ΑΠΟΨΕΙΣ

Ανεμοδεικτης

H «επικοινωνιακή έκρηξη» που σημειώθηκε τις πρώτες μέρες μετά την αιφνιδιαστική κίνηση Σημίτη να… παραχωρήσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ στον Γιώργο Παπανδρέου και η οποία κατεγράφη θετικά (όπως έδειξαν και οι «επίκαιρες» δημοσκοπήσεις) σε ό,τι αφορά την «απήχηση» τόσο του οσονούπω νέου αρχηγού όσο και του κυβερνώντος Κινήματος, ήταν νομοτελειακά αναμενόμενο να καταλαγιάσει και να κατακαθίσει ο εξ αυτής κουρνιαχτός – όπως νομοτελειακά αναμενόμενο ήταν και να σημειωθεί. Ενα κόμμα εξουσίας κουρασμένο (κατά την… έμμεση έστω, πλην σαφή παλιότερη ομολογία του ίδιου του κ. Σημίτη, όταν μιλούσε για «κουρασμένα παλικάρια…») φθαρμένο, αναποτελεσματικό σε πολύ μεγάλο βαθμό στα ζητήματα που άμεσα ενδιαφέρουν και απασχολούν την κοινωνία, με (τουλάχιστον!) «αποχρώσες ενδείξεις» διαφθοράς και διαπλοκής, αποξενωμένο ακόμη και από την ίδια του την κομματική βάση, λογικό ήταν να «ανασάνει» από μια -έστω αναγκαστική, μονοδρομική, δίχως «περίσσευμα καρδίας»- προεκλογικής σκοπιμότητος «πρωτοβουλία», που αν μη τι άλλο θα έδινε κουράγιο σε στελέχη και οπαδούς να «ξεθαλαμώσουν», να βρουν μιαν ευκαιρία να πάψουν να απολογούνται για ένα αδύναμο και μη εμπνέον «χθες» (και σήμερα…) και να μιλούν γενικώς και… οραματικά για το ανατέλλον, «αύριο».

Οι ειδικοί της επικοινωνίας και του πολιτικού μάρκετινγκ, από τις πρώτες κιόλας μέρες (και πιο στοιχειοθετημένα, μετά τις δημοσκοπήσεις που έδειχναν πως ναι μεν το ΠΑΣΟΚ αυξάνει την «συσπείρωσή» του, αλλά παράλληλα η Ν.Δ. όχι μόνο δεν χάνει δυνάμεις, αλλά τις… αυξάνει κι όλας!) προέβλεψαν πως αυτό το «επικοινωνιακό μπουμ», αναπόφευκτα θα «κάτσει» γιατί η «εντύπωση», όσο κι αν μετράει στην πολιτική, δεν είναι δυνατόν να συντηρηθεί στην επικαιρότητα επί μακρόν. Ιδίως σε μια προεκλογική περίοδο, που κατ’ ανάγκην, σε κάποια στιγμή, το «φαίνεσθαι», το «στυλ», το γενικώς και αορίστως θολά «οραματικό», θα δώσει τη θέση του στην καθαυτό πολιτική αντιπαράθεση, τη σύγκριση προτάσεων και προγραμμάτων, το ζύγιασμα προτεινόμενων συγκεκριμένων λύσεων – όσο κι αν όλα αυτά θα περιβάλλονταν (ιδίως στην Ελλάδα, ε;) τον ευκαιριακό προεκλογικό μανδύα.

Το «φαινόμενο Γιώργου», ξεφούσκωσε – το διαπιστώνουν οι δημοσκοπήσεις, το «νιώθει» κανείς και στις καθημερινές κουβέντες του με το κοινωνικό του περιβάλλον. Στην εξέλιξη αυτή, συνέβαλαν αποφασιστικά και το ότι η πολυδιαφημισμένη ως «θεσμικού χαρακτήρα» κίνηση αποδείχθηκε πολύ γρήγορα ως απλός ύστατος προεκλογικός ελιγμός «μη ήττας» (κατά την… παλαιο-παπανδρεϊκή ορολογία!) που δεν φρόντισαν καν να ενισχυθεί με μια δημοκρατική νομιμότητα (στα σύγχρονα κόμματα εκλέγονται οι ηγεσίες τους, δεν τους… «δωρίζεται» η διαδοχή!), καθώς επίσης και το γεγονός ότι ο νέος αρχηγός… ξαφνιάστηκε κι αυτός τόσο πολύ από τις εξελίξεις (που προφανώς δεν έμαθε παρά λίγες μέρες πριν ανακοινωθούν!) ώστε δεν είχε προλάβει να προετοιμαστεί στοιχειωδώς, τόσο σε επιτελικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο «πολιτικού λόγου» – και δη σε «καυτή» και απαιτητική προεκλογική περίοδο!

