ΑΠΟΨΕΙΣ

Δανία του Νότου ή «δανείου τόπος»;

Τώρα πια δεν ασχολούμαστε με τις τετριμμένες ή βαρυσήμαντες ομιλίες των πολιτικών αρχηγών στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, αλλά με τα κορυφαία προεκλογικά events (ως γνωστόν, τα «ιβέντ» έχουν διαδεχτεί τα «γεγονότα, γεγονότα!» που κάποτε διαλαλούσαν οι πλανόδιοι εφημεριδοπώλες στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας). Events σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση και σε ώρες βολικές για τον τηλεθεατή – ψηφοφόρο.

Το πρώτο μεγάλο event ήταν η ομιλία του κ. πρωθυπουργού και, μία εβδομάδα αργότερα, ακολούθησε η ομιλία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ενώ και στις δύο περιπτώσεις το επιδόρπιο ήταν η συνέντευξη Τύπου της επομένης. Ακολουθεί ένας κατακλυσμός από τηλεοπτικές αναλύσεις και σχόλια, που προετοιμάζουν το έδαφος για τη μητέρα όλων των προεκλογικών events, δηλαδή το debate, για τη σύνθεση και τη θεματολογία του οποίου έχουν ήδη διατυπωθεί αναρίθμητες υποθέσεις και προτάσεις.

Θα ήταν σνομπισμός το να πούμε ότι το επίπεδο των τηλεοπτικών αντιπαραθέσεων είναι χαμηλό. Εξάλλου, και στην καθημερινή ζωή σπάνια ακούμε εμπνευσμένες πολιτικές συζητήσεις. Χαμηλή είναι και η μορφή απαξίωσης της πολιτικής, ο τρόπος με τον οποίο εκφράζουμε την απαρέσκειά μας. Ομως συνήθως οι τηλεοπτικές αψιμαχίες είναι κάτι χειρότερο: σοβαροφανείς και πληκτικές, με αναμενόμενα και χιλιομασημένα επιχειρήματα. Μερικές φορές ο σχολιασμός θυμίζει τις μέρες των πανελλήνιων εξετάσεων. Ηταν εύκολα τα θέματα που δόθηκαν στους υποψήφιους, βατά ή κολασμένα και δύσκολα; Σε αυτή την προεκλογική αναμέτρηση δεν ταιριάζουν αισιόδοξα τραγούδια όπως το «Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο σίγουρα ναι», αλλά περισσότερο κάποια ινδοπρεπή λαϊκά όπως το «Ρίξε στο γυαλί φαρμάκι, μονορούφι να το πιω» του Απ. Καλδάρα και της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου ή, έστω, το χαζοπόπ «Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα» του Σάκη Ρουβά. Εξάλλου, ο κ. Παπανδρέου δεν αποδέχεται ότι ο δρόμος που προτείνει είναι εύκολος, απλώς είναι ο σωστός, «οραματικός και ρεαλιστικός» ταυτόχρονα.

Μια υποψήφια βουλευτής, καλεσμένη στο «Mega Σαββατοκύριακο», υποστηρίζει ότι το πρόγραμμα του ενός κόμματος θυμίζει τον υπεύθυνο γιατρό που λέει όλη την αλήθεια στον ασθενή, π. χ., ότι πρέπει να μείνει δύο μήνες ακίνητος στο νοσοκομείο, ενώ το πρόγραμμα του άλλου κόμματος γεννά ψεύτικες ελπίδες, «είσαι περδίκι, πήγαινε σπίτι σου, μην παίρνεις φάρμακα…» Πώς να μην τρέξει ο νους μας στον Γιώργο Παπαδόπουλο («ασθενή έχομεν, εις τον γύψον τον εβάλαμε»); Ασφαλώς η ατυχής αυτή παρομοίωση δεν παραπέμπει σε νοσταλγία της χούντας, αλλά έχει σχέση με την απονέκρωση της ιστορικής μνήμης, όχι μόνο της συγκεκριμένης κυρίας αλλά και των άλλων καλεσμένων, αφού κανείς δεν αντέδρασε, ούτε καν χαμογέλασε.

Πάντως, η ομιλία του κ. Γ. Παπανδρέου στη ΔΕΘ είχε αρκετές ρόδινες πινελιές, όπως οι αναφορές του στην πράσινη ανάπτυξη: «Στόχος μας και δέσμευσή μου, η Ελλάδα να γίνει ένα περιβαλλοντικό πρότυπο, η Δανία του Νότου». Το άκουσε κι ένας καλός μου φίλος κι ενθουσιάστηκε: «Ωραία, θα ζούμε με δανεικά, θα γίνουμε δανείου τόπος!»