ΑΠΟΨΕΙΣ

«2», ο διχασμός της πλατείας

Οπως και να το κάνουμε, είναι εντυπωσιακή η προσέλευση του κοινού στην παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Το ανακαινισμένο -με ρυθμό, μέτρο και αισθητική αρτιότητα- «Παλλάς» είναι ασφυκτικά γεμάτο καθημερινά από ένα κοινό 1.500 ατόμων, που με πάθος, σε βαθμό στοχοπροσήλωσης, διεκδικεί μια θέση στο «2». Θεατές καταφθάνουν από όλη την Ελλάδα, κλείνοντας εισιτήρια μέρες νωρίτερα με την πιστωτική κάρτα, πολλοί είναι εκείνοι που περιμένουν υπομονετικά ώς την τελευταία στιγμή μήπως παρουσιαστεί κάποια ακύρωση ή δηλώνουν βαθύτατα απογοητευμένοι για τις αποτυχημένες προσπάθειες να μπορέσουν να παρακολουθήσουν τη νέα παραγωγή του τελετάρχη των Ολυμπιακών Αγώνων. Η επιθυμία είναι τόση που αποκτά τη διάσταση ενδημικού φαινομένου. Το «2» είναι (ήταν εξαρχής) το καλλιτεχνικό «must» της χρονιάς. Οποιος δεν ανέβει ώς τα τέλη Ιανουαρίου τα σκαλιά του «Παλλάς» θα αισθάνεται το λιγότερο αποσυνάγωγος· θα έχει χάσει το «γεγονός» του χειμώνα. Η αθρόα προσέλευση είναι ανεξάρτητη από τα αισθήματα και τις σκέψεις που γεννά το ίδιο το θέαμα. Οι χιλιάδες που σπεύδουν δεν είναι φανατικό κοινό του χορογράφου Δημ. Παπαϊωάννου, ούτε του χορού ούτε ορκισμένοι αβανγκαρντίστες που κυνηγούν με ευλάβεια οποιαδήποτε nouveaute λαμβάνει χώρα στην ελληνική πολιτιστική πραγματικότητα. Το κοινό του «2» είναι μια ξεχωριστή παράσταση μέσα στην παράσταση. Μεικτής προέλευσης και ηλικίας, μικρο-μεσο-αστικό (δύσκολο να εκταμιευτούν και 50 ευρώ από τον ισχνό οικογενειακό προϋπολογισμό), νέοι, μεσήλικες και ηλικιωμένοι. Στο τέλος, τα χειροκροτήματα, κρύβουν θερμότητα και αμηχανία ενώ απογειώνονται λυτρωτικά μόλις εμφανιστεί ο ίδιος ο Δημ. Παπαϊωάννου. Τον εμπνευστή και δημιουργό περιμένει όλος αυτός ο κόσμος για να του απονείμει τα εύσημα, να του αποδώσει τα οφειλόμενα, από τους Ολυμπιακούς του 2004.

Για το περιεχόμενο του «2» γράφτηκαν πολλά και θα γραφτούν ακόμη περισσότερο. Το θέαμα είναι ούτως ή άλλως ανοικτό σε πολλαπλές αναγνώσεις. Ας παραμείνουμε στον κοινό τόπο: Η παραγωγή είναι άρτια, η εικονογραφία υποδειγματικά εκτελεσμένη. Θα ήταν, βέβαια, ενδιαφέρον να μπορούσαμε να αποδελτιώσουμε τις απόψεις όλου αυτού του κόσμου που συρρέει. Ανάμεσά τους και εκείνοι που «ανδρώνονται» καθημερινά με τις περί ομοφυλοφιλίας θέσεις των ιδιωτικών καναλιών, που ενημερώνονται με μάτσο υπονοούμενα και λάβρους επιθετικούς προσδιορισμούς από τους αυτόκλητους υπερασπιστές της ηθικής. Μεσήλικες κυρίες που καταπίνουν με καθωσπρέπει αντιδράσεις τους από σκηνής αυνανισμούς, που δεν αισθάνονται διόλου εκτεθειμένες όταν το λάιβ σκυλάδικο, που λούζονται καθημερινά από τηλεοράσεως, μεταφέρεται ως -ρεαλιστική και γι’ αυτό και- τραγική παρωδία. Ο Δημ. Παπαϊωάννου «παρέσυρε» στο «Παλλάς» ανθρώπους αμάθητους σε παρόμοιες βολές. Το ερώτημα είναι αν την επόμενη φορά που ο τηλεοπτικός δέκτης τούς βομβαρδίσει με την «κυρίαρχη αισθητική», τα αντισώματα του «2» θα έχουν πιάσει τόπο. Αν διαταράξει τη βεβαιότητα της πίστας η αγωνία δύο ανθρώπων να συνυπάρξουν, ανεξαρτήτως φύλων.