Ηταν το κλίμα στραβό…

Και σε πολύ μεγάλο βαθμό, βεβαίως, την «ανάσα» που έδειχνε να παίρνει το ΠΑΣΟΚ στην προσπάθεια βιαστικής μετεξέλιξής του σε «δημοκρατική (και δη… «συμμετοχική»!) παράταξη», την έκοψε βίαια και δραματικά η υπόθεση της «τροπολογίας Πάχτα» που -πέραν του ουσιαστικού της περιεχομένου- ήρθε να επιβεβαιώσει πανηγυρικά τη διάχυτη αίσθηση στην κοινωνία περί διαπλοκής, διαφθοράς, εκμετάλλευσης και στρέβλωσης των θεσμών από την εξουσία και ίσως πάνω από όλα την… αδιαφορία των ισχυρών ενός κυβερνητικού κατεστημένου σε κάθε μορφής ψόγο, ή έστω και κίνδυνο κολασμού – πολιτικό, αν μη τι άλλο!

Η (επίσης… επικοινωνιακής στόχευσης!) «αντίδραση» του Γιώργου Παπανδρέου επιχειρήθηκε να χρησιμοποιηθεί από το «νέο ΠΑΣΟΚ» και τα φίλα προσκείμενα MME, ως «απόδειξη» του νέου ήθους και αποφασιστικότητας του «νέου ξεκινήματος». Δεν έπεισε, όμως, γιατί ήταν και αυτή «μονοδρομική» (να «δείξει» ο νέος αρχηγός πως είναι υπεράνω και πέρα από όλα αυτά τα φαινόμενα διαφθοράς – ασχέτως του όποιου, πολιτικού κόστους»), αλλά και επειδή κατ’ ανάγκην συνεκτιμήθηκε τόσο μαζί με τις λοιπές (και σε μεγάλο βαθμό αντιφατικές…) αντιδράσεις από τον κομματικό κορμό του ΠΑΣΟΚ, όσο και κυρίως με την αιδήμονα σιωπή και την υπερβολική «αποστασιοποίηση» που είχε επιδείξει όλα τα τελευταία χρόνια ο Γιώργος Παπανδρέου σε περιπτώσεις σκανδάλων και αποδεδειγμένης διαπλοκής, έστω κι αν αυτή η στάση του στα «εσωτερικά» (με τα οποία απέφευγε να έχει την παραμικρή γνώση και ανάμιξη…) υπαγορευόταν από την ανάγκη να «μην φθείρεται» και να «μην ανοίγει μέτωπα»! Ως πρωτοκλασάτο στέλεχος όλα αυτά τα χρόνια να… βολεύεσαι στην κατηγορία του «δεν ξέρω/δεν απαντώ», και ξαφνικά ως οσονούπω αρχηγός να καβαλάς το άλογο, να παίρνεις την ρομφαία και να κόβεις κεφάλια, όσο και να ‘ναι δεν πείθεις εύκολα – ακόμη κι αν ο κόσμος (ο αγανακτισμένος, ο αηδιασμένος!) σου «λέει» δημοσκοπικά πως «καλά έκανες»…

Θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, το επικοινωνιακό όφελος των πρώτων ημερών της «εντύπωσης» να διατηρηθεί κάπως (ή έστω να μην «εξοφληθεί» τόσο γρήγορα), στην περίπτωση κατά την οποία ο νέος αρχηγός, κατάλληλα προετοιμασμένος τόσο σε επίπεδο επιτελείου όσο και προγράμματος, ουσιαστικού πολιτικού λόγου, πειστικών (έστω και με την… προεκλογική έννοια του όρου) προτάσεων, το εκμεταλλευόταν σωστά. Εμφανιζόμενος σε κάθε προεκλογική μάζωξη ή ομιλία του ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ, με επεξεργασμένες ιδέες δράσης, αιτιολογώντας το κάθε «μέτρο» που ευαγγελίζεται και εξηγώντας τις πηγές χρηματοδότησης του κόστους του. Δεν το κατόρθωσε αυτό – μέχρι στιγμής, τουλάχιστον…

«Πάρε ό,τι θέλεις… ψηφοφόρε»!

