ΑΠΟΨΕΙΣ

Η απεξάρτηση από το πετρέλαιο

Υστερα από δύο πετρελαϊκές κρίσεις που δημιούργησαν μείζονα προβλήματα στην ελληνική οικονομία, η χώρα μας εξακολουθεί να συμπεριφέρεται ως παραγωγός και όχι ως καταναλωτής πετρελαίου. Παραμένει ουραγός στην Ευρωπαϊκή Ενωση σε ό,τι αφορά την παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, παρά το γεγονός ότι το ελληνικό κλίμα είναι ιδανικό γι’ αυτήν τη δραστηριότητα.

Ετσι τα αιολικά μας πάρκα παράγουν περί τα 600 MW, ενώ η βόρεια και μικρή σε έκταση Δανία παράγει τα πενταπλάσια. Η νεφοσκεπής Γερμανία εγκατέστησε πέρυσι 1.000 περισσότερα φωτοβολταϊκά συστήματα απ’ ό,τι η ηλιόλουστη Ελλάδα.

Η απουσία εναλλακτικών πηγών ενέργειας κοστίζει πολλαπλώς. Οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις από την καύση ορυκτών καυσίμων είναι μία αρνητική επίπτωση. Το δεύτερο είναι πως η χώρα έχει υπογράψει τη συμφωνία του Κιότο για τη μείωση των ρύπων και κάθε υπέρβαση πληρώνεται σε σκληρό νόμισμα. Πέρυσι γι’ αυτόν το λόγο μόνο η ΔΕΗ πλήρωσε 60 εκατ. ευρώ. Το τρίτο κι εξίσου σοβαρό αντίτιμο είναι πως η χώρα είναι έρμαιο της διεθνούς συγκυρίας που ανεβοκατεβάζει την τιμή του πετρελαίου και εσχάτως μόνο την ανεβάζει.

Η κυβέρνηση οφείλει να δει με σοβαρότητα την απεξάρτηση της οικονομίας από το πετρέλαιο. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προσελκύσει επενδύσεις σε εναλλακτικές πηγές ενέργειας. Δεν μπορεί όλες οι χώρες να επιδοτούν την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας για διάστημα 15-25 χρόνων, ενώ η Ελλάδα μόλις για δέκα. Ούτε μπορεί οι φοροαπαλλαγές στα νοικοκυριά για την αγορά φωτοβολταϊκών συστημάτων να είναι εδώ 3% – 8%, ενώ σε χώρες όπως η Αυστρία να φτάνει το 25%.

Κάθε μέρα εξάρτησης από το πετρέλαιο κοστίζει πολλά στην εθνική μας οικονομία. Καλές είναι οι προθέσεις και τα προγράμματα της κυβέρνησης, αλλά χρειάζεται επίσπευση των διαδικασιών και συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα.