ΑΠΟΨΕΙΣ

«Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα»

Τις χαρακτηρίζουν «της οργής», άλλοι «της δυναμικής αδιαφορίας», κάποιοι πιο αισιόδοξοι «στο σταυροδρόμι» του γυρίσματος σελίδας στο κεφάλαιο της μεταπολίτευσης, οι περισσότερο ουτοπιστές «του αναθέματος» στον δικομματισμό – και οι πάντες συμφωνούν πως τούτες οι εκλογές, εκτός από τις πιο «κουφές», το μόνο σίγουρο είναι πως διεκδικούν την αποκλειστικότητα να είναι και οι πιο… «βουβές» των μεταπολιτευτικών χρόνων… Οχι μόνον εξαιτίας της παγωμάρας, της σαστιμάρας που κατακυρίευσαν τον κόσμο από τον φετινό πύρινο όλεθρο, αλλά μάλλον από το εμφανές χαρακτηριστικό που τις συνοδεύει, τουλάχιστον μια εβδομάδα πριν στηθούν οι κάλπες, της απουσίας δηλαδή ουσιαστικού προβληματισμού («ουσιαστικού», έστω για τα προεκλογικά νεοελληνικά μέτρα…) και διαλόγου, αντιπαράθεσης για τα μεγάλα ζητήματα που παραμένουν ορθάνοιχτα χρόνια ολόκληρα, η σοβαρή αντιμετώπιση των οποίων και η προσπάθεια μεθοδικής επίλυσής τους αενάως… αναβάλλεται από τη μια κυβερνητική θητεία (πέρα από το κόμμα που καταλαμβάνει την εξουσία) στην επόμενη.

Φταίει η συγκυρία, σίγουρα, σε κάποιο βαθμό. Με 70 τόσους νεκρούς μέσα σε δύο μήνες και τη μισή Ελλάδα στάχτη -με τη μεγαλύτερη και μεγαλύτερης διάρκειας, μάλιστα, φωτιά στην ιστορία μας να ξεσπάει αμέσως μετά την προκήρυξη των εκλογών- αναμενόμενο ήταν ο προεκλογικός πολιτικός «λόγος» (ο… Θεός να τον κάνει, έτσι που αρθρώθηκε ένθεν κακείθεν!) να εστιασθεί στην εθνική τραγωδία, αυτό το στην ουσία «προαναγγελθέν» έγκλημα… Μόνο που τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως χώρα και ως κρατική δομή (και μέσα σε αυτά ΚΑΙ η πρόληψη και η καταστολή των… «ασύμμετρων απειλών»!) σωρευμένα προϋπάρχουν των πυρκαγιών και θα μας βασανίζουν και ύστερα από αυτές, όταν οι στάχτες και τα αποκαΐδια θα κατακάτσουν. Και γι’ αυτά δεν μιλάει κανείς…

Από την όλη μεθόδευση μπορεί να συνάγει κανείς το συμπέρασμα πως η «εσπευσμένη» (ημερολογιακά – πολιτικά, άλλο πράγμα…) προκήρυξη των εκλογών, με τον λαό… να απολαμβάνει «τα μπάνια» του, υπήρξε επεξεργασμένη και σχεδιασμένη επιλογή της κυβέρνησης. Μέσα στην καλοκαιρινή χαλάρωση, με το ΠΑΣΟΚ «έτοιμο» στα λόγια, αλλά ανοργάνωτο στην πράξη και με «σφιχτές» προθεσμίες, η Ν.Δ. απέβλεπε στον αιφνιδιασμό και μια συνοπτική προεκλογική περίοδο (που έτσι και αλλιώς ευνοεί το κυβερνών κόμμα), εστιασμένη κατά κύριο λόγο στη «χαμηλή πολιτική», χωρίς ουσιαστικό «απολογισμό δράσης» της, βασισμένη στην… ανανέωση δεσμεύσεων και «μεταρρυθμίσεων» για την επόμενη κυβερνητική της θητεία – κάτι, άλλωστε, που είχε «δουλέψει» προσεκτικά, καλλιεργώντας το αίσθημα πως οι «μεγάλες αλλαγές», οι… «επανιδρυτικές» μεταρρυθμίσεις της, απαιτούσαν χρόνο πέραν της μιας θητείας στους θώκους της εξουσίας…

Οι φωτιες… «μια καποια λύση»!

