ΑΠΟΨΕΙΣ

Μη βυθίσετε τη χώρα…

Μου τηλεφώνησε φίλος αναγνώστης: «Εκείνο που με ανησυχεί, όποτε σημειωθεί, εξαιτίας κάποιου γεγονότος, ένταση στις σχέσεις με την Τουρκία, είναι το τι θα ακούσω από τους «ξερόλες» της τηλεόρασης. Οχι τόσο γιατί λαμβάνω στα σοβαρά τη γνώμη τους, όσο επειδή θα καλέσουν τους γνωστούς «μαϊντανούς», οι οποίοι, ευκαιρίας δοθείσης για προβολή, θα αραδιάσουν ο καθένας τα δικά του, θα παρασύρουν στη δίνη των εντυπώσεων και τους όποιους πολιτικούς θα βρεθούν στο «πάνελ» και θα αρχίσουν να παραθέτουν «ερωτήματα και απορίες» αλλά και «αποκλειστικά στοιχεία».

Οπως όλοι γνωρίζουμε, του απάντησα, είναι πολύ πιο εύκολο να πεις «βυθίστε το Χόρα» παρά «μη βυθίσετε τη χώρα»! Ετσι κι αυτές τις μέρες, θα υπάρξουν στα -ορθάνοιχτα- «παράθυρα» οι κατά περιόδους «ειδικοί», να υλακτούν, να διαγκωνίζονται, προσπαθώντας να ξεπεράσουν ο ένας τον άλλο σε «πατριωτισμό», να κατηγορούν συλλήβδην τους πολιτικούς και να παραλληλίζουν -έγινε της μόδας- κάθε διένεξη, προστριβή ή εμπλοκή (όπως η αιματηρή τελευταία), με τα Υμια! Δυστυχώς, τα ελληνικά ηλεκτρονικά ΜΜΕ δεν έχουν ούτε την απαιτούμενη γνώση ούτε την απαραίτητη, για τέτοιες περιπτώσεις, ψυχραιμία. Και όσα λέγονται στις καφενειακές συναντήσεις της τηλοψίας μπορούν εύκολα να δημιουργήσουν «κλίμα» ίσως δε και «θέμα». Ενας από τους τροφίμους των «παραθύρων», του οποίου το όνομα δεν συγκρατώ αλλά νομίζω ότι έχει διατελέσει «κάτι» ή «κάπου» στο ΝΑΤΟ, λίγη ώρα μετά το τραγικό συμβάν στον ουρανό του Αιγαίου, είχε βγει σε «παράθυρο» και κατηγορούσε συλλήβδην την πολιτική ηγεσία για ασχετοσύνη, ολιγωρία, απειρία, ίσως και για ενδοτισμό, με το φοβερό επιχείρημα ότι «ενώ το τουρκικό υπουργείο έχει βγάλει ήδη ανακοίνωση, το ελληνικό σιωπά». Κι έβγαινε αμέσως η ρεπόρτερ (ένα άπειρο κοριτσάκι) «από το υπουργείο Εξωτερικών» και απαντούσε ότι «εδώ περιμένουν να βγάλει πρώτα ανακοίνωση το Επιτελείο για να βγάλουν και αυτοί». Φυσικά, για τον «εδικό» του ΝΑΤΟ, αλλά και για το κοριτσάκι, όπως και για τον, εξίσου αδαή, «άνκορμαν», ουδεμία σημασία είχε το ότι ο δικός μας πιλότος δεν είχε ακόμη εντοπισθεί ούτε το ότι η υπουργός Εξωτερικών βρισκόταν «στον αέρα» επιστρέφοντας εσπευσμένως από το Ελσίνκι. Αλλά και το βράδυ, σε πιο «έμπειρα» πάνελ και «παράθυρα» ακούστηκαν και πάλι υπερβολές, φωνές «εθνικοφροσύνης» και κραυγές πολέμου. Κυρίως από άτομα τα οποία, προς χάριν της έδρας και των κονδυλίων, ήτοι προς άγραν ψήφων, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να χαρακτηρίσουν «υποτελείς», «τουρκοφοβικούς» ή «γιουσουφάκια» όσους έχουν άποψη αντίθετη από τη δική τους.

Και ποια είναι, αλήθεια, η άποψη των επί των «εθνικών θεμάτων» υλακτούντων; Ιδια με εκείνη του υπέργηρου αρχηγού, ο οποίος, μόλις του το ζητούσαν οι επιτελείς, ξέθαβε το τεσεκούρι του πολέμου, για να το θάψει πάλι σε λίγο, μαζί με κάποιες χιλιάδες νεκρούς! Τραγικό το προχθεσινό συμβάν και βόλι στην καρδιά μας η απώλεια του ηρωικού αεροπόρου. Αλλά παρηγοριά, μικρή έστω, η σύνεση και η ψυχραιμία των δύο κυβερνήσεων. «Μακάρι να πρόκειται για απαρχή αλλαγής νοοτροπίας και όχι για ένα απλό «τουριστικό μορατόριουμ», απάντησε ο φίλος και έκλεισε το τηλέφωνο…