ΑΠΟΨΕΙΣ

Ωραία για χάζι μόνο….

Ισως δεν το έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει. Η φορά των πραγμάτων στην Ελλάδα, βλέπετε, είναι τέτοια, ώστε δεν μας το επιτρέπει. Εκεί που νομίζουμε ότι το πολιτικό τοπίο μοιάζει με στέρφα γη, εκεί που αλλάζουμε κανάλια στην τηλεόραση, ελπίζοντας να βρούμε κάτι που θα μας κρατήσει ζωντανούς, εισβάλλει στην αυτοσχέδια σκηνή ο Θ. Πάγκαλος, ακολουθούμενος από τον Ελ. Βενιζέλο. Και είναι φυσικό το χειλάκι μας να υπομειδιά, καθώς μοιάζουν με παιδιά, έτοιμα να πιαστούν στα χέρια για θέματα που ελάχιστα αφορούν τον ελληνικό λαό και σίγουρα αποτελούν δείγμα της εσωστρέφειας του ΠΑΣΟΚ. Ενώ δε προς στιγμήν απολαμβάνουμε τους «καυγάδες» των δύο ευτραφών κυρίων, νάσου ο υπουργός Εμπ. Ναυτιλίας Εμμ. Κεφαλογιάννης. Από το μακρινό Κατάρ εξαπολύει μύδρους κατά της διαπλοκής, των μεγάλων συμφερόντων, των μεγαλοδημοσιογράφων, των τηλεοπτικών αστέρων… επιφυλάσσοντας ίσως για τον εαυτό του ρόλο σύγχρονου Δον Κιχώτη, σε μια εποχή, όμως, που οι Δουλτσινέες έχουν εκλείψει. Αυτό λέγεται μικροπολιτική κι έχει το χάζι της.

Αλλά το ενδιαφέρον μας θα ‘πρεπε να στρέφεται στην πολιτική και στα προβλήματα που αναφύονται στις κοινωνίες της αφθονίας, για τις οποίες έγραψε βιβλίο ο στοχαστής Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ, που πέθανε το Σάββατο. Γιατί στη σφαίρα των σοβαρών προβλημάτων ανήκουν τα παιχνίδια του πετρελαίου, όπως και η αιφνιδιαστική απόφαση της Βολιβίας να εθνικοποιήσει τον φυσικό της πλούτο. Στη σφαίρα των σοβαρών προβλημάτων ανήκει το γεγονός ότι αυτήν τη φορά δεν θα χρειαστεί να «εφευρεθούν» στοιχεία για τις πυρηνικές ενοχές του Ιράν, προκειμένου οι ΗΠΑ να εισβάλουν στη χώρα των Περσών. Εξίσου σοβαρό θα ήταν, αντί να φοράμε το αντιαμερικανικό ένδυμα, να στήναμε ευήκοον ους στις φωνές διαμαρτυρίας σημαντικών προσωπικοτήτων του Χόλιγουντ απέναντι στην πολεμική αδιαλλαξία του προέδρου Μπους.

Θα ‘πρεπε, ωστόσο, περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο να αγωνιούμε για τις ευρωπαϊκές χώρες, τους δικούς μας συνοδοιπόρους ζωής. Μας δένουν μαζί τους συνθήκες, ντιρεκτίβες και εναρμονίσεις… παρελθόν. Χώρες που επιδεικνύουν απροθυμία να παρακολουθήσουν τις παγκόσμιες οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές. Που αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τις σχέσεις τους με τη Ρωσία, όχι γιατί φοβούνται το ξύπνημα της αρκούδας, αλλά γιατί δεν έχουν τρόπους διαφυγής από την αμερικανική εξάρτηση. Που εμφανίζονται λιποβαρείς πολιτικά στα Βαλκάνια και περιμένουν ως σύγχρονες Πηνελόπες τους Αμερικανούς μνηστήρες να ενισχύσουν την αυτοπεποίθησή τους. Η Ε. Ενωση, κακά τα ψέματα, έχει προ πολλού χάσει τον ορθό βηματισμό της και ένα χρόνο μετά τα δημοψηφίσματα ελάχιστα έχει να προτείνει για το πολιτικό ή εργασιακό μέλλον. («Απόψε αυτοσχεδιάζουμε»). Είναι εμφανής αυτή η έκπτωση στη Γαλλία που ζει στην κόψη του ξυραφιού και παρόλα αυτά δεν αποτολμά εργασιακές μεταρρυθμίσεις. Το ίδιο κλίμα επικρατεί στη Γερμανία, παρά τους διθυράμβους προς την Α. Μέρκελ. Φθοροποιός πολιτικά είναι η ατμόσφαιρα στη Βρετανία, ενώ η Ιταλία προσβλέπει απλώς σε θαύμα.

Η αλήθεια είναι ότι ζούμε σ’ έναν ασθμαίνοντα κόσμο, οδοιπόροι πάνω σε άγνωστα κράσπεδα. Κανείς δεν πιστεύει ότι θα συνθλιβούμε. Αλλά είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε πως πρέπει ν’ ανοίξουμε παράθυρο προς την πλευρά του δρόμου κι όχι προς την αυλή. Θα σμικρύνουμε, έτσι, τις αποστάσεις με τον κόσμο και θα ξεφύγουμε από τις αυταπάτες. Η μικροπολιτική είναι ωραία για χάζι μόνο.