Αναλυση: Ο θρίαμβος που δεν αναγνωρίστηκε και το «τίποτα» της αντιπολίτευσης

Αναλυση: Ο θρίαμβος που δεν αναγνωρίστηκε και το «τίποτα» της αντιπολίτευσης

2' 33" χρόνος ανάγνωσης

Ας τολμήσουμε να μαντέψουμε τις σκέψεις του Γκόρντον Μπράουν αυτήν την εποχή. Ισως ανησυχεί για όσα δεν έπρεπε να έχει κάνει. Θα εξοργίζεται, όμως, για όσα έκανε σωστά και δεν αναγνωρίστηκαν. Εδώ βρίσκεται το παράδοξο της πρωθυπουργίας του. Το φθινόπωρο χαιρετίστηκε ως ο άνθρωπος που ανέκοψε τη χρηματοπιστωτική κρίση. Ο ίδιος, μάλιστα, ίσως πίστεψε ότι έσωσε και τον κόσμο. Αυτό, όμως, δεν εμπόδισε τον θρίαμβό του να μείνει στο μυαλό όλων ως… τίποτα.

Η λέξη «τίποτα» είναι εκείνη που χρησιμοποιεί απευθυνόμενος στους αντιπάλους του. «Τι θα έκαναν οι Συντηρητικοί με τις τράπεζες;… Τίποτα. Τι πολιτική έχουν;… Τίποτα». Και αν κερδίσουν οι Συντηρητικοί στις επόμενες εκλογές, αυτό θα συμβεί παρά τη γενική υποψία πως σε καιρό που χρειάζονταν αποφάσεις, εκείνοι δεν έκαναν… τίποτα.

Η μνήμη παίζει παιχνίδια και εκείνη η περίοδος έχει καταλήξει να είναι αρκετά συγκεχυμένη. Εκρήξεις φόβου, πανικόβλητες αγορές, τράπεζες υπό κατάρρευση, σαστισμένες κυβερνήσεις, κραυγαλέα πρωτοσέλιδα. Κανείς δεν μπορεί να δώσει ακριβή χρονολόγια. Μόνο δύο επιπόλαιες εντυπώσεις: Πρώτον, ότι η κυβέρνηση Μπράουν ενήργησε έξυπνα και έγκαιρα για να αποτρέψει τη χρηματοπιστωτική κατάρρευση. Και δεύτερον, ότι οι Συντηρητικοί έστεκαν ανέμελοι, σφυρίζοντας τους ρυθμούς της ελεύθερης αγοράς. Αυτό μπορεί να μην βοηθάει τη δημοτικότητα του πρωθυπουργού, αλλά συντηρεί την αίσθηση ότι ο Κάμερον μπορεί να μην κάνει για τη δουλειά.

Κάθε δράμα χρειάζεται τον τόπο και τον χρόνο του. Το συγκεκριμένο δεν συνέβη στο σύνηθες σκηνικό, τη Βουλή, ούτε σε κομματικές συναντήσεις. Οταν σε ένα κοινωνικό δείπνο ο κ. Μπράουν ζήτησε πίστωση για να συνενώσει τις Lloyds και HBOS -το γεγονός του φθινοπώρου που έχει συνδεθεί περισσότερο με το όνομά του- έδειξε τουλάχιστον πως είχε ένα σχέδιο, ενώ οι Τόρις όχι. Ομως, αν οι Τόρις παρέπαιαν, το ίδιο έκανε και η κυβέρνηση. Μια ημέρα αφότου ο δημοσιογράφος του BBC, Ρόμπερτ Πέστον, πρότεινε να αναλάβει η κυβέρνηση μερίδιο στις τράπεζες, οι Συντηρητικοί ζήτησαν ακριβώς το ίδιο. Και όταν ο υπουργός Οικονομικών, Αλιστερ Ντάρλινγκ, απέφυγε να δηλώσει κάτι σχετικό και άφησε τις τράπεζες «με άδεια χέρια», οι αγορές αφηνίασαν.

Δεν εξυπηρετεί καμιά πλευρά να θυμόμαστε τέτοια γεγονότα. Η υπόθεση δεν έχει για θέμα της την αποφασιστικότητα του κ. Μπράουν. Ούτε η αντίδραση των Τόρις στα πακέτα στήριξης υπήρξε τόσο σφοδρή όσο οδηγείται σήμερα να πιστεύει ο κόσμος. Αμφότερα τα κόμματα κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα: πως η κυβέρνηση έπρεπε να αγοράσει μεγάλα μερίδια σε τράπεζες που κινδύνευαν με πτώχευση.

Το αποφασιστικό βήμα έγινε την Παρασκευή 10 Οκτωβρίου, ημέρα πανικού στις αγορές. Τις επόμενες ημέρες το υπουργείο Οικονομικών μεθόδευσε την εν μέρει εθνικοποίηση έκτακτης ανάγκης. Ελάχιστοι θα αρνηθούν πως υπήρξε αποφασιστικότητα. Ομως, ποιος ηγήθηκε; Δεν είναι σαφές πως ήταν ο κ. Μπράουν, του οποίου η φαινομενική αποφασιστικότητα σε ό, τι αφορά τις Lloyds/HBOS και τη δημοσιονομική στήριξη συνδέθηκε στα μάτια πολλών με τα πακέτα διάσωσης των τραπεζών. Η κίνησή του χαιρετίσθηκε, ωστόσο, από Βρυξέλλες και ΗΠΑ, ενώ ο Πολ Κρούγκμαν διατύπωσε το περίφημο ερώτημά του: «Εσωσε, άραγε, ο Γκόρντον Μπράουν το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα;».

Η ιστορία συχνά είναι δύσκολο να περιγραφεί με απλουστεύσεις. Ο Μπράουν εξακολουθεί να επιμένει ότι υπάρχει μία ξεκάθαρη ιστορία. Αν υπάρχει ήρωας, ίσως εν τέλει να είναι ο υπουργός Οικονομικών…

Λάβετε μέρος στη συζήτηση 0 Εγγραφείτε για να διαβάσετε τα σχόλια ή
βρείτε τη συνδρομή που σας ταιριάζει για να σχολιάσετε.
Για να σχολιάσετε, επιλέξτε τη συνδρομή που σας ταιριάζει. Παρακαλούμε σχολιάστε με σεβασμό προς την δημοσιογραφική ομάδα και την κοινότητα της «Κ».
Σχολιάζοντας συμφωνείτε με τους όρους χρήσης.
Εγγραφή Συνδρομή
MHT