ΑΠΟΨΕΙΣ

Μάχη εναντίον του κατεστημένου

O κ. K. Σημίτης υπήρξε ο μόνος και ο πρώτος μέχρι στιγμής πρωθυπουργός που ηττήθη από τις δημοσκοπήσεις, πριν καν να φθάσει στις εκλογές, και αυτό αποτελεί μείζονα νίκη των Ελλήνων πολιτών έναντι της διαπλοκής και της νέας ολιγαρχίας, η οποία τον εστήριξε λυσσωδώς έως σήμερα για να τον εγκαταλείψει, στρεφόμενη εν τη απελπισία της στα επικοινωνιακά τεχνάσματα του Γ. Παπανδρέου.

Πολιτικός φυγάς από το κόμμα που τον ανέδειξε και τον διατήρησε στην εξουσία επί μία οκταετία, ο κ. Σημίτης επεχείρησε να δώσει μία μεταφυσική διάσταση στην αποχώρησή του, επιχειρώντας να εισαγάγει μιαν αντίληψη ανάλογη εκείνης της «διαρκούς επαναστάσεως» ή «αλλαγής».

Είναι αντιληπτό γιατί την υστάτη στιγμή ο κ. Σημίτης προσπάθησε να ωραιοποιήσει το δράμα του. Αξίζει της κατανοήσεως των Ελλήνων. Ούτως ή άλλως ουδείς θα ασχολείται με το πρόσωπό του μετά δύο μήνες και ο πρώτος που θα προσπαθήσει να τον καλύψει με το θλιβερό πέπλο της λήθης θα είναι ο κ. Παπανδρέου.

Η αποχώρηση ενός πολιτικού αρχηγού επιφέρει ένταση και διαίρεση προσωρινή, αλλά ο κ. Σημίτης κατάφερε να γελοιοποιήσει το ΠΑΣΟΚ, καθώς τα προβεβλημένα στελέχη του σπεύδουν να εκφράσουν την υποστήριξή τους προς τον κ. Παπανδρέου, τον οποίο πριν από λίγες μόνον εβδομάδες θεωρούσαν κάτι σαν «αερικό», μάλλον ακατανόητο στον χώρο της ελληνικής πολιτικής ζωής.

Οσα συμβαίνουν είναι εξαιρετικά διδακτικά και ενδιαφέροντα, διότι ούτε ο κ. Σημίτης ούτε πολύ περισσότερο ο κ. Γ. Παπανδρέου θα υφίσταντο πολιτικώς, εάν δεν είχαν συνεργήσει για την ανάδειξή τους συγκεκριμένοι οικονομικοί παράγοντες.

Μπορεί οι Ελληνες πολίτες να εκφράζονται διά των πολιτικών κομμάτων, αφού ούτως ή άλλως δεν έχουν άλλη επιλογή στο πλαίσιο του αντιπροσωπευτικού συστήματος. Στην ουσία, όμως, η προσεχής εκλογική αναμέτρηση αφορά τη σύγκρουση ανάμεσα στον μέσο Ελληνα πολίτη και σε ένα διεφθαρμένο κατεστημένο σύστημα, που υπέταξε στα συμφέροντά του την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και εθησαύρισε εις βάρος των κατοίκων της χώρας επαγγελλόμενο τον «εκσυγχρονισμό».

Ο πολιτικός αγώνας, που βρίσκεται εν εξελίξει σήμερα, δεν είναι «παραταξιακός», υπό την κλασική έννοια της λέξεως. Είναι η ύστατη προσπάθεια επιβιώσεως της νέας ηγέτιδος τάξεως, που προσβλέπει πλέον στον κ. Γ. Παπανδρέου για να διασφαλίσει ατιμωρησία και στην περίπτωση πολιτικού «θαύματος» να συνεχίσει να νέμεται του εθνικού πλούτου και των κοινοτικών εισροών.

Το «επίτευγμα» του κ. Σημίτη που καλείται να συνεχίσει και να ολοκληρώσει ο κ. Παπανδρέου είναι η πλήρης εξάρθρωση του πολιτικού συστήματος, όπως αυτό διαμορφώθηκε με όλες τις ατέλειες και ελλείψεις τις τελευταίες δεκαετίες, και η υποκατάσταση του πολιτικού επιχειρήματος από την τηλεοπτική εικόνα.

Ο κ. Γ. Παπανδρέου, αδυνατώντας να αρθρώσει πολιτικό λόγο, θα περιφέρεται άλλοτε με φόρμα γυμναστικής, άλλοτε με κασκόλ, θα ανταλλάσσει χειραψίες, θα χαρίζει μειδιάματα και αυτό το κωμικό θέαμα θα χαρακτηρίζεται από τους βαρώνους του κατεστημένου και από τον ίδιο «πορεία προς το μέλλον».

Η Νέα Δημοκρατία διεκδικούσε ως φυσιολογικό πολιτικό κόμμα να διεδεχθεί το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Με την τροπή όμως που παίρνουν τα πράγματα αναλαμβάνει την ευθύνη της ευθείας συγκρούσεως και της συντριβής του κατεστημένου συστήματος διαπλοκής και διαφθοράς που αναπτύχθηκε στην οκταετία του κ. Σημίτη. Την ίδια ευθύνη αναλαμβάνουν και όλα τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως.