ΑΠΟΨΕΙΣ

Τι γραφει ο ξενος Τυπος

THE NEW YORK ΤΙΜΕS

Το λάθος των Αμερικανών

Το μεγαλύτερο λάθος των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν δεν ήταν ότι υποστήριξαν τους θρησκευτικά συντηρητικούς μουσουλμάνους, αλλά ότι έκοψαν αυτήν την υποστήριξη μόλις ηττήθηκε η Σοβιετική Ενωση. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέμεναν ενεργές στη δεκαετία του ’90, ίσως να είχε προωθηθεί μια πιο συντηρητική ηγεσία, οι Ταλιμπάν δεν θα έφταναν ποτέ στην εξουσία και η Αλ Κάιντα δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει εκεί που έχει φτάσει σήμερα.

ΒΟΙSΤΟΝ GLΟΒΕ

Ο διακαής πόθος της Αιγύπτου

Επεκτείνοντας τους νόμους έκτακτης ανάγκης που εφαρμόστηκαν μετά τη δολοφονία του Ανουάρ Σαντάτ το 1981 από ισλαμιστές εξτρεμιστές, ο πρόεδρος Χόσνι Μουμπάρακ της Αιγύπτου έριξε και τα τελευταία προσχήματα της πολιτικής φάρσας που στήθηκε με τις… ευλογίες του προέδρου Μπους. Η Αίγυπτος διψάει για μεταρρυθμίσεις που ο Χόσνι Μουμπάρακ της υποσχέθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για την πέμπτη προεδρική θητεία. Η δέσμευσή του να άρει τους δρακόντειους νόμους σε βάρος των πολιτικών ελευθεριών ήταν η κορωνίδα της φιλελευθεροποίησης της πολιτικής του, που στόχο όμως είχε να ικανοποιήσει τον πρόεδρο Μπους, ο οποίος με τη σειρά του προωθούσε την ιδέα του εκδημοκρατισμού του αραβικού κόσμου, ελπίζοντας να περιορίσει τη δυσαρέσκεια από τη δράση της Αλ Κάιντα. Δυστυχώς, οι εξελίξεις δεν συνέβαλαν στην αποτελεσματική προώθηση της ιδέας. Η σχετική επιτυχία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στις πρόσφατες κοινοβουλευτικές και υπό αυστηρό έλεγχο εκλογές της Αιγύπτου και η νίκη της Χαμάς στις παλαιστινιακές εκλογές του Ιανουαρίου σόκαραν τον Μπους και τους επιτελείς του. Η Αίγυπτος χρειάζεται απελπισμένα τις ελευθερίες που ο Μπους επέτρεψε στον Μουμπάρακ να καταπιέσει. Και είναι η καταπίεση της ελευθερίας που μειώνει τις επιλογές των Αιγύπτιων φιλελεύθερων να προκαλέσουν το καθεστώς του Μουμπάρακ και την αντιδραστική έκκληση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

DW-WΟRLD.DΕ

Η Μέρκελ στις ΗΠΑ

Για δεύτερη φορά από την ημέρα ανάληψης των καθηκόντων της, η Γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ περνάει το κατώφλι του Λευκού Οίκου. Στο επίκεντρο των συνομιλιών με τον Αμερικανό πρόεδρο το ζήτημα του Ιράν. Η κ. Μέρκελ θα επιμείνει σε δύο πράγματα: αφενός να υπάρξει ένα μέτρο στις επόμενες κινήσεις που αφορούν στο Ιράν και αφετέρου να διατυπωθεί κοινή γραμμή της διεθνούς κοινότητας. Το βασικότερο για την Αγκελα Μέρκελ είναι να αποφευχθεί αυτό που είχε γίνει κατά τον πόλεμο του Ιράκ, η διάσπαση της διεθνούς κοινότητας σε δύο στρατόπεδα. Οπως σημειώνουν κύκλοι της καγκελαρίας, η κ. Μέρκελ έχει από τις πρώτες ημέρες ανάληψης των καθηκόντων της τακτική τηλεφωνική επικοινωνία με τον Αμερικανό πρόεδρο, κάτι που εξυπηρετεί ακριβώς αυτόν τον στόχο.

LΙΒΕRΑΤΙΟΝ

Βοήθεια προς τους Παλαιστινίους

Πρέπει να διατηρήσουμε τη βοήθεια προς τους Παλαιστινίους. Αυτό μόλις είπε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Σιράκ στους προέδρους της Αιγύπτου και της Παλαιστίνης. Κι έχει δίκιο. Αναρωτιέται, ωστόσο, κανείς γιατί άφησε προηγουμένως την κυβέρνησή του να υιοθετήσει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις Βρευξέλλες παμψηφεί την ακριβώς αντίθετη πρόταση. Πρόκειται άραγε για τη παλιά πρακτική της διγλωσσίας ή για μια νέα δυσλειτουργία της γαλλικής εκτελεστικής εξουσίας; Σε κάθε περίπτωση, η διακοπή της άμεσης ευρωπαϊκής βοήθειας έχει πλέον επιτελεστεί. Αναμφίβολα ο προσδιορισμός της σωστής αντιμετώπισης της κατάστασης είναι μια πολύ λεπτή υπόθεση. Η Χαμάς παραμένει στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων και δεν καταδικάζει τις επιθέσεις που πραγματοποιήθηκαν στο Ισραήλ. Δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη αυτού του κράτους. Η αντίληψή της για τις σχέσεις μεταξύ της θρησκείας και της κοινωνίας βρίσκεται στους αντίποδες της δικής μας. Η παροχή βοήθειας, μπορεί, σύμφωνα με ορισμένους, να εκληφθεί ως αναγνώριση της οργάνωσης ή ως αποδοχή των κανόνων και των μεθόδων της. Κι αυτό διότι η Χαμάς παρά τις διεθνείς πιέσεις δεν έχει αποδεχθεί τους πρωταρχικούς μας όρους. Η διακοπή όμως της παροχής βοήθειας στην παλαιστινιακή κυβέρνηση, η οποία θα είναι ανίκανη να πληρώσει τους δημοσίους υπαλλήλους της και να διασφαλίσει τη βασική λειτουργία του κράτους, θα μας επιτρέψει, λένε ορισμένοι, να παραμείνουμε πιστοί στις αρχές μας. Μπορεί, όμως, αυτό να οδηγήσει σε κάποια λύση;