Από μια… εξτρεμιστική άποψη, οι φωτιές τής ήρθαν «κουτί». Το μέγεθός τους (μεγάλο και δύσκολα αντιμετωπίσιμο, ακόμη και για κράτη σωστά δομημένα και που… σέβονται τον εαυτό τους!) σε κάποιο σημαντικό βαθμό έκρυψαν τις εγκληματικές (και διαχρονικές) υστερήσεις του κρατικού μηχανισμού και πάντως από τον τρόπο «διαχείρισης» της τραγωδίας επιχειρήθηκε μια τέτοια «ερμηνεία», που θα ‘ταν ψέμα να ισχυριστείς πως δεν «πέρασε» σε σημαντική μερίδα του κόσμου – πέρα και άσχετα από την οδύνη και την αγανάκτηση. Και ακόμη, ο άμεσος (έστω και αμφιλεγόμενος…) τρόπος με τον οποίο αντέδρασε η κυβέρνηση εξαγγέλλοντας και υλοποιώντας μέτρα βοήθειας στους πυροπαθείς, υποσυνείδητα έστω, καταγράφονται από τον κόσμο στα «θετικά» της, ακόμη και αν είναι πρόδηλο πως αλλιώς θα αντιδρούσε η πολιτεία, με άλλους ρυθμούς θα επιδείκνυε την «ευαισθησία» της αν οι κάλπες δεν βρίσκονταν τρεις βδομάδες μπροστά – υπάρχουν άλλωστε και σχετικά πρόσφατα αρνητικά παραδείγματα…

Ετσι και αλλιώς, αδιάφορο με τα «θετικά» και «αρνητικά» για το κάθε κόμμα (ιδίως της εξουσίας) που βγαίνουν στον απολογισμό της (επικοινωνιακής, κατά βάση…) «αξιοποίησης» των πυρκαγιών, αυτό που δείχνουν να ΜΗΝ καταλαβαίνουν (και αντίθετα το αντιλαμβάνονται και «ποντάρουν» -και αυτά μικροκομματικά- τα λεγόμενα «μικρά κόμματα»!) είναι πως σε τούτες τις εκλογές, ο κόσμος, ακόμη και δεδηλωμένοι οπαδοί θα πάνε να ψηφίσουν με μισή καρδιά! Ο πολίτης έχει καταλάβει με την εμπειρία περισσότερων της μιας θητείας διακυβέρνησης, πως βιώνουμε ένα σύστημα που καταρρέει, άσχετα με το «ποιος» το διαφεντεύει! «Απολαμβάνουμε» (έστω στα ψυχρά στατιστικά στοιχεία…) ένα μοντέλο «ανάπτυξης» που έχει προ πολλού εκμετρήσει το ζην και δεν αναπτύσσεται από καμιά πλευρά ένας ουσιαστικός προβληματισμός για το «πώς» θα το αντικαταστήσουμε!

Και δεν φταίει «η παγκοσμιοποίηση» (μόνο, τουλάχιστον…) ή τα «μεγάλα πολυεθνικά κέντρα» που υπαγορεύουν πολιτικές και ρότες, γιατί και άλλες χώρες με χαρακτηριστικά παρόμοια με αυτά της δικής μας «κολυμπάνε» στα ίδια νερά, αλλά αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες με ρεαλισμό και αποτελεσματικότητα! Φταίει η προχειρότητα και η έλλειψη ευθύνης (πασπαλισμένη με… μπόλικη δόση υπολογισμού του πολιτικού κόστους) που χαρακτηρίζει τη λειτουργία και την αποτελεσματικότητα ΚΑΙ των δύο κομμάτων εξουσίας, που με αυτόν τον «κοινό» τρόπο… δικαιολογούν (έστω και «στηλιτεύοντας»!) την ανεπάρκεια τη δική τους αλλά και του αντιπάλου!

