ΑΠΟΨΕΙΣ

Από τα αμινοξέα με αγάπη

Ενας κεραυνός πέφτει στην καρδιά ενός πυκνού δάσους. Το δέντρο παίρνει φωτιά, αλλά κανείς άνθρωπος δεν βρίσκεται εκεί κοντά για να το πιστοποιήσει. Επομένως, όντως συνέβη;

Στην προχτεσινή «Καθημερινή» δημοσιεύτηκε η είδηση από την ανακάλυψη 11 άγνωστων μέχρι σήμερα ειδών ζώων και φυτών στο Βιετνάμ. Τα οποία μέχρι σήμερα δεν «υπήρχαν».

Να που μερικές φορές το πραγματικό διαχωρίζεται με τη βοήθεια μιας είδησης από την πραγματικότητα. Η δεύτερη δεν είναι παρά μια κατασκευή αυτού που κάθε φορά ο κάθε παρατηρητής εκλαμβάνει ως γεγονός.

Την ίδια μέρα μια άλλη είδηση αναφερόταν στη στρατιά από πλάνητες που περιμένουν μια ευκαιρία, μια βάρκα στο σκοτάδι. Υπό τη γενική ταυτότητα «λαθρομετανάστες» οι σύγχρονοι νομάδες ακόμη και όταν «ανακαλύπτονται» δεν φαίνεται ωστόσο ότι καταφέρνουν τελικά να «υπάρξουν».

Το άγνωστο φίδι, οι δύο πεταλούδες και τα πέντε ορχεοειδή του Βιετνάμ αποκτούν πλέον όνομα και θέση στο πάνθεον της ζωής.

Οι μερικές εκατοντάδες (χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδων) λαθρομετανάστες θα χρειαστεί να περιμένουν. Διότι δεν είναι «ακόμη» ατομικότητες αλλά περίπου ένα νέο είδος, άγνωστο κατά βάση (και θέση), αφού η παρατήρησή του ενδιαφέρει μόνο για αποτρεπτικούς λόγους. Για να μην διασταυρωθούν τα βήματά μας.

Για ένα νεοκλασικό οικονομολόγο τα άγρια είδη, π.χ τα ωδικά πτηνά απειλούνται με εξαφάνιση επειδή οι σχετικές τιμές τους είναι πολύ χαμηλές (βρίσκονται εκτός αγοράς). Ωστόσο η ανεύρεση ενός τρόπου για την απόδοση υψηλότερης σχετικής τιμής στα ωδικά πτηνά δεν είναι πολύ πιθανό να τα ωφελήσει στο βαθμό που ο κύριος λόγος της επαπειλούμενης εξαφάνισής τους είναι η αμφισβήτηση του ζωτικού τους χώρου.

Για τον ίδιο οικονομολόγο το πρόβλημα των λαθρομεταναστών είναι η υπερπροσφορά σε όλο και χαμηλότερες τιμές. Το πρόβλημα εδώ είναι πως το «είδος» ταυτίζεται με την αγορά. Δεν έχει καν τη δυνατότητα της επαναδιαπραγμάτευσης σε κανένα χρηματιστήριο ούτε καν για τα παράγωγά του (τα παιδιά του). Ακόμη και ο ζωτικός τους χώρος δεν αμφισβητείται. Το αντίθετο. Πλεονάζει.

Ο νομάδας -έγραφε ο Ζ. Μπάουμαν- έχει μια κατάρα: Τα ίχνη του πάνω στην άμμο τα σβήνει ο Σιμούν, ο αέρας της ερήμου. Ανθρωποι που δεν αφήνουν ίχνη -κάπου, κάποτε- τελικά έχουν υπάρξει;

Λένε, ότι οι λιμενικοί όταν τους εντοπίζουν και τους συλλαμβάνουν δεν ζητούν καν τα ονόματά τους. Είναι δύσκολα και -πάντως- δεν είναι απαραίτητα. Είναι ένα ζωικό είδος εν αφθονία και σε παρακμή.

Πέρασαν χρόνια για να καταλήξουν οι επιστήμονες πως όλες οι οργανικές ενώσεις πάνω σ’ αυτό τον πλανήτη ξεκίνησαν από τα αμινοξέα. Διαφωνούν (ακόμη) αν αυτά σχηματίστηκαν στη Γη ή κάπου στο διάστημα, αλλά τελικά δεν έχει και μεγάλη σημασία. Σήμερα διαθέτουμε ισχυρότατες θεωρίες για τη γένεση της Ζωής και τη διαφοροποίησή της σε διακριτά είδη.

Η διαφοροποίηση της ζωής κάτω από τους μηχανισμούς της εξέλιξης είναι η ωραιότερη ιστορία του κόσμου. Διότι είναι η ιστορία όλων μας. Ανάλογα, δυστυχώς με το ποιος είναι ο παρατηρητής και πού βρίσκεται.