ΑΠΟΨΕΙΣ

Ηγέτες και Μεσσίες

Στη μία το μεσημέρι την περασμένη Κυριακή, στο νοτιότερο σημείο της Γερμανίας, στη λίμνη της Κωνσταντίας, στη νησίδα του Λιντάου, όπου και ο μεσαιωνικός οικισμός της πόλεως, η καγκελάριος κ. Αγκελα Μέρκελ έχει προεκλογική συγκέντρωση. Ο παραλιακός πεζόδρομος, ικανοποιητικά γεμάτος με πολίτες· στα καφενεία οι θαμώνες απολαμβάνουν την υπέροχη ημέρα. Στο βάθος μία μικρή εξέδρα, τόσο διακριτική, ώστε από μία απόσταση είκοσι μέτρων είναι αδύνατον να την διακρίνει κάποιος. Τα διαδραματιζόμενα παρακολουθούν οι πολίτες από μία μεγάλη οθόνη.

Η κ. Μέρκελ όρθια στην εξέδρα περιστοιχίζεται από στελέχη του κόμματός της, που ανεβαίνουν διαδοχικά στο βήμα και με τις σύντομες παρεμβάσεις τους παρουσιάζουν τα θέματα που απασχολούν την περιοχή – ασφάλεια, κακοποίηση των παιδιών, προβλήματα των γαλακτοπαραγών. Η κ. Μέρκελ παρακολουθεί όρθια και χειροκροτεί τους ομιλητές.

Κάποια στιγμή κατευθύνεται και αυτή στο βήμα. Μία μικρή ομάδα αντιπολιτευομένων την αποδοκιμάζει για μερικά δευτερόλεπτα, αλλά παραμένει στη συγκέντρωση. Κάποιος μοιράζει προεκλογικό υλικό υποψηφίων της Αριστεράς, στους συγκεντρωμένους· δίπλα στους πολιτικώς αντιφρονούντες, γαλάζια μπαλόνια με τα αρχικά του κόμματος της Χριστιανικής Σοσιαλιστικής Ενώσεως της Βαυαρίας, της «ακροδεξιάς», όπως έλεγαν στη χώρα μας. Ουδέν επεισόδιο. Μπροστά από την εξέδρα ένα αντιπολιτευτικό πανό. Το βλέπει η κ. Μέρκελ και σχολιάζει. «Θα ήθελα να μάθω πώς θα αντιμετώπιζε τα προβλήματα ο κύριος που κρατάει το πανό, εάν ήταν στη θέση μου».

Είναι η καγκελάριος της ισχυρότερης χώρας της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, με μία επιτυχέστατη τετραετία συγκυβερνήσεως με τους Σοσιαλιστές. Είναι ταυτόχρονα μία πολίτης που άκουσε τα στελέχη της να εκθέτουν τα τοπικά προβλήματα και απευθύνεται σε οπαδούς αλλά και αντιπολιτευόμενους πολίτες. Δεν υποδύεται τον ρόλο του αυτόκλητου Μεσσία. Είναι μία δημοκρατική ηγέτις.

Δεν υπάρχει λόγος να αντιπαραβάλει κανείς το ύφος της προεκλογικής εκστρατείας που επικρατεί στην Ελλάδα, την ίδια περίοδο, με ό,τι όλως τυχαίως παρακολούθησε ο συντάκτης του παρόντος κειμένου στο Λιντάου, όπου βρέθηκε την περασμένη Κυριακή.

Αλλά όταν ο πολιτικός ηγέτης ενός μεγάλου κόμματος εξουσίας αντιμετωπίζεται στη χώρα μας ως Μεσσίας, ως ο μόνος που είναι σε θέση να δώσει λύση στα προβλήματα, είναι αναμενόμενο και λογικό να το πιστεύσει κάποτε και ο ίδιος, να καταφεύγει σε λόγο «αποκαλυπτικό», να ενεργεί αδιαφορώντας για την άποψη των κομματικών στελεχών και της κοινής γνώμης, να διαλέγεται μόνον με τον εαυτό του και με όσους σπεύδουν να συμφωνούν πάντα μαζί του. Ας μη μεμψιμοιρούμε όμως. Ας διεξαχθεί ο προεκλογικός αγώνας με όποιον τρόπο διεξάγεται στη χώρα μας. Υπήρξαν κάποιες βελτιώσεις. Πάντως, πολλές δεκαετίες χωρίζουν την Ελλάδα από ορισμένα κράτη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως σε ό,τι γενικώς καλείται «πολιτικός πολιτισμός».