ΑΠΟΨΕΙΣ

Ερωτας & βινύλιο

Ερωτας & βινύλιο

Η ΜΑΡΙΑ ΜΑΡΚΟΥΛΗ ΓΡΑΦΕΙ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ
ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

ΓΥΝΑΙΚΑ, Τεύχος 68, Ιανουάριος
2014

Δούλευε παλιότερα σε ένα από τα μεγάλα δισκάδικα της Αθήνας,
ανάμεσα σε βινύλια, CD, ωραία εξώφυλλα μέσα στις γυαλιστερές
ζελατίνες τους· μικρά έργα τέχνης, τοποθετημένα σε σειρές πάνω-κάτω
στα ράφια, έτσι που να χρειάζεται να τα ξεφυλλίσεις για να δεις αν
είχε έρθει το καινούργιο των Giant Sand ή όχι ακόμη, οπότε θα
έπρεπε να περάσεις ξανά μετά από λίγες μέρες για να τσεκάρεις. Εγώ
πάντως δεν είχε τύχει να τον συναντήσω εκεί. Ή ίσως και να είχε
τύχει – δεν το αποκλείω.

   Την άλλη φορά όμως που τον συνάντησα, το θυμάμαι
πολύ καλά. Φορούσε εκείνο το T-shirt του «Pulp Fiction» με την Ούμα
Θέρμαν που σε κοιτούσε με το ακαταμάχητο μπλαζέ ύφος και έχω την
εντύπωση ότι ήταν και η πρώτη φορά που έβλεπα τέτοιο T-shirt –
αργότερα βέβαια έγινε μεγάλη επιτυχία. Δεν μπορώ να πω αν ήταν love
at first sight, ίσως θα έλεγα πιο σωστά ήταν love forever, αν κι
αυτό το «ever» το έχω πολύ ψηλά στη λίστα με τις πιο τρομακτικές
λέξεις!

   Μετά άρχισε να γράφει κασέτες και να μου τις
χαρίζει, κασέτες που είχαν μέσα ό,τι μπορείς να φανταστείς:
Τζόναθαν Ρίτσμαν και Ελβις Κοστέλο, Βeautiful South, εννοείται
Τζόνι Κας και Mάρτι Ρόμπινς και Τζάρβις Κόκερ και Cake και Φλάκο
Χιμένες -μεξικάνικα που μ’ αρέσουν- και Mavericks (είμαστε
ρομαντικοί τύποι, μας το είπε ο ίδιος ο Ραούλ Μάλο αυτό!) και Ροντ
Στιούαρτ και Πάτι Σμιθ και Ελβις οπωσδήποτε και Everything But the
Girl και Stax και Motown… Η ματιά του στη μουσική είναι η
καλύτερη – σας το λέω και το υπογράφω, η καλύτερη που έχω
συναντήσει ever (να το πάλι!), χωρίς να χωρίζει είδη μουσικής, αλλά
με πολλή αγάπη και ενδιαφέρον για όλα. Στο μεταξύ είχε φτιάξει και
τη δική του δισκογραφική εταιρεία μαζί με τους συνεργάτες του, τη
Velvet (γιατί είμαστε και Velvet Underground φαν). Ολα τα πιο πάνω
όμως αποτελούν ένα πολύ μικρό κομμάτι της πραγματικότητας. Μικρό
κομμάτι απʼ όλη την εικόνα, δηλαδή σκέψου να παίζει Πάτσι Κλάιν το
ραδιόφωνο στο αμάξι και εκείνος να οδηγεί χωρίς να έχουμε να πάμε
κάπου συγκεκριμένα, έτσι απλά στον δρόμο. Αυτό που λένε «σημασία
έχει η διαδρομή». Κλισέ, αλλά και μεγάλη αλήθεια.

   Τhe thing is…, όπως θα έλεγε με ύφος και ο Τζον
Τραβόλτα ως Βίνστεντ Βέγκα στο «Pulp Fiction», the thing is…
λοιπόν, πως μόλις σας διηγήθηκα την πιο rock ‘n’ roll ιστορία που
συνεχίζεται με σπαρταριστά επεισόδια και περισσότερη μουσική. Μόνο
από κασέτες ξεμείναμε, αλλά τελικά –κοίτα να δεις!- ως και οι
κασέτες επιστρέφουν… Και μάλιστα επιστρέφουν όχι ως vintage
αξεσουάρ αλλά για να κάνουν κανονικά τη δουλειά τους.