ΑΠΟΨΕΙΣ

Μπάλα και κάλπη

Σαν φίλοι των σπορ εμφανίζονται οι μονομάχοι των εκλογών, του ποδοσφαίρου ο ένας, του τζόγκινγκ ο άλλος, κι αυτό επιτρέπει τον συσχετισμό όσων συμβαίνουν στον στίβο της πολιτικής με τα εντός γηπέδων τεκταινόμενα. Κάπως σαν το ποδοσφαιρικό μας πρωτάθλημα είναι άλλωστε η εκλογική αντιπαράθεση: Δύο οι ομάδες που ανταγωνίζονται για τον τίτλο (ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός), δύο τα κόμματα που ερίζουν για την εξουσία, το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία. Τα κόμματα της Αριστεράς είναι κάτι ανάμεσα σε ΠΑΟΚ και σε Αιγάλεω, για τρεις λόγους: Εχουν αρκετές συμπάθειες και πέρα από τον χώρο τους, όπως το φετινό Αιγάλεω που παίζει καλή μπάλα, οι συμπάθειες όμως αυτές δεν μετατρέπονται σε ψήφους, σε πρακτική υποστήριξη? δεύτερον, δείχνουν κάθε φορά, όπως ο ΠΑΟΚ, ότι θα ξεπεράσουν την παράδοσή τους και τα όριά τους, στο τέλος όμως δεν τα καταφέρνουν? τρίτον, όπως οι πιο φιλόδοξοι παίκτες του Αιγάλεω και του ΠΑΟΚ ονειρεύονται να πάνε σε μεγάλη ομάδα, έτσι και τα πιο φιλόδοξα στελέχη της Αριστεράς υποκύπτουν στη γοητεία του ΠΑΣΟΚ, προφανώς για να υπηρετήσουν τη θρυλική «επανάσταση του συγκεκριμένου», η πνευματική πατρότητα της οποίας ανήκει στον κ. Σημίτη, σύμφωνα τουλάχιστον με τα λεγόμενα του ευρηματικού κ. Πασχαλίδη.

Οπως οι μεγάλοι του ποδοσφαίρου, και οι μεγάλοι της πολιτικής αρέσκονται στις μετεγγραφές. Επειδή δε συνήθως ο στόχος τους είναι ο εντυπωσιασμός και η απόσπαση πρωτοσέλιδων τίτλων από τα φιλικά έντυπα, οι μεν δεν θα εξετάσουν με ιδιαίτερη προσοχή αν οι πολιτικές πεποιθήσεις του μετεγγραφομένου ταιριάζουν με τις δικές τους, οι δε, για να αποκτήσουν ένα «όνομα», δεν δίνουν πάντοτε σημασία στην υγεία του νέου ποδοσφαιριστή, με αποτέλεσμα να φορτώνονται μερικά «παλτά» τύπου Πάολο Σόουζα. Βέβαια, ούτε ο κ. Πέτσος (που ανακάλυψε μόλις προχθές ότι από μικρός ήθελε να γίνει Νεοδημοκράτης) ούτε ο κ. Κοντογιαννόπουλος (που άργησε κι αυτός να καταλάβει ότι από παιδί ήθελε να γίνει Πασοκτζής) έχουν τη φήμη του Σόουζα, αλλά δεν πειράζει, ούτε και ο ΠΑΟ ή ο Ολυμπιακός είναι Ρεάλ ή Ιντερ.

Είπα Ιντερ και θυμήθηκα τον Γρηγόρη Γεωργάτο και τις περιπλανήσεις του. Πήγε στην Ιταλία, γύρισε στην AEK, τρίτη φορά στον Ολυμπιακό και εξακολουθεί να δηλώνει «άρρωστος γαύρος», οι δε γαύροι εξακολουθούν να τον πιστεύουν. Γιατί όχι; Εδώ ο επίσης επανακάμψας κ. Δ. Αβραμόπουλος δήλωσε πίστη στον κ. Καραμανλή διότι ανακάλυψε ότι «η Ν.Δ. μπορεί να κάνει πράξη την προσδοκία του λαού». Και δεν μπήκε φυσικά στον κόπο να εξηγήσει πώς θα το καταφέρει αυτό ένα κόμμα το οποίο «έχει κλείσει τον βιοϊστορικό του κύκλο», όπως ο ίδιος ο πρώην δήμαρχος ισχυριζόταν μέχρι προχθές. Αλλά έτσι είναι: στην πολιτική, όπως και στο ποδόσφαιρο, τα περισσότερα σουτ στέλνουν την μπάλα άουτ.