Οσες προτάσεις έκανε, ως επιμέρους τμήμα του «προγράμματός» του (που ακόμη… συνδιαμορφώνει με το λαό!) αποδείχθηκε σε χρόνο μηδέν ότι δεν είχαν τύχει καμιάς επεξεργασίας και δεν αποτελούσαν παρά… οραματικά συνθήματα – η «απασχόληση» των νέων, η κατάργηση των πανελληνίων εξετάσεων, η «εκ βάθρων»… ανανέωση της δημόσιας διοίκησης(;). Γι’ αυτό και… ξεφούσκωσαν πολύ γρήγορα, παρά τις επικοινωνιακές προσπάθειες να αποτελέσουν «πυρήνα προβληματισμού». Το… καυτό ζητούμενο, την οικονομική ανάπτυξη (πάνω στην οποία και MONO μπορούν να στηριχθούν… όλες οι όποιες άλλες πολιτικές!), την… διασφάλισε, λέγοντας πως «με το προσωπικό του κύρος» θα φέρει επενδύσεις στη χώρα – «με το νου πλουταίνει η κόρη με… τον ύπνο η ακαμάτρα»!

Δεν μένουν παρά 36 μέρες μέχρι τις κάλπες, και κάτι το απολύτως συγκεκριμένο και στοιχειωδώς έστω στοιχειοθετημένο, ως μελλοντική πολιτική πράξη ουσίας, δεν έχει ακουσθεί από το στόμα του Γιώργου Παπανδρέου, που ίσως (και αν είναι έτσι… πολύ κακώς!) να πιστεύει ότι μπορεί να ελπίζει, έστω και για να μετατρέψει μια εκλογική πανωλεθρία σε απλή «διαχειρίσιμη» ήττα, στην τεχνητή διατήρηση του «επικοινωνιακού» και της «εντύπωσης» – λένε, άλλωστε ορισμένοι από το επιτελείο του πως το «φαινόμενο Γιώργος» δεν ξεφούσκωσε, να δείτε τι θα γίνει επικοινωνιακά με το Συνέδριο! Σαν τι να γίνει, δηλαδή, πέρα από 2-3 μέρες εντονότατης (και «επιχορηγούμενης»!) τηλεοπτικής και «μιντιακής» προβολής, που όμως πια δεν «πιάνει» λόγω… «υπερβολικής δόσης» στον πολύ κόσμο, και έχει αρχίσει να έχει τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα…

Ολα αυτά τα «πρωτόγνωρα!» και τα… μπαλκονάτα (και καταλλήλως προβαλλόμενα!) «δεσμεύομαι» που εξήγγειλε στη Θεσσαλονίκη επί… παντός επιστητού (θωράκιση θεσμών, «ανθρωποκεντρική» διακυβέρνηση, σταθερή ανάπτυξη και… «εξασφαλισμένη» ευημερία, κοινωνία Παιδείας, άμεση απαλλαγή από τη γραφειοκρατία, ουσιαστική αποκέντρωση, πάταξη φαινομένων διαφθοράς και διαπλοκής, και ό,τι άλλο βάλει ο νους σας!) μπορεί να προσφέρονται για «τίτλους» σε κάποιες εφημερίδες, αλλά αντιμετωπίζονται με εύλογη (και επαυξανόμενη λόγω προεκλογικής συγκυρίας) δυσπιστία από ένα ΗΔΗ καχύποπτο και καταταλαιπωρημένο (στο πιο ευαίσθητο «σημείο» του: την ελπίδα και την προοπτική!) κοινό!

Και το χειρότερο για τον κ. Παπανδρέου – αλλά πρωτίστως για τη χώρα και το μέλλον της: απωθούν και περιχαρακώνουν ακόμη περισσότερο μέσα στην αδιαφορία και την απαξίωσή του για την πολιτική ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό στο οποίο μάλιστα υποτίθεται ότι «ποντάρει». Τους νέους…