ΑΠΟΨΕΙΣ

«Αμεση» φενάκη

Καμιά αντίρρηση. Ας δεχτούμε ότι οι νυν ή οι μέλλοντες ηγέτες των κομματικών μηχανισμών ανησυχούν ακούγοντας τον κόσμο να δηλώνει απογοητευμένος ότι αποστρέφεται το κομματικό σύστημα. Ας δεχτούμε ότι ανησυχούν που ο δείκτης της αξιοπιστίας τους παραμένει καθηλωμένος στα χαμηλά της κλίμακας, ανησυχούν που η αποστράτευση και η άρνηση υπερβαίνει τη διάθεση συμμετοχής, ανησυχούν που τα κόμματα έχουν μεταβληθεί σε γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, απομακρυσμένους από την κοινωνία, τις ανάγκες και τα αιτήματά της. Κι αφού ανησυχούν, αποφασίζουν να αλλάξουν τα πράγματα, να καταστήσουν ελκυστικότερο το κόμμα τους, «να το ανοίξουν στην κοινωνία», να του εμφυσήσουν νέα πνοή, νέες αξίες, νέα ηθική, ανατρέποντας ένα κατεστημένο που οι ίδιοι το παρουσιάζουν όχι απλώς φθαρμένο, αλλά και κάμποσο διεφθαρμένο.

Συγκαταλέγεται άραγε το διάβημα του Γ. Παπανδρέου στις κινήσεις που θα μπορούσαν να ανατρέψουν την αρχηγική υπόσταση των κομμάτων; O ίδιος, στην προχθεσινή τηλεοπτική του παρουσία (στη διάρκεια της οποίας αποδείχθηκε ότι οι επιδόσεις του σε αυτού του είδους το διάλογο δεν είναι ιδιαίτερα υψηλότερες από τις επιδόσεις του στο μονόλογο από το ύψος του προεκλογικού εξώστη), δεν δίστασε να αυτοεγκωμιαστεί. «Είναι πρωτόγνωρος», είπε αναφερόμενος στον τρόπο της εκλογής του, «γιατί για πρώτη φορά ο λαός αποφασίζει για την ηγεσία ενός κόμματος». Καμία αντίρρηση πως είναι πρωτόγνωρη η όλη μεθόδευση, που στόχο έχει να εμφανίσει σαν λαοπρόβλητο έναν κομματικό αρχηγό που επιβλήθηκε από τον προκάτοχό του, ερήμην οποιασδήποτε κομματικής διαδικασίας. Είναι όμως πράγματι τόσο επαναστατική όσο διαφημίζεται; Αποφασίζει όντως ο λαός για την ηγεσία του κόμματος;

Αν δεν έχουμε γελαστεί εντελώς, στο συνέδριο όπου «θα αποφασίσει ο λαός», δεν υπάρχει κανένας άλλος υποψήφιος πλην του κ. Παπανδρέου. O κ. Παπανδρέου πάλι θα είναι ο ένας από τους τρεις και μόνον τρεις ομιλητές. Υπάρχει άραγε ενδεχόμενο οι άλλοι δύο ομιλητές, ο κ. Σημίτης και ο κ. Χρυσοχοΐδης, να υποδείξουν άλλον για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ; Νόστιμη είναι η επιστημονική φαντασία, δεν χωράει όμως σε τούτα τα χωράφια. Τι θα αποφασίσει λοιπόν ο λαός; Με ποιο ακριβώς ποσοστό θα αναδείξει τον ήδη αναδειχθέντα; Με πόσους σταυρούς θα αποθεώσει τον ήδη αποθεωθέντα; Και πόσοι τάχα θα ασκήσουν το δικαίωμα του λευκού ή του άκυρου που μεγαθύμως τους παραχωρεί ο ήδη ηγεμονεύων, αφού γνωρίζουν ότι κάθε «αρνητική» ψήφος μειώνει τις εκλογικές δυνατότητες του κόμματός τους;

Ο κ. Παπανδρέου παρουσιάζει αυτήν την απίστευτη φενάκη σαν απαύγασμα της «άμεσης δημοκρατίας». Ισως οι τριγμοί που ακούγονται τις τελευταίες μέρες στην Αθήνα δεν είναι από τα έργα, αλλά από τα κόκκαλα των αρχαίων εφευρετών της άμεσης δημοκρατίας που εξανίστανται.