ΑΠΟΨΕΙΣ

Τα κίνητρα επιλογής της κ. Καρά Χασάν

Πολύ σοβαρά είδαν την υπόθεση της υποψηφιότητος της κ. Γκιουλμεγιάλ Καρά Χασάν όσοι προκάλεσαν «θύελλα αντιδράσεων» υπέρ ή κατά της αποφάσεως του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Μακάρι το ίδιο σοβαροί και ειλικρινείς να ήταν και οι λόγοι της κινήσεως αυτής εκ μέρους του εμπνευστού της. Διότι, όπως συμβαίνει συχνά στην πολιτική μας ζωή, η εντύπωση υπερισχύει της ουσίας. Τα πράγματα είναι απλά. Αν ο κ. Γιώργος Παπανδρέου επιθυμούσε σφόδρα και ειλικρινά να αναδείξει δημοτικούς άρχοντες στις προσεχείς εκλογές από τη μουσουλμανική ή άλλη μειονότητα, προτού προτείνει ως υποψήφια τη συμπαθέστατη κ. Καρά Χασάν, όφειλε πρώτα να εισηγηθεί την κατάργηση των υπερνομαρχιών. Διότι, όπως γνωρίζουμε όλοι μας, η θέσπιση των υπερνομαρχιών έγινε το 1994 επί πρωθυπουργίας του πατέρα του, ακριβώς για να αποτραπεί η ανάδειξη μουσουλμάνων νομαρχών στη Θράκη.

Με την έννοια αυτή η κίνηση του κ. Γιώργου Παπανδρέου δεν μπορεί καν να θεωρηθεί συμβολική, ως αποδεικτική των υπερδημοκρατικών φρονημάτων και της προσηλώσεώς του στις αρχές της ισοτιμίας και της ισονομίας των Ελλήνων πολιτών, ανεξαρτήτως θρησκεύματος ή φυλετικής καταβολής. Αντίθετα έχει όλα τα στοιχεία μιας αποφάσεως, που ελήφθη με μικροπολιτικά κίνητρα και κοντόφθαλμες επιδιώξεις. Τούτο προκύπτει σαφέστατα από την αντίδραση που προκάλεσε η συγκεκριμένη αναγγελία πρώτα απ’ όλα στην πτέρυγα του «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ». Στελέχη της ομάδος αυτής δεν υπενθύμισαν μόνο στον κ. Παπανδρέου ποιος και γιατί καθιέρωσε τις υπερνομαρχίες, αλλά του κατελόγισαν και ότι έλαβε μόνος του μια σοβαρότατη απόφαση, αγνοώντας παντελώς τις διακηρύξεις του περί «συμμετοχικής δημοκρατίας», τις οποίες εφαρμόζει μόνο σε περιπτώσεις ασημάντων και ανουσίων υποψηφιοτήτων.

Με τον ίδιο τρόπο αντέδρασαν αρχικά και στελέχη της Ν.Δ., προτού η Ρηγίλλης επιβάλει τη γραμμή υποβαθμίσεως του θέματος. Συνεπώς από προχθές δεν υπάρχει πολιτική αντίθεση για την υποψηφιότητα της κ. Καρά Χασάν μεταξύ των κομμάτων μας, με εξαίρεση το ΛΑ.Ο.Σ. του κ. Καρατζαφέρη. Ακριβώς στο στοιχείο αυτό επικεντρώνεται και η μικροκομματική σκοπιμότητα της κινήσεως Παπανδρέου. Η πλέον αξιοσημείωτη εκλογική δύναμη του ΛΑ.Ο.Σ. καταγράφεται, από τις δημοσκοπήσεις, στη Β. Ελλάδα. Συνεπώς η Ν.Δ. θα αντιμετώπιζε μέγα δίλημμα με την υποψηφιότητα της κ. Καρά Χασάν. Αν δεν αντιδρούσε, πιθανότατα θα είχε μεγαλύτερες διαρροές προς το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη. Αν την αποδοκίμαζε θα «διέψευδε εμπράκτως» τις διακηρύξεις της περί μεσαίου χώρου.

Είναι φανερό ότι ο παραπάνω συλλογισμός εστιάζεται μόνον στην εκλογική ζημιά που ενδέχεται να υποστεί η Ν.Δ. και μάλιστα από τον χώρο της Ακροδεξιάς. Δηλαδή, ο στόχος αυτός προτάσσεται όχι μόνο χωρίς να συνδυάζεται με αντίστοιχο πολιτικό κέρδος από το ΠΑΣΟΚ, αλλά ακόμη και με τη διακινδύνευση για το κόμμα αυτό να υποστεί εκλογική ζημιά. Και τούτο γιατί σοβαρή αντίθεση για την υποψηφιότητα είχε εκδηλωθεί, όπως προαναφέρθηκε, και μέσα στο ΠΑΣΟΚ, ενώ και στον χώρο της μουσουλμανικής μειονότητος η αιφνίδια υπόδειξη προκαλεί καχυποψίες για υποκρυπτόμενες σκοπιμότητες. Για τον απλούστατο λόγο ότι η ισονομία, η ισοπολιτεία και η συμμετοχική δημοκρατία που επικαλείται ο κ. Παπανδρέου, εύλογα στοιχειοθετεί την απαίτηση η ανάδειξη υποψηφίου να γίνεται απ’ ευθείας από τη μειονότητα και όχι να επιβάλλεται άνωθεν και έξωθεν…

Οσοι, λοιπόν, έσπευσαν να χαιρετίσουν την απόφαση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ ως δημοκρατική, συμφιλιωτική, υπερβατική κ.λπ., μάλλον πρέπει να το ξανασκεφτούν. Διότι για να έχει αγαθά αποτελέσματα μια πολιτική κίνηση, πρωτίστως πρέπει να διαπνέεται από ανιδιοτελή και τίμια κίνητρα.