ΑΠΟΨΕΙΣ

Κατηγορίες εργαζομένων

Νέκρωσε χθες η οικονομική δραστηριότητα της Νάουσας, καθώς η πόλη σύσσωμη προσπαθεί απεγνωσμένα να αποτρέψει το κλείσιμο δύο εργοστασίων γνωστού ομίλου, ο οποίος απασχολεί συνολικά 3.000 εργαζόμενους. Οχι μόνο οι εργαζόμενοι στα κλωστήρια, αλλά και οι έμποροι, οι επαγγελματοβιοτέχνες, οι οικοδόμοι και η δημοτική αρχή συμμετείχαν στην 24ωρη απεργία και τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στη Νάουσα, ελπίζοντας με τις κινητοποιήσεις τους να αποτρέψουν μια εξέλιξη, που θα έχει μοιραίες συνέπειες για την οικονομία ολόκληρης της πόλης.

Στη Θεσσαλονίκη, επίσχεση εργασίας πραγματοποιούν οι εργαζόμενοι σε τρεις επιχειρήσεις κλωστοϋφαντουργίας, που απασχολούν συνολικά 320 άτομα, διεκδικώντας την καταβολή δεδουλευμένων, καθώς έχουν μείνει απλήρωτοι πολύ καιρό. Σε ένα μάλιστα από τα εργοστάσια αυτά προχώρησαν και σε κατάληψη.

Πληθαίνουν διαρκώς οι ειδήσεις αυτού του τύπου, οι οποίες αναδεικνύουν την έκταση ενός σοβαρού κοινωνικού προβλήματος, το οποίο αφορά πλέον χιλιάδες οικογένειες, αλλά ελάχιστη προσοχή συγκεντρώνει. Πρόκειται για σκληρά εργαζόμενους σε παραγωγικούς κλάδους, οι οποίοι αμείβονται με χαμηλά μεροκάματα -συχνότατα τα κατώτατα – και οι οποίοι περιέρχονται σε τόση απελπισία ώστε να καταφεύγουν σε απονενοημένες και εν γνώσει τους ατελέσφορες ενέργειες (όπως π.χ. οι καταλήψεις), προκειμένου να τραβήξουν την προσοχή κάποιου αρμόδιου στο δράμα τους. Πρόκειται για εργαζόμενους, που δεν είχαν την τύχη να απασχολούνται σε άλλες επιχειρήσεις του κλάδου, οι οποίες εγκαίρως προχώρησαν στις σωστές επενδύσεις, εκσυγχρονίσθηκαν και τώρα προκόβουν.

Η έλλειψη ενδιαφέροντος για τους εργαζόμενους αυτούς, που σε τίποτε δεν ευθύνονται για την κατάσταση των επιχειρήσεων στις οποίες απασχολούνται, βρίσκεται σε κραυγαλέα αντίθεση με την αξιέπαινη κοινωνική ευαισθησία για τους εργαζόμενους π.χ. της Ολυμπιακής. Αυτοί, ούτε χαμηλόμισθοι είναι ούτε και αμέτοχοι ευθυνών για την κατάσταση της εταιρείας, καθώς οι εκπρόσωποι των συνδικάτων τους, σε συνεργασία με τις εκάστοτε διοικήσεις της και με αθρόες ρουσφετολογικές προσλήψεις, συμφωνούσαν και στην κατασπατάληση των πόρων των περιβόητων «σχεδίων εξυγίανσης» συμμετείχαν, άμεσα ή έμμεσα.

Κάτι πρέπει να κάνει, πάντως, η κυβέρνηση για τους εργαζόμενους στην κλωστοϋφαντουργία, γι’ αυτούς τους σίγουρα μη προνομιούχους της εργασίας, που ιδίως στη Βόρεια Ελλάδα χάνουν κατά χιλιάδες τις θέσεις εργασίας τους. Σίγουρα η κυβέρνηση δεν ευθύνεται για τους επιχειρηματίες που αποτυγχάνουν λόγω κακής διαχείρισης ή και απροθυμίας εκσυγχρονισμού. Εχει καθήκον, όμως, να παράσχει βοήθεια στα κοινωνικά ανίσχυρα θύματα αλλαγών στη διεθνή αγορά και κακών επιχειρηματικών επιλογών. Αποτελεί στοιχειώδες μέτρο κοινωνικής ευαισθησίας και δικαιοσύνης.