Λογια γεμάτα φτιασΙδια…

Με τα ίδια μυαλά που αντιμετωπίζουν την «επόμενη μέρα» στις πυρόπληκτες περιοχές οι οποίες έχουν μπροστά τους το δράμα της καταστροφής των όποιων δομών του παραγωγικού ιστού τους, με την ίδια «διαχειριστική» απλώς νοοτροπία (που δεν τους επιτρέπει να τολμήσουν την υπέρβαση και την εκ βάθρων αλλαγή – με όποιο κόστος σε «συνήθειες» και «βολέματα» συνεπάγεται!) που εξαγγέλλουν την «αναβίωση» αυτών των περιοχών, έτσι ακριβώς «οραματίζονται» και επαγγέλλονται και την «επόμενη μέρα» των εκλογών, δίχως επίγνωση της βαριάς τους ευθύνης, δίχως λεπτομερή και κοστολογημένα σχέδια και προγράμματα δράσης κατά τομέα, αλλά και συνολικά!

Οταν η «κουβέντα» για ευθύνες -τωρινές αλλά και σωρευμένες επί χρόνια- για το «μοντέλο» διακυβέρνησής μας εξαντληθούν, όταν οι δύο «μονομάχοι» πάψουν να… πασχίζουν να «αποδείξουν» στον κόσμο ότι ο καθένας είναι… λιγότερο αναξιόπιστος από τον άλλον, θα ξανάρθουν στην επιφάνεια και την «καθημερινότητά» μας οι ελλείψεις και οι παθογένειες του υπό κατάρρευση «συστήματος». Και το (για άλλη μια φορά πιεστικά) ζητούμενο να αλλάξει αυτό το έρμο «σύστημα», η κοινή κραυγή των τελευταίων δραματικών ημερών «να αποκτήσουμε επιτέλους κράτος!» θα… ξανάρθει στην καφενειακή και τηλεοπτική «επικαιρότητα», με φόντο την… αμηχανία ενός «κόμματος εξουσίας» που θα ‘χει (όπως όπως και με… εκατομμύρια μισές καρδιές!) κερδίσει τις εκλογές και… δεν θα ξέρει τι να κάνει τη «νίκη» του!

Με το ασφαλιστικό, εκρηκτικό πρόβλημα τα… τελευταία 20 χρόνια, τι θα κάνουμε; Η μονίμως σερνόμενη και απείρως κατώτερη των απαιτήσεων δημόσια διοίκηση, πότε θα γίνει φιλική και χρήσιμη, αποτελεσματική στον πολίτη – από τον μεγαλοεπιχειρηματία, μέχρι τον χαμηλοσυνταξιούχο; Η έρμη η παιδεία, πότε επιτέλους θα πάψει από… κυβέρνηση σε κυβέρνηση, αλλά και… ανασχηματισμό σε ανασχηματισμό να «μεταρρυθμίζεται» και θα αποκτήσει θεμέλια δυνατά και ικανά να σηκώσουν (όπως έγινε σε όλες τις χώρες που πέτυχαν θαύματα!) το πραγματικό βάρος του εκσυγχρονισμού και της ανάπτυξης της κοινωνίας;

Πότε, επιτέλους, οι (εκάστοτε!) κυβερνήσεις θα… πάψουν να θεωρούν (με αποτέλεσμα να κατασπαταλούν!) την πρώτη τους 4ετία ως… πρελούδιο μιας (σχεδόν μηδέποτε επιβεβαιούμενης!) δεύτερης 4ετίας, που και αυτή στο μυαλό των πολιτικών αρχηγών (στοχοπροσηλωμένων αποκλειστισκά στην… κατάκτηση της εξουσίας – και «μετά», βλέποντας και κάνοντας!) δεν είναι παρά «πρελούδιο» της… τρίτης; Πότε θα πάψουν να μας «πιέζουν» για να τους δώσουμε όλο και… «ισχυρότερη αυτοδυναμία» όταν μας έχουν δείξει πως ακόμη και αν την εξασφαλίσουν δεν ξέρουν πώς να την εκμεταλλευθούν;

Ας προβληματισθεί η κοινωνία για όλα τούτα – ποιο «καταλληλότερο» και πιο «επίκαιρο» φόντο από την καμένη Ελλάδα;