάλογο σε ομαλότερες περιόδους στο παρελθόν
και όλα θα κριθούν από τις διαφορές στα ποσοστά που θα πάρουν οι
πολιτικές δυνάμεις.

Σε κάθε περίπτωση είναι ήδη σαφές ότι η μάχη τόσο των ευρωεκλογών,
όσο και των εθνικών εκλογών, αν αυτές πραγματοποιηθούν, θα δοθεί
πάνω στη διαχωριστική γραμμή ευρωπαϊστές – αντιευρωπαϊστές, ή ακόμη
και ευρώ – δραχμή. Με αυτή την έννοια, ο Κ. Σημίτης προειδοποίησε
σε πρόσφατο άρθρο ότι «η συμμετοχή (της Ελλάδας) στο νέο υπό
διαμόρφωση σχήμα (που επιχειρείται στην Ευρωπαϊκή Ενωση) θα
εξαρτηθεί από τις επιδόσεις της και την ουσιαστική συμβολή της σε
αυτό», θεωρώντας προφανώς ότι η παραμονή της χώρας δεν είναι
εξασφαλισμένη, όπως πιστεύουν και διακηρύττουν διάφοροι. Και από
την άλλη πλευρά, σύσσωμη σχεδόν η αντιπολίτευση ενισχύει με τη
συμπεριφορά της την άποψη αυτή στην ολότητά της. Οτι δηλαδή
παραμένει η διαχωριστική γραμμή ευρωπαϊστές – αντιευρωπαϊστές και
ευρώ – δραχμή, αλλά και ότι η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή
Ενωση δεν είναι εξασφαλισμένη, εφόσον δεν υπάρχει σχέδιο και δεν
γίνεται προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση.

Η απόφαση του Αλ. Τσίπρα να μη συμμετάσχει στην τελετή ανάληψης της
προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης αυτό το εξάμηνο από την Ελλάδα
δικαιώνει ουσιαστικά όσους πιστεύουν ακράδαντα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι
αντιευρωπαϊκό κόμμα πραγματικά και επιδιώκει την έξοδο της χώρας
από αυτήν, άρα την επάνοδο στη δραχμή. Οι προσπάθειες των στελεχών
του κόμματος να δικαιολογήσουν την απουσία του ως ένδειξη
διαμαρτυρίας κατά της κυβέρνησης γιατί δεν επιβάλει αλλαγή της
οικονομικής πολιτικής στην Ευρώπη δεν είναι πειστικές.

Με την απόφασή του ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει στην πράξη την
περιφρόνησή του στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, την ίδια ώρα που
διεκδικεί την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Οσο για τους Φ.
Κουβέλη και Π. Καμμένο, που επίσης απουσίασαν, ο μεν πρώτος έκανε
σαφώς επίδειξη ιησουίτικης ισορροπίας σε δύο βάρκες και ο δεύτερος
ίσως θεώρησε ότι έτσι προωθεί τη φαντασίωσή του περί συγκυβέρνησης
Ανεξάρτητων Ελλήνων και ΣΥΡΙΖΑ κάποια στιγμή στο μέλλον.

Εκτός και αν δεν παρέστησαν για να αποφύγουν άτυπες συζητήσεις σε
«πηγαδάκια» σε ξένη γλώσσα…